Share

IN THE MIDST OF TRIAL

Author: K.U.T.Z
last update Petsa ng paglalathala: 2026-07-26 11:09:30

In the days that followed, life within the high stone walls of the Harrison Estate turned into a quiet, relentless torment. Mara made it her sole purpose to make every moment of my stay as difficult and humiliating as she possibly could. There was no task too small, no excuse too petty, no chance she would ever pass up to remind me exactly where I stood — and exactly how little I was worth in her eyes.

 Kapag napakintab ko na ang mahabang hapag-kainan hanggang sa maging makinis na parang salamin, dadaan siya, sadyang itutumba ang plorera ng mga bulaklak, at sisigaw na pabaya at hindi maingat ako. Kapag naghahain na ako ng pagkain, itutulak niya ang plato palayo nang hindi hinahawakan, magrereklamo na matabang ang niluto ko, sunog, o kaya naman ay walang lasa — at uutusan akong gawin ulit ang lahat mula sa simula. Ipinapagawa niya sa akin ang mga bagay na hindi naman sakop ng trabaho ko: paglilinis ng pinakamataas na bintana nang walang hagdan, pagbubuhat ng mabibigat na kahon mula sa maalikabok na bodega hanggang sa kanyang kwarto, at paglilinis ng sahig hanggang sa sumakit ang tuhod ko at maging magaspang at masugatan ang mga kamay ko.

 And every single time, I would catch sight of Yael. He would be standing in the doorway, or sitting at his desk pretending to review documents, or leaning against the wall with his jaw set tight. He heard every sharp word, every insult, every unfair command. He saw the way my shoulders slumped with exhaustion, the way I bit my lip to hold back tears, the way I bowed my head and said nothing. But he never stepped forward. He never spoke. Sometimes his eyes would meet mine, filled with such deep, helpless regret that it felt like a physical weight pressing against my chest — only for him to look away quickly, as if the sight of me being hurt was too painful to bear.

 I knew why. I had overheard their argument one evening, when Mara had cornered him in the hallway, her voice low and furious: “If you dare interfere, if you dare speak a single word in her defense, I will tell Mama and Papa everything. Every single thing. I will tell them what you have done, what you have become, and exactly what kind of girl you have let into this house. And you know what they will do. They will have her thrown out without a second thought, without a single peso to her name. You will not be saving her — you will only be destroying her completely.”

 Kaya pinili niyang tumahimik. Pinili niyang panoorin akong maghirap, dahil sa paniniwala niya ay mas lalo lang akong mapapahamak kung makikialam siya. Ito ang sakit na hindi ko kailanman inakala — ang makita ang taong inaasahan kong tatayo para sa akin na sadyang tumalikod at manahimik. Sinasabi ko sa sarili ko na hindi ito dahil sa pagiging masama niya. Sinasabi ko sa sarili ko na ito ang paraan ng pagprotekta niya sa akin. Ngunit kahit alam ko iyon, hindi nito nababawasan ang kirot na nararamdaman ko.

One humid afternoon, she called me to her quarters and pointed to a long shelf lined with delicate, hand-blown crystal glassware — pieces that glinted like diamonds in the light, thin as spiderweb and worth more than I could earn in a year.

“Wash every single one,” she ordered sharply, standing close enough to watch my every move. “Do not touch them with anything rough. Do not let them slip. If there is so much as a scratch on even one piece, I will deduct the full amount from your wages — six months’ pay, if that is what it takes to replace it. Do you understand?”

Nanginginig ang mga kamay ko habang maingat na inaangat ang bawat piraso ng baso, dahan-dahang isinasawsaw sa maligamgam na tubig, at pinupunasan gamit ang pinakamalambot na tela na nahanap ko. Pagod na pagod na ako mula sa mahabang oras ng pagbubuhat at paglilinis, mabigat ang katawan, at malabo na ang paningin dahil sa pagod at luha na pilit kong pinipigil. Nang abutin ko ang pinakamalaki at pinakamagandang baso, dumulas ito sa aking mga basang daliri. Tumagilid, nahulog, at kumalat sa sahig na marmol na tila isang malakas na putok — naging libu-libong matatalim na piraso sa paanan ko.

