บทนำ

Prologue

แค่ของตาย จำเป็นต้องหวงด้วยเหรอ…

20:40 น.

“พี่จะเลิกกับสตางค์จริงๆ เหรอ…”

เสียงแผ่วสั่นของเธอทำลายความเงียบในห้องเงามืด ร่างเปลือยเปล่าขยับเล็กน้อยบนผ้าปูเตียงยับย่น ขณะที่ชายหนุ่มกำลังติดกระดุมเสื้อเเชิ้ตอยู่ปลายเตียงอย่างไม่ใส่ใจ

“จะอยู่ก็ได้” ไต้ฝุ่น พูดเรียบๆ เหมือนประกาศเงื่อนไขบางอย่าง “แต่พี่ให้ได้แค่สถานะของตายเท่านั้น”

เขาไม่แม้แต่จะหันมามอง เธอเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างกับน้ำเสียงที่เย็นกว่าอากาศในห้องเสียอีก สตางค์ เม้มปากแน่น ไม่รู้ว่าเจ็บจากคำพูดหรือความจริงที่ได้ยินกันแน่

“…งั้น สตางค์มีแฟนได้ใช่ไหมคะ”

ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงแผ่วเหมือนเยาะมากกว่าเห็นใจ

“หึ… แต่ถ้าคิดจะอยู่กับพี่ ถึงพี่ไม่เอา เราก็ไม่มีสิทธิ์ควงผู้ชายคนอื่น” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ ลมหายใจอุ่นแตะผิวแก้มเธอปลายๆ ก่อนจะยกมือขึ้นลูบผมเธอเหมือนใช้ปลายนิ้วขีดเส้นอาณาเขต “พี่แค่หวงของที่ใช้แล้วน่ะ” เขากระซิบแผ่ว แต่คมจนบาดใจ “ไม่อยากให้ใครเอาไปใช้ซ้ำ”

คำพูดนั้นทำให้ช่องอกของสตางค์เหมือนถูกบีบแน่น เธอไม่รู้ว่าอะไรน่ากลัวกว่ากัน น้ำเสียงเย็นเฉียบของเขา หรือความจริงที่เธอยังเลือกจะอยู่ต่อทั้งที่รู้ดีว่าตัวเองไม่มีที่ยืนในใจเขาเลย

“ก็เท่ากับพี่กำลังทำตัวหวงก้าง” สตางค์พูดเสียงเบา ราวกับรู้ว่าตัวเองไม่ควรทักท้วง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมาอยู่ดี

“หวงก้าง? หึ!” ไต้ฝุ่นหัวเราะสั้นๆ ในลำคอ คล้ายทั้งขบขัน ทั้งไม่เห็นค่าในคำที่เธอพูด เขาไถนิ้วปัดฝุ่นบนเสื้อเชิ้ตตัวเองมากกว่าจะสนใจสีหน้าของผู้หญิงบนเตียงด้วยซ้ำ

สตางค์ชะงักไปนิดเดียว ก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบนิ่ง เธอคุ้นกับคำพูดของเขาจนแทบไม่รู้สึกแล้ว หรืออาจจะแค่พยายามไม่รู้สึก เธอหลบตา ลากปลายนิ้วลูบผ้าปูเตียงไปมาอย่างไร้จุดหมาย เป็นการดื้อเงียบแบบที่ไต้ฝุ่นเกลียดที่สุด แต่เธอก็ทำ เพราะมันคือการต่อต้านเพียงอย่างเดียวที่เธอเหลือ

ไต้ฝุ่นเหลือบตามองเธอเพียงเสี้ยววินาที สายตาเย็นสนิทเหมือนมองสิ่งของที่ไม่ยอมอยู่นิ่งตามใจสั่ง

“อย่าทำหน้าแบบนั้นตังค์” เขาพูดเสียงต่ำ ไร้อารมณ์ทั้งสิ้น “พี่ไม่ได้บังคับ เราจะไปก็ไป จะอยู่ก็อยู่ แต่ถ้าอยู่…ก็ต้องยอมรับเงื่อนไขของพี่”

สตางค์กัดริมฝีปากเบาๆ ความเจ็บแล่นขึ้นมาแต่เธอก็ไม่ปล่อยเสียงใดๆ ออกมา เธอนิ่งจนเหมือนชินชาไปทั้งตัว มีเพียงดวงตาที่บอกว่าลึกๆ เธอกำลังดื้อ ดื้อที่จะไม่ร้องไห้ ดื้อที่จะไม่ยอมให้เขาเห็นว่าเธอเจ็บแค่ไหน

เธอเงยหน้ามองเขาชั่วครู่

“สตางค์ฟังรู้เรื่องค่ะ ไม่ต้องย้ำ”

ไต้ฝุ่นเม้มปากเป็นเส้นตรง มองท่าทีแข็งเงียบของเธอด้วยสายตาเหมือนรำคาญ

“ดี” คำสั้นๆ แต่เย็นชาจนห้องทั้งห้องเหมือนเงียบลงอีกระดับ และสตางค์ก็ได้แต่นั่งนิ่ง เหมือนกำลังชั่งใจว่าความสัมพันธ์แบบนี้ เธอควรอยู่ต่อจริงๆ หรือเปล่า

“แล้วถ้าตังค์ทำแบบพี่ฝุ่นบ้างล่ะ…” เธอถามเสียงแผ่ว แต่แววตาไม่ได้หวาดกลัวอย่างเมื่อก่อนนัก มีประกายบางอย่าง ทั้งท้าทาย ทั้งปวดร้าว ทั้งเหมือนอยากรู้ว่าขอบเขตความอดทนของเขาจะไปได้ไกลแค่ไหน

