บทที่ 1 สถานะแฟน (ที่คิดเอาเอง)

บทที่ 1 สถานะแฟน (ที่คิดเอาเอง)

มหา'ลัย 07:20 น.

สตางค์ถือกระเป๋าใบโปรดก้าวลงจากรถ เธอหยุดยืนอยู่ข้างรถครู่หนึ่ง เพื่อเช็กความเรียบร้อยและจัดแจงผมให้ปรกรอยช้ำจางๆ ที่ลำคอ

“ตังค์”

“หืม?”

“แกไหวแน่นะ ดูเหนื่อยๆ”

“ไหวสิ รีบเอารถไปเก็บเถอะ เดี๋ยวเรายืนรอหน้าอาคาร”

“อืม”

สตางค์ยืนรอจนรถของเพื่อนขับออกไปพ้นสายตา ทันทีที่ไฟท้ายเลี้ยวหายเข้าโค้ง ความหนักอึ้งที่ซ่อนเอาไว้ก็ถาโถมขึ้นมาเหมือนคลื่นซัดใส่โดยไม่ให้ตั้งตัว

ลมยามเช้าพัดผ่านปลายผมที่เธอจัดไว้ปิดรอยช้ำ มือเรียวแตะมันเบาๆ อีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่ามันยังไม่โผล่ออกมาให้ใครเห็น ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น ทั้งเหนื่อย ทั้งชา ทั้งสับสนจนไม่รู้ว่าความรู้สึกไหนนำอยู่กันแน่

จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้นในกระเป๋า

เธอรู้ดีว่าใครส่งมา แต่ลังเลไปหนึ่งวินาที ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาดู

[ไต้ฝุ่น] : ถึงมหา'ลัยยัง

สตางค์สูดหายใจลึก ปลายนิ้วนิ่งค้างเหนือหน้าจอ เหมือนคิดทบทวนทุกคำ ทุกเหตุการณ์ในห้องพักของไต้ฝุ่นก่อนหน้านี้ ทุกสิ่งที่ทำให้รอยช้ำบนคอของเธอไม่ใช่แค่รอยบนผิว แต่เป็นรอยในใจที่ลบไม่ออกง่ายๆ

เธอเลือกไม่ตอบ แล้วเก็บมือถือเข้ากระเป๋าก่อนจะก้าวเดินไปยังอาคารเรียนช้าๆ พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติที่สุด

แต่เพียงก้าวแรกที่เดินเข้าไปใกล้หน้าอาคาร สตางค์ก็รู้สึกได้ถึงสายตาหลายคู่ที่เหลียวมอง

บางคู่แค่หันมาดูเพราะเธอแต่งตัวเรียบร้อย แต่บางคู่มองเหมือนจะกระซิบถามอะไรสักอย่าง เธอทำเป็นไม่สนใจ ยกมือเสยผมทัดหูอย่างตั้งใจให้ผมด้านข้างหล่นลงมาปิดรอยแดงอีกครั้ง

“ตังค์! ทางนี้” เพื่อนในคณะโบกมือเรียกจากม้านั่งหน้าตึก

สตางค์ยิ้มบางๆ เดินเข้าไปหา แต่ภายในใจกลับรู้สึกเหมือนกำลังแสดงละครบทเดิม บทของคนที่ต้องทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เนื้อตัวและหัวใจยังแสบอยู่ทุกจุด

เธอนั่งลงข้างเพื่อน ถอนหายใจเบาๆ อย่างที่คนอื่นไม่ทันสังเกต แต่ลึกๆ ในอก… เธอกำลังถามตัวเองซ้ำๆ ว่า แบบนี้…จะไหวไปได้อีกนานแค่ไหนกันนะ

“เห็นเพจลงรูปนี้ยัง?” เพื่อนบุ้ยปากไปที่หน้าจอโทรศัพท์ที่โชว์ภาพไต้ฝุ่นในชุดนักศึกษาถูกระเบียบ หล่อเนี้ยบจนสะดุดตา แม้แต่คนไม่รู้จักยังต้องหยุดดู “แฟนแกนะ หล่อใช้ได้เลยอะ แต่สาวๆ ในเมนต์คือแบบ…” เพื่อนทำท่ากลอกตาเบื่อหน่ายเต็มที่

สตางค์หัวเราะแผ่วๆ คล้ายเหนื่อยมากกว่าขบขัน

“แฟนอะไรกัน ไม่ได้เป็นอะไรด้วยซ้ำ”

เพื่อนหันขวับ

“เลิกกันแล้วเหรอ?” ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

“ยัง…แต่ความสัมพันธ์มันคลุมเครือมานานแล้ว ตังค์กำลังคิดอยู่ ว่าควรถอย…หรือจะยื้อไว้ดี”

“อะไรของแกเนี่ย” เพื่อนถอนหายใจแรง “ก็เห็นชัดอยู่แล้วว่าแกเป็นแฟนพี่ไต้ฝุ่น!”