Mara’s eyes flared with rage. “You clumsy, useless girl!” she shrieked, her voice ringing through the whole wing. “Are you truly this hopeless? You ruin everything you touch! You are nothing but a leech, taking what you have not earned and destroying what you cannot have!”

She stepped forward and grabbed my arm so hard her nails dug into my skin, pulling me down until I was almost kneeling among the broken pieces. “I should have sent you away the very first day! You do not belong here — you never will!”

At the kitchen entrance, Yael stood frozen. His hands were clenched into fists so tight his knuckles were white, his face pale with a storm of anger he could not let loose. Every muscle in his body screamed at him to move, to pull me away, to tell her to stop — but he forced himself still. He closed his eyes for a long, agonizing moment, breathed out slowly, and turned away. He walked down the hallway without a single word, leaving me alone with Mara’s fury and the broken glass.

Nang tuluyan nang umalis si Mara habang nagbabanta pa ng parusa at bawas sa sahod, dahan-dahan akong umupo sa malamig na sahig. Ang mga bubog ay kumikinang sa paligid ko — katulad ng puso ko na wasak na, nakakalat, at tila wala nang pag-asang mabuo muli. Sa mahabang panahon, nanatili lang akong nakaupo habang ang mga luhang matagal kong pinigil ay tuluyan nang dumaloy sa aking pisngi. Naisip kong iimpake na lang ang aking kaunting gamit, lumabas ng tarangkahan, at huwag nang lumingon pa. Naisip ko kung gaano kadali kung susuko na lang ako.

Ngunit naalala ko ang maputlang mukha ng aking ina at ang gamot na kailangan niya araw-araw. Naalala ko si Kiko na nag-aaral sa ilalim ng kandila, nangangarap ng kinabukasang ako lang ang makapagbibigay sa kanya. Naalala ko ang pangako ko sa sarili — na kakayanin ko ang lahat, anuman ang mangyari, para sa kanilang kaligtasan.

I wiped my eyes roughly with the back of my hand, took a shaky breath, and slowly began to sweep up the broken pieces. It hurt that Yael had looked away. It hurt that he had said nothing. But I told myself that his silence was not betrayal — it was fear, and a terrible, heavy kind of love that did not know how to protect me any other way. And for now, I had to be strong enough for all of us.

Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App

Pinakabagong kabanata

  • BETWEEN THE KITCHEN AND THE MASTER'S BEDROOM   IN THE MIDST OF TRIAL

    In the days that followed, life within the high stone walls of the Harrison Estate turned into a quiet, relentless torment. Mara made it her sole purpose to make every moment of my stay as difficult and humiliating as she possibly could. There was no task too small, no excuse too petty, no chance she would ever pass up to remind me exactly where I stood — and exactly how little I was worth in her eyes. Kapag napakintab ko na ang mahabang hapag-kainan hanggang sa maging makinis na parang salamin, dadaan siya, sadyang itutumba ang plorera ng mga bulaklak, at sisigaw na pabaya at hindi maingat ako. Kapag naghahain na ako ng pagkain, itutulak niya ang plato palayo nang hindi hinahawakan, magrereklamo na matabang ang niluto ko, sunog, o kaya naman ay walang lasa — at uutusan akong gawin ulit ang lahat mula sa simula. Ipinapagawa niya sa akin ang mga bagay na hindi naman sakop ng trabaho ko: paglilinis ng pinakamataas na bintana nang walang hagdan, pagbubuhat ng mabibigat na kahon mula sa

