บทที่ 4: เจเดน

(Milan’ s Part) 

กลับมาปัจจุบัน.

ยามพลบค่ำมาเยือนอีกครั้ง ฉันยังคงจำต้องทำงานล่วงเวลาเนื่องจากโปรเจกต์ด่วนที่เข้ามาให้แก้ไขจากความผิดพลาดของผู้บริหารกลุ่มเก่า ทำให้ไม่สามารถเลิกงานตามปกติได้ เป็นเวลาเกือบสองทุ่มกว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้น การแบ่งงานทุกอย่างเป็นไปตามระบบระเบียบที่ผู้บริหารหนุ่มมากความสามารถได้วางเอาไว้

“เห้อ! กว่าจะเสร็จรากแทบงอก” เสียงบ่นของรุ่นพี่สาวคนสวยผู้เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจอย่าง ‘พี่วิเวียน’ บ่นกระปอดกระแปดมาตามทางเดินพร้อมกับเพื่อนสนิทของเธอ

“เออ! กูแทบจะอ้วกออกมาเป็นกราฟสถิติอยู่แล้ว” สาวลูกครึ่งญี่ปุ่นอย่าง ‘พี่อาริน’ เองก็บ่นออกมาอย่างออกรสออกชาติเช่นกัน ใบหน้าน่ารักน่าเอ็นดูราวกับหลุดออกมาจากแอนิเมชันญี่ปุ่นนั่นช่างกับบุคลิกของเธอเสียจริง

“เอาน่าพวกมึง อดทนกันหน่อย ท่องเอาไว้ดิว่าโบนัส” รุ่นพี่คนสวยอีกคนที่เพิ่งได้รับตำแหน่งผู้ช่วยฝ่ายการตลาดมาหมาดๆ ทว่ากลับสามารถทำมันได้ดีอย่าง ‘คุณเกล้า’ หรือ ‘พี่ร่มเกล้า’ สาวสวยหวานใบหน้าจิ้มลิ้มที่มีอดีตบางอย่างกับประธานบริษัทผู้เป็นเจ้านายโดยตรงของฉันปลอบเพื่อนทั้งสองของเธอให้ใจเย็นลง

“โอ๊ย! ถ้าจะเหนื่อยขนาดนี้กูขอโบนัสให้คุ้มค่าเหนื่อยด้วยค่ะ ไม่ใช่ทำงานหลักล้านได้ค่าตอบแทนหลักร้อย!” รุ่นพี่สาวคนสวยยังคงวีนออกมาอย่างต่อเนื่อง ฉันได้แต่มองยิ้มๆ กับการกระทำของเธอ มันไม่ได้น่ารำคาญแบบที่ควรจะเป็นแต่กลับดูน่ารักแถมไม่รู้สึกเบื่อที่จะฟังอีกต่างหาก

“จริง! น้องมิลานเองก็บ่นอะไรบ้างเถอะค่ะ อย่าเป็นแม่พระตามเกล้ามันแล้วปล่อยให้พี่กับวิเป็นนางมารกันอยู่สองคน” สาวร่างเล็กไซส์มินิมอลตามพิมพ์นิยมของคนเอเชียอย่างพี่อารินหันมาหาแนวร่วมหลังจากที่คู่หูสาวของเธอนั้นบ่นจนพอใจไปแล้ว

“เอ่อ... มิจะนำความคิดเห็นของพี่ๆ ไปให้ท่านประธานพิจารณานะคะ” ฉันไม่รู้จะพูดอะไรออกไปเพราะประธานที่ว่าก็ดันเป็นเพื่อนสนิทของแฟนหนุ่มตัวเองจึงได้แต่รับปากว่าจะรับฟังความคิดเห็นของพวกเธอแล้วเอาไปบอกคุณเหมราช หรือ ‘พี่เหม’ นั่นเอง

“อย่าไปฟังพวกมันเยอะเลยค่ะคุณมิลาน ยัยพวกนี้ก็แค่บ่นเพราะปากว่างแค่นั้นเอง ฮ่าๆ” คุณร่มเกล้าผู้เป็นแม่พระของกลุ่มบอกกับฉันพร้อมกับส่งรอยยิ้มหวานๆ ของเธอมาให้ ไม่แปลกใจเลยจริงๆ ที่เธอสามารถครอบครองหัวใจของเพลย์บอยอย่างพี่เหมได้มาโดยตลอดแม้ว่าทั้งคู่จะเลิกรากันไปแล้วก็ตาม

“ถ้าหากว่าพี่ๆ ลำบากเกินไปหรือคิดว่ามันหนักจริงๆ บอกมิได้เลยนะคะ ยังไงการรับฟังความคิดเห็นภายในองค์กรเพื่อนำไปปรับใช้เพื่อลดความเครียดจากการทำงาน เพิ่มประสิทธิภาพผลงานก็เป็นเรื่องที่ท่านประธานใส่ใจเป็นพิเศษอยู่แล้วค่ะ” ฉันบอกกับสาวๆ

