บทที่ 5: เบื่อ

เป็นแฟนหนุ่มที่คบหากันมาเป็นเวลาสี่ปีของฉันเอง ฉันเพียงปรายตามมองอีกคนเล็กน้อยก่อนจะละความสนใจจากคนด้านหลัง รู้สึกไม่อยากพูดคุยอะไรกับเขาในตอนนี้ ทั้งเรื่องที่เขามักจะหายไปจนติดต่อไม่ได้บ่อยครั้ง ไหนจะการไม่รักษาคำพูดของเขาอีก

“ทำไมไม่รอพี่ไปรับ กลับมาก่อนทำไม” เสียงทุ้มหนาพูดอู้อี้เพราะริมฝีปากของเขานั้นกำลังซุกไซร้ซอกคอขาวของฉันอยู่

“ถ้ารอพี่มิคงต้องนอนหน้าบริษัทแล้วล่ะค่ะ” ฉันถอนหายใจยืดยาวพร้อมกับเอ่ยวาจาประชดประชนอีกฝ่ายออกมาด้วยความหงุดหงิด

“แบตพี่หมด นี่ก็รีบไปหาที่สุดแล้ว” เขาพูดแก้ตัวด้วยประโยคเดิมๆ เหมือนกับทุกครั้ง แม้จะรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ แต่ฉันก็เลิกที่จะแกล้งโง่ต่อไปถ้ามันยังรักษาเขาไว้ได้ ฉันในตอนนี้... ไม่พร้อมจะเสียเขาไปจริงๆ

“ค่ะ มิเชื่อใจพี่เจย์นะคะ” ฉันพูดออกมาเสียงเบาเหมือนกับกำลังบอกตัวเองมากกว่า อย่าไประแคะระคายกับเรื่องอะไรที่เขาปกปิดมันเอาไว้ถ้ายังอยากมีเขาอยู่ อย่าแสดงความรู้สึกหึงหวงไร้ประโยชน์นั่นทำให้เขาเบื่อหน่าย จำเป็นต้องแกล้งโง่ว่าง่ายเพื่อให้เขารัก

“คิดถึงจัง...” ถ้อยคำหวานที่ฉันเคยชอบออกมาจากริมฝีปากหนา บัดนี้ฉันกลับไม่รู้สึกเขินอายอย่างเคย มีเพียงความรู้สึกปวดหน่วงภายในหัวใจที่ต้องข่มกลั้นมันเอาไว้ให้ลึกที่สุดเพื่อไม่แสดงมันออกมาให้ใครเห็นเท่านั้น

มือหนาลูบไล้ไปตามร่างกายของฉันแผ่วเบาก่อนจะบีบขยำสองเต้าของฉันอย่างรุนแรง ฉันหลับตาแน่นพยายามมีความสุขไปกับสัมผัสที่เขามอบให้ ทว่ายิ่งพยายามเท่าไร่ก็ยิ่งรู้สึกฝืนไปกับสิ่งที่ร่างกายของฉันไม่ได้ต้องการ ไม่รู้ว่ามันเริ่มขึ้นเมื่อไหร่ที่ฉันรู้สึกไร้อารมณ์ร่วมไปกับสัมผัสของคนรัก อาจเป็นเพราะความรักของเรามันกำลังจืดจางลงไปจนน่าใจหาย เหลือไว้เพียงความรู้สึกที่ฉันไม่รู้จักอย่างความผูกพัน...ล่ะมั้ง

“อ๊ะ!” ฉันสะดุ้งครางเมื่อมือปลาหมึกของคนตัวโตที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังได้รุกล้ำกลางกายสาวของตัวเอง นิ้วร้ายบีบคลึงสลับกับบดขยี้เม็ดเสียวเบาๆ เรียกเอาเสียงครางจากริมฝีปากของฉัน ก่อนที่ปลายนิ้วร้ายจะสอดแทรกเข้ามาในรูสาวแห้งผากเวลาต่อมา มีเพียงสายน้ำจากฝากบัวเท่านั้นที่ช่วยหล่อลื่นให้มันเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

“ทำไมแน่นจังเนี่ย” ร่างสูงพึมพำกับตัวเองด้วยความหลงใหลในเรือนร่างของฉันที่สามารถตอบสนองต่อความต้องการของเขาได้ตลอด ต่อให้ฝ่ายที่ต้องบแบกรับความเจ็บปวดจากการเซ็กส์ของเขาจะต้องกลายเป็นฉันเองก็ตาม

สวบ!