ไต้ฝุ่นหยุดนิ่ง เขาหันมามองเธอเต็มตาครั้งแรกในรอบหลายสิบนาที แววตาเรียบนิ่ง แต่ลึกๆ เหมือนมีประกายไม่พอใจวูบขึ้นมา

“เรากล้า?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยช้าๆ “ถ้ากล้าก็ลองดู” มันเหมือนคำท้าทาย เหมือนคำอนุญาต แต่จริงๆ แล้วกลับฟังคล้ายกับการขู่กลายๆ มากกว่า

สตางค์หัวเราะในลำคอเบาๆ ทั้งที่หัวใจสั่น เธอเงยหน้า มองเขาตาแป๋วเหมือนเด็กซื่อๆ แต่คำพูดกลับบาดลึก

“แล้วสถานะของตายอย่างตังค์…พี่จำเป็นต้องหวงด้วยเหรอคะ”

ประโยคนั้นทำให้ไต้ฝุ่นชะงักเหมือนถูกแทงเข้าจุดที่ไม่เคยมีใครกล้าแตะ สีหน้าเขาเปลี่ยนทันที คิ้วขมวด สันกรามขึ้นรูป เขาหงุดหงิดจนเห็นได้ชัด ไม่ใช่เพราะคำว่า ของตาย แต่เพราะผู้หญิงตรงหน้ากำลังหลุดจากมือเขาในแบบที่เขาไม่เคยเจอมาก่อน

เขาก้าวเข้ามาใกล้ช้าๆ เงาทาบลงบนร่างเธอที่นั่งอยู่บนเตียงจนมิด

“เรากำลังดื้อกับพี่?” เสียงไต้ฝุ่นเรียบ แต่หนักแน่น เหมือนก้อนหินที่กดลงบนอกเธอทีละนิด

สตางค์เม้มปากเบาๆ ไม่ตอบ ไม่หลบตา เพราะนี่คือการดื้อแบบเงียบๆ ของเธอ แต่ดื้อกับเขาเพียงคนเดียวและไต้ฝุ่นก็ไม่ชอบเลยสักนิดที่เธอกำลังกล้าพูดในสิ่งที่เขาควบคุมไม่ได้

ไต้ฝุ่นก้มลงเล็กน้อย ใบหน้าของเขาเข้าใกล้เธอจนสตางค์รู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่พ่นรดผิวแก้ม แต่สายตาของเขากลับเย็นเฉียบเหมือนมีดบางๆ ที่วางแนบลงบนต้นคอเธอ

“ตอบพี่สิ” เสียงต่ำกด ไม่ดังแต่หนักพอจะทำให้หัวใจเธอเต้นแรงจนเจ็บ “เราดื้อกับพี่ใช่ไหม”

สตางค์เม้มริมฝีปากแน่น เธอไม่ละสายตา แม้ในใจจะโหวกเหวกไปหมดก็ตาม เธอรู้ว่าเขากำลังโกรธ รู้ว่าเขาไม่ชอบให้เธอเถียง แต่ครั้งนี้เธอไม่อยากเงียบเหมือนที่ผ่านมา

“แล้วถ้าตังค์ดื้อจริงๆ ล่ะคะ” เธอพูดออกไปเบาๆ เหมือนท้าทาย ทั้งที่มือกำผ้าปูเตียงแน่นจนข้อนิ้วซีด

แววตาของไต้ฝุ่นวูบขึ้นชัดเจน ขุ่นมัวด้วยความหงุดหงิด แล้วก็เหมือนกำลังข่มอารมณ์บางอย่างไว้ไม่ให้ระเบิด

เขายื่นมือมาจับคางเธออย่างไม่แรง แต่มั่นคงพอให้สตางค์รู้ว่าเขาต้องการคุมทิศทางของเธอ

“สตางค์…” ชื่อเธอหลุดออกมาจากปากเขาแบบกดต่ำ “เรารู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา”

ริมฝีปากเธอสั่นนิดๆ แต่ยังคงเงยหน้ามองเขา

“รู้ค่ะ”

เขาหรี่ตามองลึกเข้าไปในดวงตาเธอราวกับคิดจะค้นว่าความกล้านี้มาจากไหน นิ้วโป้งเขาลูบปลายคางเธอแผ่วๆ แต่เต็มไปด้วยแรงกดที่ทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังกัดฟันอยู่

“พี่บอกให้เราอยู่ในที่ของเรา” เขาพูดช้าๆ ชัดเจน “ไม่ใช่มาท้าพี่แบบนี้”

“ตังค์ก็แค่อยากรู้ค่ะ…ว่าในสายตาพี่ ตังค์ยังมีค่าอยู่อีกไหม”

คำถามนั้นทำให้ไต้ฝุ่นนิ่งไปหนึ่งจังหวะ ใบหน้าเขาเข้มขึ้น ท่าทีเหมือนคนที่โดนบีบให้คิดบางอย่างที่พยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด

ความเงียบระหว่างทั้งสองขยายตัวจนบรรยากาศในห้องน่าอึดอัด อึดอัดจนสตางค์แทบหายใจไม่ออก

แต่เธอก็ยังไม่หันหนี

และไต้ฝุ่น… กำลังมองเธอเหมือนพยายามตัดสินใจว่าจะกดเธอให้อยู่ที่เดิม หรือทำอะไรสักอย่างที่เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะควบคุมได้ไหม…