“ตอนผู้บริหารชุดเก่าอยู่ใช้งานพวกพี่ยิ่งกว่าเครื่องจักมนุษย์อีกค่ะ แค่นี้สบายมาก” พี่วิเวียนคนสวยจีบปากจีบคอพูดอย่างมีจริตแต่ไม่ได้ดูเยอะจนล้นแบบที่สาวๆ คนอื่นเป็นกัน มันดูเหมาะกับภาพลักษณ์และเสน่ห์ของเธอจนพอดี

“บ่นเอาซีนกันเฉยๆ แหละค่ะ อย่าไปคิดมากเลย” ร่างเล็กของพี่อารินพูดพลางเดินเข้ามากอดฉันเอาไว้หลวมๆ มือเล็กตบไหล่ฉันเบาๆ เป็นเชิงปลอบกระโลมว่าอย่าไปคิดมากกับสิ่งที่พวกเธอได้บ่นออกไปเลย

“แล้วนี่กลับกันยังไงอ่ะ?” คุณเกล้าถามขึ้นมา สาเหตุที่ฉันไม่เรียกเธอว่าพี่แบบสาวสวยอีกสองคนทั้งที่สนิทกันเป็นเพราะว่าความเคยชินจากการทำงาน ท่านประธานมักให้ความสำคัญกับหญิงสาวคนนี้มากเป็นพิเศษจนแทบจะย้ายให้เธอมาทำงานห้องเดียวกับเขาอยู่แล้ว เราจึงมักได้พูดคุยกันบ่อยจนเกิดความเคยชินในการใช้สรรพนามเรียกแบบนี้

“กูขับรถมา จะกลับด้วยกันหมดนี่เลยป่ะ” สาวแกร่งอย่างพี่วิเวียนพูดพร้อมกับหันมาถามทุกคน

“กูกลับด้วยคนดิ” พี่อารินตอบรับในทันที

“กูด้วย” ตามมาด้วยคุณเกล้า

“แล้วมิลานล่ะ ให้พี่ไปส่งไหม ดึกแล้วเป็นผู้หญิงกลับคนเดียวมันอันตราย” เธอพูดพลางโน้มน้าวฉันด้วยความเป็นห่วง

“คือว่า... แฟนมิบอกไว้ว่าจะมารับค่ะ” ส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับเธอด้วยความเกรงใจที่ต้องปฏิเสธ

“ดีแล้วที่ให้แฟนมารับ จะได้กลับอย่างปลอดภัย” พี่วิเวียนพยักหน้าเข้าใจ

“แต่นี่ก็เลิกงานแล้วนะ แฟนมิยังไม่มาอีกเหรอ?” ใบหน้าจิ้มลิ้มของพี่อารินเริ่มลดความสดใสของเธอลงก่อนจะถามฉันด้วยความเป็นห่วง

“เดี๋ยวมิลองทักหาเขาดูอีกทีค่ะ” ฉันบอกกับพวกเธอก่อนจะปลดล็อคหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้งเพื่อส่งข้อความหาคนเป็น ‘แฟนหนุ่ม’ ที่ไม่แม้แต่จะอ่านข้อความก่อนหน้านี้เลยด้วยซ้ำ หลังจากช่วงเช้าตอนเขามาส่งฉันแล้วบอกว่าจะมารับก็ไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลย

MilanR_mmi: มิเลิกงานแล้วนะคะ

MilanR_mmi: พี่เจย์ยังสะดวกมารับอยู่หรือเปล่า?

ฉันกดส่งข้อความไปหาอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า พักนี้เขามักจะผิดสัญญากับฉันบ่อยครั้งจนรู้สึกชินชากับมัน ความรัก ความเอาใจใส่ที่เขามีให้เริ่มลดลงไปอย่างเห็นได้ชัด แม้ความสัมพันธ์บนเตียงจะไม่ได้ลดลงตามไปด้วยก็ตาม

“แฟนไม่ตอบเหรอ กลับกับพวกพี่ก็ได้นะ” คุณเกล้าจับข้อมือบางของฉันเอาไว้หลวมๆ ส่งกำลังใจให้กับฉันผ่านสีหน้าแววตาและความอบอุ่นจากมือเล็กนิ่มนวลของเธอ สายตาของคนผ่านประสบการณ์มาก่อนทำให้ฉันรู้ได้ทันทีว่าคนสวยหวานตรงหน้านี้กำลังมองทุกอย่างออกอย่างทะลุปรุโปร่ง

“กลับด้วยกันเถอะมิ เชื่อพี่นะ” แน่นอนว่าไม่มีทางที่คนฉลาดเฉลียวแบบพี่วิเวียนและพี่อารินเองก็ไม่มีทางที่จะไม่รู้ พวกเธอถึงได้ช่วยกันขยั้นคะยอให้ฉันกลับไปด้วยกันแบบนี้