“อ๊า!!!” ฉันกรีดร้องเสียงดังด้วยความเจ็บปวดเมื่อความเป็นชายแข็งขืนลำใหญ่ถูกสอดแทรกเข้ามาในโพลงสวาทอย่างแรง หยดน้ำตาไหลรินออกมาช้าๆ โดยที่ผู้กระทำอย่างเขาไม่แม้แต่จะรับรู้มันด้วยซ้ำ

“ฟิตจังเลย แบบนี้พี่ถึงไปไหนไม่ได้ไง” เสียงทุ้มต่ำพูดออกมาด้วยความพึงพอใจ สะโพกกลมของฉันถูกมือหนายึดเอาไว้ก่อนจะเริ่มซอยความใหญ่โตเข้าออกในร่างกายของฉัน

“อึก! ฮึก!” ฉันข่มกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้ พยายามไม่ให้คนตัวโตได้ยินมัน ฝืนทนจำยอมให้เขาเล่นสนุกกับร่องสาวของตัวเองต่อไป

เพียะ!!!

“ครางออกมาสิมิลาน กลั้นเอาไว้ทำไม?” 

“อ๊ะ!!!”

ฝ่ามือแกร่งฟาดลงมาบนสะโพกของฉันอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บแสบไปหมด กายหนาเองก็ไม่หยุดขยับรัวกระแทกใส่ฉันจนเสียหลักล้มลงกับพื้น น้ำสีใสจากฝักบัวกระทบลงกับพื้นแปรเปลี่ยนจนเป็นสีแดงจากบาดแผลบนตัวฉันที่มาจากการกระแทกกับพื้นห้องน้ำอย่างแรง

“แม่ง! น่าเบื่อ” ใบหน้าหล่อเริ่มแสดงความไม่พอใจออกมา ดวงตาดุดันแข็งกร้าวจนน่ากลัว ร่างกายแข็งแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามถูกประดับไปด้วยรอยจูบของใครบางคน

“ฮึก! ฮือ...” ฉันไม่สามารถอดทนต่อไปได้อีกแล้ว ความรู้สึกหนักอึ้งที่พยายามสะกดเอาไว้ถูกปล่อยออกมาด้วยเส้นความอดทนที่ขาดผึง ท่อนเอ็นใหญ่ที่เขาให้มันสร้างความสุขกับฉันทุกคืน ตอนนี้กลับต้องแบ่งมันไปให้ผู้หญิงคนอื่นร่วมใช้ด้วย

“จะร้องไห้ทำไมวะ?!” คนตัวใหญ่ยืนมองฉันนั่งกองกับพื้นด้วยสายตาว่างเปล่าไร้ซึ่งความเห็นอกเห็นใจ

“อึก!” ฉันจิกเล็บลงบนหลังมือแน่นพยายามควบคุมร่างกายอันสั่นไหวของตัวเองแต่มันกลับยากเย็นเหลือเกิน

“น่ารำคาญ!”

ปัง!

ร่างสูงแข็งแกร่งเดินหันหลังออกไปจากห้องน้ำพร้อมกับเสียงปิดประตูดังลั่น สิ่งสุดท้ายที่ฉันเห็นคือแผ่นหลังแกร่งเต็มไปด้วยรอยเล็บสดใหม่ซึ่งฉันไม่ได้เป็นคนฝากมันเอาไว้ ความรู้สึกแปลกๆ แล่นเข้ามีตีรวนปะทะทั้งกับสมองและร่างกายของฉันอย่างต่อเนื่องเสียจนรู้สึกอยากจะอาเจียนออกมาเสียตรงนี้

“อุ๊บ! อ๊วก!!!!”

ร่างกายของฉันขับเอาของเหลวสีใสเหนียวหนืดออกมาทางปาก มื้ออาหารล่าสุดคือตอนเที่ยงวันช่วงพักเบรก หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรตกถึงท้องอีกเลย ความตึงเครียดที่ได้รับผลกระทบจากเรื่องราวที่ประสบพบเจอถูกขับออกมาผ่านการอาเจียนจนหมด ฉันนั่งหมดแรงอยู่ในห้องน้ำพักใหญ่ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นไปชำระร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลอีกครั้ง ความแสบสันจากแผลสดตอกย้ำให้ฉันรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้นั้นเป็นเรื่องจริง

30 นาทีผ่านไป...

ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำก็พบกับร่างหนาแสนคุ้นเคยนั่งบนโซฟารับแขกภายในห้องของฉันด้วยสภาพท่อนบนเปลือยเปล่ากับท่อนล่างถูกปกปิดโดยกางเกงยันขายาวสีเข้มเท่านั้น กลิ่นบุหรี่จากคนตัวโตทำให้ฉันเดินเลี่ยงอีกฝ่ายตรงไปยังห้องนอนในทันที

ทว่า...

หมับ!

แขนเรียวของฉันถูกเขาจับเอาไว้แน่นก่อนจะดึงให้นั่งลงบนตักของอีกฝ่ายด้วยความไม่เต็มใจ แม้ความเป็นจริงแล้วฉันอยากจะหนีไปจากตรงนี้ไม่อยากต่อปากต่อคำอะไรกับคนใจร้ายอย่างเขาก็ตาม ความรู้สึกไม่อยากสูญเสียเขาไปก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยความโกรธ ขยะแขยงร่างกายใหญ่โตอบอุ่นที่ผ่านการโอบกอดผู้หญิงคนอื่นลับหลังกันแบบนี้

“เป็นอะไร” เสียงเข้มเอ่ยถามข้างหูฉัน แขนแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามโอบรัดเอวของฉันไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก

“พี่เจย์กลับไปก่อนได้ไหมคะ” ฉันพยายามควบคุมน้ำเสียงตัวเองไม่ให้สั่นเครือ เอ่ยปากไล่คนตัวใหญ่ให้กลับไปก่อน

“ไล่พี่กลับเลยเหรอ?” เรียวคิ้วหนาสีอ่อนเช่นเดียวกับกลุ่มผมหนาขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความไม่พอใจ

“ค่ะ ช่วยกลับไปก่อนนะคะ” ฉันหันกลับไปมองสบตากับเขาเพื่อยืนยันความต้องการขอตัวเองอีกครั้ง

“อย่าทำตัวงี่เง่าได้ไหมวะ เป็นอะไรก็พูดกันตรงๆ” แรงโอบรัดถูกส่งจากร่างกายหนาเพิ่มขึ้นจนสร้างความอึดอัดให้กับฉัน

“มิไม่ได้งี่เง่า แล้วพี่เจย์หายไปไหนมาล่ะคะถึงได้มารับมิไม่ทัน” ฉันสวนกลับไป แม้ตลอดเวลาจะไม่เคยเรียกร้องความสนใจอะไรจากเขาเลยก็ตามแต่กลับมาถูกอีกฝ่ายละเลยกันแบบนี้

“ติดลูกค้า แบตหมดเลยไม่ได้บอกก่อน” เขาเลือกที่จะโกหกคำโตออกมา

“ลูกค้าพี่เป็นสัตว์สี่เท้าหรือไงคะ เนื้อตัวถึงได้มีแต่รอยข่วนรอยช้ำ!” ฉันเถียงคนตัวโตที่กำลังพยายามหาข้อแก้ตัวมาโกหกกันอีกครั้ง

“มันจะมากเกินไปแล้วนะมิลาน อย่ามางี่เง่าใส่พี่!” เขาตวาดใส่ฉันเสียงดังลั่น ตั้งแต่คบกันมาสี่ปีครั้งนี้คงเป็นการทะเลาะกันที่รุนแรงที่สุดระหว่างเรา ที่ผ่านมามักเป็นฉันที่ยอมโอนอ่อนผ่อนตามเขามาตลอด ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ยอมลงให้เขาจนทุกอย่างกลายมาเป็นแบบนี้

“ไม่อยากให้มิงี่เง่าใส่พี่ก็ไปให้พ้นหน้าสักทีเถอะค่ะ มิก็คน ความอดทนมิไม่ได้มากขนาดนั้น!” ฉันลุกออกจากตักแกร่งโดยทันที ยืนค้ำหัวร่างสูงที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมตะคอกกลับใส่เขาเช่นกัน ความรู้สึกมากมายตีรวนกันจนควบคุมอารมณ์แทบไม่อยู่ ร่างกายบอบบางเกิดสั่นเครือจนทนไม่ไหว

“อย่าทำให้พี่เบื่อเธอนะมิลาน...” น้ำเสียงแข็งกร้าวจากเขากดลงต่ำตักเตือนฉัน

“มิก็เบื่อพี่เหมือนกัน เบื่อมากที่ต้องมาทนฟังคำโกหกแบบควายๆ ของพี่เนี่ย!”

“นี่เธอ...”

“จะบอกอะไรให้นะคะ นอกจากอีโง่แบบมิก็ไม่มีใครมองว่าคำพูดตอแxลของพี่มันน่าเชื่อถือหรอก!!!” 

ปัง!