บทที่ 12: อย่างน้อยฉันก็เป็นคนที่เขาเคยให้สถานะ

“สวัสดีครับ ผมเหมราช สิริวัฒนเกียรติกุล ตามที่คุณเกรียงไกรได้แจ้งพวกคุณไป ตั้งแต่วันนี้ผมจะเข้ามาเป็นประธานกรรมการและเป็นผู้บริหารของบริษัทนี้ครับ” เสียงเข้มของเหมราชได้กล่าวแนะนำตัวกับพนักงานทุกคนที่เข้าร่วมประชุมในครั้งนี้ ฉันเลิกสนใจเพื่อนของตัวเองและหันมาให้ความสนใจกับการกล่าวแนะนำตัวของเขาอีกครั้งเพราะท่าทีของเขาเหมือนอยากจะพูดบางอย่างเพิ่มเติม

“อย่างที่ทุกคนทราบดีว่าพนักงานที่มีส่วนรู้เห็นกับการฉ้อโกงก่อนที่ผมจะเข้ามาบริหารจะถูกไล่ออกและดำเนินคดีตามกฎหมาย ดังนั้นก่อนที่จะมีการเปิดรับสมัครพนักงานใหม่เข้ามาจำนวนมาก ผมจึงอยากจะจัดระเบียบองค์กรใหม่ทั้งหมดครับ ขอแนะนำคุณมิรินทร์รดา เลขาของผมจาก SRK Group ครับ หากใครต้องการเข้าพบผมให้แจ้งผ่านคุณมิรินทร์รดาเท่านั้น” เขาแนะนำสาวสวยหน้าตาออกไปทางฝรั่งที่ดูทรงแล้วเหมือนจะเป็นลูกครึ่งที่ยืนอยู่ข้างกายเขาตั้งแต่เดินเข้ามา

“สวัสดีค่ะ มิรินทร์รดา ราเซตต้า เรียกว่ามิลานก็ได้ค่ะ เป็นเลขาของคุณเหมราช จากนี้ไปขอฝากเนื้อฝากตัวกับทุกคนด้วยนะคะ” คุณ ‘มิลาน’ เลขาของเขาแนะนำตัวให้กับพนักงานทุกคนด้วยท่าทางเป็นมิตรแต่แฝงไปด้วยความมั่นใจและแรงกดดันที่แผ่ไปถึงทุกคน จะว่าไปแล้วฉันก็รู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาเธอเหลือเกิน ไม่แน่ใจว่าเคยเจอเธอที่ไหนมาก่อนหรือเปล่า

“ผมจะขออนุญาตแต่งตั้งพนักงานจากแผนกการตลาดหนึ่งคนเข้ามาเป็นผู้ช่วยคอยให้คำแนะนำรวมไปถึงอธิบายแนวโน้มและทิศทางการตลาดของบริษัทเพื่อปรับแผนการตลาดให้เข้ากับสไตล์การบริหารของผมครับ ซึ่งคุณเกรียงไกรได้ส่งแฟ้มประวัติและผลงานต่างๆ ของแผนกการตลาดมาให้กับผมแล้ว ผมขอแต่งตั้งคุณร่มเกล้า วัชระไพบูลย์เข้ามาทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยฝ่ายการตลาดครับ”

“...” ฉันยืนตัวชามึนงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าเพราะไม่ได้เตรียมรับมือกับเหตุการณ์นี้มาก่อน ไม่เคยรู้มาก่อนด้วยซ้ำว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับตัวเอง ชีวิตการทำงานสัปดาห์ที่แล้วยังเป็นพนักงานฝ่ายการตลาดง่อยๆ ที่ไม่มีใครเห็นหัวอยู่เลย จู่ๆ ก็ได้เลื่อนตำแหน่งมาเป็นผู้ช่วยการตลาดคอยให้คำปรึกษาผู้บริหารเนี่ยนะ ฉันที่เพิ่งจะเรียนจบมาได้ปีเดียวเองจะเอาประสบการณ์ที่ไหนไปให้คำแนะนำซีอีโอของ SRK Group ที่ทรงอิทธิพลต่อเศรษฐกิจของประเทศแถมยังประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยอีก

“ไปไม่เป็นเลยสิมึง” เสียงของวิเวียนพูดกระซิบเบาๆ ให้เราได้ยินกันแค่สามคน

“เรียกสติเพื่อนมึงกลับมาสิวิ” อารินกระซิบหยอกเล่นขำๆ พร้อมกับหัวเราะคิกคัก

“คิดจะทำอะไรของเขากันนะ” ฉันพูดขึ้นมาเสียงเบา

“โอ๊ย! มึงไม่รู้จริงดิ” วิเวียนแหวใส่ฉัน

“เออ โง่แบบกูยังรู้เลย” อารินเสริม

“กูไม่รู้จริงๆ” ฉันตอบตามตรงง

“เดี๋ยวแม่จะเล่าให้ฟัง!” วิเวียน

“...” ฉันและอารินเงียบรอฟังการวิเคราะห์ระดับเทพจากมันสมองของกลุ่มอย่างวิเวียนอีกครั้ง