สตางค์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเหมือนเฉือนใจตัวเองไปด้วย

“คำว่าแฟน…ตังค์อาจจะเป็นฝ่ายให้สถานะตัวเองก็ได้”

เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย ก็เขาพูดชัดแล้วว่าสถานะที่ให้เธอได้…มีแค่ ของตาย เท่านั้น แต่สิ่งที่เขามองข้าม คือของตายคนนี้…ยังมีชีวิต มีหัวใจที่รู้สึกเจ็บได้เหมือนเขา

“หมายความว่า” เพื่อนยังไม่ทันถามจนจบ เสียงเรียกจากเพื่อนอีกคนก็ดังแทรกขึ้น

“ตังค์! ไปกันได้แล้ว”

“อืม ไปเถอะ เช้าเรียนกันดีกว่า” เธอตอบสั้นๆ แล้วลุกขึ้นยืน ทุกคนพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินไปเข้าห้องเรียนพร้อมกัน

จังหวะนั้น…โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นครืดหนึ่ง สตางค์ไม่จำเป็นต้องเปิดดูก็รู้ว่าใครส่ง เธอเลือกจะเมินเฉย เหมือนเมินความปั่นป่วนในใจตัวเองไปด้วย

ช่วงบ่าย

แดดอ่อนยามบ่ายทอดเงาเหนือศาลาหน้ามหา’ลัย ผู้คนพลุกพล่านเดินผ่านไปมา เสียงรถบีบแตรและเสียงคุยกันดังระคนอยู่รอบตัว

สตางค์กับเพื่อนสองคนยืนรอรถตรงศาลา ใบหน้าของเธอเหมือนปกติ แต่ความล้าในดวงตายังซ่อนอยู่ลึกๆ เธอสะบัดผมเบาๆ ให้มันลงมาปิดคอเหมือนเดิม

“เดี๋ยวอีกคันน่าจะมาแล้วแหละ” เพื่อนบ่นไปมองถนนไป

สตางค์พยักหน้า แต่สายตาเหลือบมองโทรศัพท์ในกระเป๋าที่สั่นขึ้นอีกรอบ

เธอเม้มปากแน่นจนรู้สึกชา ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึก แต่เพราะรู้สึกมากจนไม่อยากเปิดอ่านเสียด้วยซ้ำ หญิงสาวสูดลมหายใจช้าๆ พยายามยืนให้มั่นคง ทั้งที่หัวใจเหมือนเริ่มจะไม่ไหว

แต่วันนี้…เธอตัดสินใจแล้วว่าจะขอมีพื้นที่ของตัวเองสักพัก ไม่ว่าเขาจะพยายามตามเข้ามาในชีวิตเธอแบบไหนก็ตาม

หลายนาทีต่อมา

ลมพัดผ่านหน้าศาลา เส้นผมของสตางค์ปลิวระไปตามแรงลม จนเธอต้องยกมือขึ้นจัดให้มันบังรอยช้ำบนคออีกรอบ เธอพยายามทำทุกอย่างให้เป็นธรรมชาติที่สุด ทั้งที่ภายในใจไม่เป็นระเบียบเลยสักนิด

เพื่อนข้างๆ พูดคุยเรื่องร้านกาแฟในห้างที่จะไปกัน แต่สตางค์ตอบเพียงคำสั้นๆ เป็นระยะ หัวของเธอเต็มไปด้วยความคิดยุ่งเหยิง คำพูดของไต้ฝุ่นทุกคำยังวนเวียนในหัว เสียงต่ำเย็นชานั่นยังดังก้องจนหูอื้อ

ระหว่างที่กำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อย รถสองแถวก็แล่นมาจอดเทียบตรงหน้า เพื่อนรีบสะกิดเธอ

“ไปๆ มาแล้ว”

สตางค์พยักหน้า ก้าวขึ้นรถไปนั่งตรงเบาะหลังสุดกับเพื่อนสองคน พอรถออกตัว เธอก็เอนหลังพิงกระจก หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กอย่างเสียไม่ได้

มีข้อความจากเขา…หลายข้อความ

[ไต้ฝุ่น] : อยู่ไหน

[ไต้ฝุ่น] : เลิกเรียนหรือยัง

[ไต้ฝุ่น] : ตอบด้วย

สุดท้ายเป็นสายที่โทรมาแล้วเธอกดทิ้ง สตางค์มองหน้าจอเงียบๆ หัวใจบีบรัด

เธอเหนื่อย…เหนื่อยจนไม่อยากตอบ ไม่อยากทะเลาะ ไม่อยากอธิบายอะไรอีก แค่จะรักใครสักคน ทำไมถึงต้องเจ็บจนถึงขั้นนี้

เธอปิดเสียงโทรศัพท์ ก่อนยัดลงกระเป๋าอย่างละมุนมือ ปลายนิ้วเธอสั่นนิดๆ แต่ก็ซ่อนมือไว้บนตัก ไม่ให้เพื่อนเห็น

ผ่านไปสักพัก รถก็ชะลอเข้าหน้าห้างสรรพสินค้า เพื่อนทั้งสองลงไปก่อน สตางค์เดินตามลงมาช้าๆ รู้สึกเหมือนพื้นเบาไม่มั่นคง ทันทีที่ยืนอยู่หน้าห้าง เสียงลม เสียงผู้คน เสียงรถข้างถนน ทุกอย่างฟังดูห่างออกไป