  • BETWEEN THE KITCHEN AND THE MASTER'S BEDROOM   BETWEEN FEAR AND HOPE

    Ang unang liwanag ng umaga ay tumagos sa makakapal na kurtina, at bawat sinag nito ay tila malamig na daliring tumuturo sa akin. Dahan-dahan at maingat akong bumangon mula sa kama ni Yael, takot na kahit kaunting ingay ay magising siya at mapilitan kaming harapin ang nangyari sa amin. Malakas ang tibok ng puso ko — hindi lang dahil sa alaala ng gabing iyon, kundi dahil sa takot na bumalot sa akin noong dumilat ako: Paano kung may nabuo? Paano kung may buhay na nabuo dahil sa sandaling kahinaan at paghahanap ng kalinga?My hands trembled as I fastened the buttons of my blouse, smoothing down the fabric as if it could hide the guilt and fear churning in my stomach. I had no right to be here, no right to have crossed that line. But even as shame washed over me, I knew I could not run. I did not have the luxury of walking away. My mother’s medicine ran out every two weeks, and the bills for her check-ups piled up faster than I could ever hope to pay them. My younger brother Kiko’s tuition

  • BETWEEN THE KITCHEN AND THE MASTER'S BEDROOM   BETWEEN DUTY AND HEART

    The grand chandelier overhead cast a warm, golden glow over the long dining table, but it could not chase away the quiet heaviness that filled the room tonight. It was the anniversary of the day his parents had passed — a date Mrs. Reyes had quietly mentioned to me earlier, saying, “He locks himself away most years. Tonight… he tried to face it instead.” Guests had come and gone hours ago, leaving behind only the faint scent of expensive wine and heavy conversation. Now the house was silent again, save for the soft clink of glass as I cleared the table. I moved quietly, careful not to make a sound — I knew how much he valued peace, especially on days like this. Nang mailagay ko na ang huling plato sa lalagyan, may narinig akong gumalaw sa kabilang dulo ng mesa. Nandoon pa si Yael, nakasandal ang siko sa makintab na ibabaw nito habang mariing idinidiin ang mga daliri sa kanyang sentido. Ang bote ng pulang alak sa tabi niya ay halos ubos na. Higit pa sa nakita ko kailanman ang nainom

  • BETWEEN THE KITCHEN AND THE MASTER'S BEDROOM   THE FIRST RECOGNITION

    Alas-kwatro pa lamang ng madaling araw ay gising na ako. Sa aming tahanan, sanay na akong gumising nang maaga upang maghanda ng almusal bago pa sumikat ang araw, ngunit dito sa Harrison Estate, tila mas mabigat at mas malalim ang katahimikan — kaya’t kahit ang mahinang tunog ng orasan sa aking silid ay parang umaalingawngaw sa buong paligid. Mabilis akong nagpalit ng uniporme: malinis na puting blusa at maayos na itim na palda na ibinigay ni Mrs. Reyes noong nakaraang gabi. Maingat kong inayos ang aking buhok, hinugasan ang mukha, at huminga nang malalim upang alisin ang kaba na kumakabog pa rin sa aking dibdib. Tandaan ko raw: maging masipag, maging tapat, at gawin ang lahat para sa pamilyang umaasa sa akin. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto. Ang buong bahay ay madilim pa, tanging liwanag ng buwan ang tumatagos sa mga bintana. Ang tanging naririnig ko ay ang sarili kong paghinga at ang mahihinang kaluskos ng mga puno sa labas. Nang makarating ako sa kusina, nandoon na si Mrs.Reye

  • BETWEEN THE KITCHEN AND THE MASTER'S BEDROOM   BEHIND THE HIGH WALLS

    The heavy iron gates of the Harrison Estate swung shut behind me, and for a long moment, I just stood perfectly still, clutching my small, worn bag tight against my chest. My fingers dug into the frayed fabric, grounding me as the reality of where I was truly settled in. This was it. The place I had prayed would take me in. The job that would keep my family afloat, that would stop the bills from piling up, that would keep my brother’s dream of college alive. Nandito ako dahil wala na akong ibang mapuntahan. Ilang buwan nang nakaratay sa banig ang aking ina. Ang bawat pagpapatingin, bawat bote ng gamot, at bawat pagbisita ng doktor ay unti-unting kumakain sa lahat ng aming naipon. Halos wala na kaming natira pambili pa ng bigas at asin. Ang bunsong kapatid kong si Kiko ay nasa huling taon na ng hayskul, at sa tuwing nababanggit niyang gusto niyang maging inhinyero, kumikinang ang kanyang mga mata — habang ako naman ay unti-unting nadudurog dahil alam kong wala kaming maibibigay sa kan

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status