“การที่ท่านประทานคนใหม่ของเราแต่งตั้งยัยเกล้าเข้าไปเป็นผู้ช่วยมันก็แค่ข้ออ้าง คิดดูสิ ระดับนักธุรกิจแนวหน้าแบบคุณเหมราชเขาจะเอาพนักงานธรรมดาๆ จากบริษัทที่กำลังจะเจ๊งไปเป็นผู้ช่วยทำไมทั้งที่คนของเขาจาก SRK มีแต่ระดับหัวกะทิทั้งนั้น ความสามารถชนิดที่ว่าเทียบกับฝ่ายการตลาดของเราทั้งแผนกก็เทียบกับฝั่งนั้นคนเดียวไม่ได้ แฟนเก่ามึงเขาก็แค่อยากให้มึงไปอยู่ใกล้ๆ อยู่ในสายตาเขา แค่นั้นเองจ๊ะ!” วิวเวียนพูดจบก็สูดหายใจเข้าปอดดลึกๆ เพราะนางร่ายยาวมาเป็นเพลงแร็ปกันเลยทีเดียว

“ลงทุนเวอร์อ่ะ!” อารินตาโต

“เห้อ!” ฉันคิดตามที่เพื่อนพูดก็พอจะเข้าใจเหตุผลและความเป็นไปได้ที่เหมราชจะทำแบบนั้นเพราะอยากให้ตัวฉันไปอยู่ใกล้ๆ เขาแบบที่วิเวียนว่าจริงๆ แต่ก็ช่างมันเถอะ ทำงานที่ได้รับมอบหมายจากเขาให้ดีก็พอแล้ว ตอนนี้เอาเวลามาใส่ใจกับการพัฒนาตัวเองในสายงานดีกว่า เมื่อได้รับการเลื่อนตำแหน่งก็เท่ากับว่าได้เงินเดือนเพิ่ม มานั่งคิดกันว่าฉันจะทำงานยังไงให้สมกับเงินเดือนที่กำลังเพิ่มขึ้น

“เอาล่ะครับ ถ้าทุกคนเข้าใจตรงกันแล้ว ขอให้ทุกคนแยกย้ายกันไปทำงานตามระบบใหม่ที่ผมได้แจ้งไปให้มีประสิทธิภาพด้วย สิ้นเดือนนี้จะมีการประเมินประสิทธิภาพการทำงานของพนักงานทุกตำแหน่งโดยผู้ทดสอบจะเป็นคนของผมจาก SRK Group ที่ได้กลายเป็นบริษัทแม่ของที่นี่เรียบร้อยแล้ว ขอให้ตั้งใจด้วยครับ เพราะคนที่ประสิทธิภาพการทำงานไม่สมกับตำแหน่งและเงินเดือน จะมีการลดตำแหน่งหรือเลิกจ้างตามความเหมาะสม เชิญครับ” เมื่อเขาจัดระเบียบองค์กรแบ่งหน้าที่ให้กับทุกคนเสร็จ การประชุมเร่งด่วนของวันนี้ก็จบลงที่ทุกคนแยกย้ายกันไปเก็บของที่โต๊ะทำงานเก่าของตัวเองเพื่อย้ายไปยังห้องทำงานตำแหน่งใหม่

ฉันเดินกลับมาเก็บของที่แผนกการตลาดพร้อมกับเพื่อนสนิทของตัวเอง วิเวียนถูกย้ายไปทำงานในตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายขายด้วยเหตุผลที่ว่าสามารถพูดได้ถึง 6 ภาษา ซึ่งเหมาะสมกับตำแหน่งนี้มากเพราะบริษัทกำลังจะตีตลาดต่างประเทศเพื่อเพิ่มสภาพคล่องทางการเงินของบริษัท ส่วนอารินนั้นได้ถูกย้ายไปเป็นผู้จัดการฝ่ายสื่อและโฆษณาเพราะมีคอนเนคชั่นเยอะ คนรู้จักมีแทบจะทุกวงการ ตั้งแต่วงการบันเทิง เพื่อนที่ทำงานกับบริษัทอื่นๆ ซึ่งในอนาคตสามารถเข้ามาเป็นหนึ่งในบริษัทคู่ค้าของเราได้ หรือแม้แต่พวกคนรวย ไฮโซ ที่มีโอกาสเป็นลูกค้าของเราด้วยเช่นกัน อารินเป็นคนอัธยาศัยดี มีเพื่อนเยอะ ใครๆ ก็รักและเอ็นดูเธอ ต่างกับฉันและวิเวียน

พวกฉันทั้งสามคนล้วนถูกเลื่อนตำแหน่งด้วยกันทั้งหมด แถมอารินและวิเวียนยังได้ย้ายเข้าไปทำงานในสายงานที่ตัวเองถนัดอีกด้วย ถึงจะต้องแยกย้ายกันไปทำงานคนละแผนกแต่ก็ยังเป็นบริษัทเดียวกัน เราสามารถเจอกันในเวลาพักหรือทานข้าวด้วยกันได้ตามปกติ