เหมือนเธอยืนอยู่ในโลกที่เงียบเฉพาะสำหรับตัวเอง

“ตังค์ เดี๋ยวเราไปซื้อชานมกันนะ เดี๋ยวเลี้ยง!” เพื่อนตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงสดใส

สตางค์ยิ้มบาง แต่ดวงตากลับเศร้าแบบที่ไม่มีใครทันเห็น

“อืม ไปกัน” เธอเดินตามเพื่อนเข้าไปในห้าง ขณะเสียงโทรศัพท์สั่นอีกครั้งในกระเป๋า แต่คราวนี้…เธอไม่แม้แต่จะเหลียวมอง เพราะวันหนึ่ง ผู้หญิงคนหนึ่งจะหมดแรงพอที่จะไม่อยากเจ็บเหมือนเดิมอีกต่อไป

ด้านไต้ฝุ่น ยืนพิงราวระเบียงคอนโด สูบบุหรี่ไปหนึ่งอึดใจแล้วกดดับลงกับที่เขี่ย ทั้งที่เพิ่งจุดได้ไม่ถึงครึ่งแท่ง ความรำคาญพุ่งขึ้นจนควันยังแทบไม่ทันลอยหายดี

ดวงตาคมมองหน้าจอมือถือที่แสดงคำว่า ไม่รับสาย ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง สันกรามขึ้นเป็นสันอย่างชัดเจน

ข้อความที่เขาส่ง เธอไม่ตอบ

สายที่โทร เธอไม่รับ

เพราะเธอเลือกจะดื้อเงียบใส่เขา

“ให้ตาย…” เขาพึมพำเสียงต่ำในคอ “ก็รู้ว่าถ้าดื้อจะโดนอะไร ทำไมชอบท้าทายจังวะ” เขาเดินกลับเข้าไปในห้องกว้าง ภายในเงียบจนได้ยินเสียงปลายรองเท้ากระทบพื้น

ไต้ฝุ่นโยนกุญแจลงบนโต๊ะอย่างแรงเกินจำเป็น แล้วหย่อนตัวลงบนโซฟา ใบหน้าเคร่งเครียดจนน่ากลัว

สตางค์ไม่เคยหายไปแบบนี้ ไม่เคยนิ่งใส่เขา ไม่เคยเงียบหายเป็นชั่วโมงๆ โดยไม่ตอบกลับแม้แต่จุดเดียว

เขารู้ดีว่าตัวเองทำให้เธอไม่พอใจ รู้ว่าคำพูดบางอย่างมันคม คมจนบาดผู้หญิงแบบเธอได้ง่ายมาก

แต่สตางค์ก็ควรจะยอมฟัง ควรจะเข้าใจ ควรจะไม่ดื้อกับเขาแบบนี้

ไต้ฝุ่นเหยียดหลังขึ้นนั่ง กดส่งข้อความไปอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่พยายามเก็บให้เรียบที่สุด

[ไต้ฝุ่น] : อยู่ที่ไหน

จ้องหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง ไร้การตอบกลับ เขากัดฟัน หัวเราะหึแบบไม่ขำเลยสักนิด

“ดี ดื้อให้สุด…” เสียงเขาเย็นจนแทบเป็นน้ำแข็ง มือหนากดโทรอีกครั้ง คราวนี้ยาวกว่าทุกครั้ง แต่ปลายสายยังคงเงียบสนิท

ไต้ฝุ่นเอนหลัง ช้อนมือขึ้นลูบหน้าผากด้วยท่าทีหงุดหงิดจัด

เขาไม่เคยชอบผู้หญิงที่เล่นตัวใส่

ไม่ชอบคนเงียบหนี

ไม่ชอบคนที่คิดจะขีดเส้นแบ่งระหว่างเขากับตัวเองโดยไม่ถาม และตอนนี้…สตางค์กำลังทำทุกอย่างที่เขาไม่ชอบครบทุกข้อ

เขาพ่นลมหายใจแรงๆ ความรู้สึกขุ่นวุ่นตันล้นอยู่ในอกจนแทบระบายไม่ออก

“อย่าคิดว่าจะดื้อกับฉันได้ตลอด สตางค์” เขาบ่นต่ำๆ ทั้งที่สายตายังจ้องจอมือถือไม่ปล่อย “อย่าคิดว่าจะอยากได้พื้นที่ของตัวเองแล้วฉันจะยอมง่ายๆ”

ทว่าเสียงแจ้งเตือนดัง เขารีบกดดู แต่ไม่ใช่เธอ

ไต้ฝุ่นหัวเราะในคออย่างไม่พอใจสุดขีด วางโทรศัพท์ลงแรงจนได้ยินเสียงกระแทกเบาๆ ความเย็นชาที่เขาใช้กับเธอ…กำลังเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดที่กดเอาไว้ไม่อยู่

เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ของตายของเขา กล้าหายไปจากมือเขาแบบนี้ และไต้ฝุ่น ไม่ชอบความรู้สึกนี้เลยสักนิด