“ใช่ๆ รอแฟนที่ไม่ตอบแชทก็ไม่รู้ว่าจะมารับตอนไหนอีก กลับด้วยกันเถอะ ถ้าเขามาแล้วไม่เห็นมิอยู่นี่ก็จะได้รู้ตัวบ้างว่าไม่มีใครมานั่งรอคอยความเอาใจใส่จากอีกฝ่ายที่ละเลยได้ตลอด” พี่อารินพูดเสริม ความนัยจากประโยคที่เธอต้องการจะสื่อทำให้ฉันสามารถเข้าใจมันได้เป็นอย่างดีว่าหมายถึงอะไร เพียงแต่ว่าฉันตอนนี้กลับไม่สามารถเดินออกมาจากตรงนั้นได้เท่านั้น

“ก็ได้ค่ะ” ฉันพยักหน้าตอบรับความหวังดีของทั้งสามคน ฉันที่ทั้งชีวิตมหา’ ลัยจวบจนเข้าสู่วัยทำงานมีเขาคนนั้นเป็นโลกทั้งใบมาโดยตลอดเริ่มีสังคมเพื่อนฝูงก็ตอนได้มารู้จักและสนิทสนมกับสาวรุ่นพี่ทั้งสามคนในที่ทำงาน ความแข็งแกร่งของทั้งสามซึ่งมีความแตกต่างกันออกไปทำให้ฉันซึมซับมันได้บ้าง

ความแข็งแกร่งในแบบที่เด็ดขาดของคุณร่มเกล้านั้นทำให้ฉันรู้สึกประทับใจในตัวเธอ แม้หญิงสาวคนนี้จะไม่ค่อยพูดเรื่องส่วนตัวของตัวเองในเชิงโอ้อวดแต่ก็รับรู้ถึงความเด็ดขาดที่เธอกล้าจะตัดสิ่งที่ทำร้ายตัวเธอออกไปแม้จิตใจอันบอบช้ำของเธอจะต้องใช้เวลาเยียวยานานแสนนานก็ตาม หากเป็นสาวๆ คนอื่นคงจะโอ้อวดไปแล้วว่าตัวเองทิ้งเพลย์บอยหนุ่มผู้เพียบพร้อมแบบพี่เหม แต่กลับคนข้างๆ ฉันคนนี้เธอไม่แม้แต่จะอยากพูดถึงเขาเลยด้วยซ้ำหากไม่มีเรื่องที่ต้องปรึกษาจริงๆ

ความแข็งแกร่งถัดมาในรูปแบบความเด็ดเดี่ยวของพี่วิเวียนเองก็ทำให้ฉันรู้สึกชื่นชมอยู่มาก คนตรงหน้ากล้าที่จะเดินออกมาจากชายหนุ่มคนรักที่เคยเป็นโลกทั้งใบ ถึงขั้นสูญเสียทุกอย่างจนแทบไม่เหลืออะไร ผ่านการเป็นโรคซึมเศร้าจนทำร้ายตัวเองหลายต่อหลายครั้งแต่ก็ยังสามารถลุกขึ้นมาได้

ความแข็งแกร่งที่มาพร้อมกับไหวพริบและความฉลาดของพี่อารินเองก็เป็นสิ่งที่ฉันควรศึกษาจากเธอบ้าง แม้จะเคยตกอยู่ในสถานะชู้แบบไม่รู้ตัวแต่ทันทีที่เธอสามารถตื่นรู้ได้ก็ตีตัวออกห่างแถมหนีจากเขามาโดยทันที ไม่รับฟังคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้นแม้อีกฝ่ายจะคอยตามง้อเธออยู่ตลอดก็ตาม

ล้อรถของพี่วิเวียนขับมาส่งฉันเป็นคนแรกเนื่องจากพักอยู่ใกล้บริษัทที่สุดในหมู่พวกเรา ฉันโค้งหัวขอบคุณสาวๆ รุ่นพี่ผู้มีบุญคุณกับตัวเองก่อนจะได้รับการโบกไม้โบกมือร่ำลากันจากพวกเธอ

ร่างบางของฉันยืนมองรถคันนั้นขอบออกไปจนลับสายตาแล้วค่อยเดินขึ้นห้องไป จนถึงป่านนี้แล้วยังไม่ได้รับข้อความตอบกลับจากคนเป็นแฟนเลยแม้แต่ข้อความเดียว ฉันได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างปลงๆ จากความวิตกกังวลว่าเขาหายไปไหนในตอนแรก กลับกลายมาเป็นความรู้สึกเฉยชากับสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง

ฉันตัดสินใจเดินเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกายให้สายน้ำที่ไหลผ่านมานั้นชะล้างเอาความคิดเยอะคิดมากของตัวเองออกไป หาอะไรทำคงจะดีกว่าการมานั่งคิดถึงเรื่องของคนที่ไม่ได้นึกถึงความรู้สึกของเราสักเท่าไหร่ ทว่าระหว่างการอาบน้ำผ่านฝากบัวอยู่นั้นฉันสัมผัสได้ถึงอ้อมแขนแข็งแกร่งของใครบางคนโอบรัดร่างกายเปลือยเปล่าของฉันจากทางด้านหลัง

‘เจเดน’