“ดีจังเลยนะเกล้า อยู่ดีๆ ก็ได้เลื่อนตำแหน่ง” ในขณะที่ฉันกำลังก้มหน้าก้มตาเก็บของเพื่อย้ายไปยังห้องทำงานใหม่อยู่นั้น เสียงแหลมที่เอ่ยขึ้นมาอย่างกระแนะกระแหนจากเพื่อนร่วมงานดังขึ้น

คงจะเป็นผู้หญิงที่เหมราชเคยมีอะไรด้วยนั่นแหละ

“ขอบใจนะ” ฉันเอ่ยตัดบทเพราะไม่อยากเสียเวลากับคนที่เข้ามาหาเรื่องก่อนจะหันกลับไปสนใจเก็บของใส่กล่องต่อ

“ไปทำ ‘ท่า’ ไหน เข้าล่ะ ถึงได้เลื่อนตำแหน่งเร็วนัก” หนึ่งในแก๊งสาวๆ ที่มาหาเรื่องฉันถามอย่างเอาเรื่อง

“จะท่าไหนแล้วมันไปหนักส่วนล่างของใคร?!” วิเวียนที่กำลังง่วนกับการเก็บของได้หยุดการกระทำของตัวเองแล้วสวนกลับทันที

“กะ..ก็พวกแผนกอื่นเค้าพูดกันว่ายัยเกล้าใช้เต้าไต่กับคุณเหมเพื่อเลื่อนตำแหน่ง แถมคนที่เคยเรียนมหา’ลัยเดียวกันก็บอกว่าเกล้าเคยคบกับคุณเหมราช” ผู้หญิงอีกคนพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเกรง อาจเป็นเพราะว่าพอจะรู้กิตติศัพท์ความดุของวิเวียนดีนั่นแหละ

“แล้วเพื่อนฉันมันไปยืมเต้าปลอมๆ ของพวกหล่อนมาไต่เหรอ?! คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าพวกเธอมันขี้อิจฉา ถ้ามีปัญหานักก็ลองเอาเต้าซิลิโคนเกรดต่ำของพวกเธอไปไต่กันบ้างสิ แต่ไม่รู้ด้วยหรอกนะว่าจะเลื่อนขั้นได้ไหม หรือจะโดนไล่ไปทำศัลยกรรมใหม่ทั้งร่างน่ะ!” วิเวียนตะคอกใส่สาวๆ พวกนั้นแล้วทิ้งกล่องไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินมายืนข้างฉัน

“เพื่อนเธอเป็นแค่แฟนเก่าแล้วทำไมยังต้องเอาตัวเองไปเข้าใกล้คุณเหมอีก?! ใครๆ ก็ดูออกว่าอยากจะกลับไปเกาะคุณเหมกินน่ะ!!!” ยัยผู้หญิงหัวหน้าแก๊งที่ฉันไม่เคยจะใส่ใจแม้แต่ชื่อของหล่อนพูดขึ้นเสียงใส่วิเวียน

“เท่าที่ฉันรู้ พวกเธอก็ล้วนแต่เป็นผู้หญิงที่ไปนอนอ้าขาให้เขาเอาเพื่อแลกกับกระเป๋าหรือรองเท้าแบรนด์เนมนะ” อารินที่ยืนเงียบๆ อยู่ข้างฉันมานานแล้วพูดขึ้นเรียบ ๆ ตามสไตล์ แต่ข้อมูลที่ทะเบียนราษฎร์แบบอารินพูดขึ้นมันไม่เคยผิดพลาดหรอก

“แล้วเพื่อนแกมันต่างจากพวกฉันตรงไหน” อีกฝ่ายถามด้วยความเกรี้ยวกราดตามอารมณ์คุกรุ่นที่ถูกตอกกลับท่ามกลางสายตาผู้คนในบริษัทที่เริ่มให้ความสนใจสถานการณ์หึงหวงผู้ชายกัน

“นี่ถามเพราะเธอโง่หรือไม่ฉลาด?” ฉันที่เงียบอยู่นานแล้วจึงพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าควรจะจบสถานการณ์น่าอายกลางบริษัทนี้เสียที

“...”

“อย่างน้อยฉันก็เป็นคนที่เขาเคยให้สถานะ คบออกสื่อ พาไปเปิดตัว เทียบกับพวกเธอที่เขาพาไปเอาในที่ลับแล้วแกล้งทำเป็นไม่รู้จักในที่แจ้ง ถ้าไม่โง่จนเกินไปก็น่าจะเข้าใจถึงความแตกต่างนะ” ฉันพูดนิ่งๆ โดยปราศจากความรู้สึกหรือการแสดงออกทางสีหน้าใดๆ ทั้งสิ้น

“อีเกล้า! มึง!” ดูท่าแล้วยัยผู้หญิงไม่รู้จักอยู่ในที่ของตัวเองคนนี้คงจะไม่ยอมรับความจริง เมื่อเห็นว่าเจ้าหล่อนและพรรคพวกของเธอนั้นดูแล้วจะไม่ยอมจบง่ายๆ ฉันจึงเตรียมพร้อมรับมือตั้งรับและป้องกันตัวตามสัญชาตญาณ

หมับ!

เพียะ!