LOGIN
SIERRA'S POV
"Sierra, pakibilisan mo. Kailangan na ni Claire ang damit niya." Aling Merna didn't sound angry. She never does. Her voice was flat, habitual like this was just another item on a checklist. Isang reminder na hindi ko hawak ang oras ko sa loob ng pamamahay na ito. "Opo." I answered automatically, my hands already moving faster as I folded the dress laid out on the bed. Ang mga tela nito ay malambot sa balat halata na gawa ito sa mga mamahaling materyales ng tela at mga hiyas na ikinabit dito nagmumukhang mga bituin sa kalangitan kumikinang. Ang mga damit na ito ay tila nagpapaalala kung gaano kalaki ang agwat ng buhay ko sa ibang tao. They don't need to be handled with fear. But here I was, careful anyway. Careful because mistakes are expensive when you're the one who pays for them. The room smelled faintly of perfume and fresh laundry. Halos lahat ng bagay sa loob ng kwarto na ito ay mamahalin, elegante branded mga gamit na tila sa pelikula o sa libro ko lamang nakikita o nababasa. Mga gamit na kailanman pwedeng mabasag at papalitan lang...this are those things cleaned thoroughly handled with care. Mabuti pa ang mga gamit... I focused on the dress. Not because it needed attention, but because focusing keeps my mind quiet. Quiet is safer. The sound of footsteps behind me made my shoulders tense. Not hurried. Not unsure. Confident. I didn't have to turn around to know who it was. Still, I did. Claire stood a few steps away, already dressed, her phone in hand as she typed something with bored efficiency. She didn't look at me at first. Sa tingin ko ay tila hindi ko nag eexist sa perpekto niyang mundo na siya ang bida at ako lamang side character na inuutusan niya. "Ano bang ginagawa mo diyan?" she said without lifting her gaze. "Ang bagal mo." I opened my mouth to answer, but she didn't wait. She reached forward and yanked the dress from my hands. Halos bumaon ang matatalim niyang kuko sa braso ko sapat na yun para maoangiwi ako sa sakit. "Hindi ka ba marunong gumalaw nang maayos?" "Sorry." Ang mga salita ay tila praktisadong lumabas sa aking mga labi mukhang alam na alam na ng utak ko kung paano sagutin ang mga ganitong panghayari, nasanay na ito. I stepped back slightly, creating space without making it obvious. Years of living here taught me how to move without being noticed, how to shrink just enough to avoid attention but not enough to look defiant. Magpinsan kami-- hindi lang iyon halata...I mean who would know siguro kung ipagtatabi kami mas mukha pa akong maid kesa sa mga maid na nagtratrabaho dito sa bahay nila. Mabuti pa nga ang mga maid atleast may sahod sila buwan buwan. Ako eto ginagawanang lahat ng ito dahil bayad ko daw sa utang na loob dahil pinatira nila ako sa bahay nila. The gap between us was wider than blood could ever bridge. Claire belonged here. Every hallway, every room, every polished surface bent itself around her presence. I, on the other hand, was tolerated—kept because I was useful, not because I was wanted. "Sierra, umalis ka nga sa harap ko." Her voice sharpened. "Nakaka-irita ka. Ang aga-aga, ikaw agad ang nakikita ko." I turned to leave. I almost made it. The sound came suddenly ceramic hitting marble, shattering with a violence that felt intentional. Nabasag ang mamahaling vase sa aking paananan ang it shattered to a thousand small pieces. Pain flared sharp and immediate as something cut into my skin. I inhaled, slow and controlled. WAG KANG MAGSALITA DONT REACT I whisper to myself as i stared at the small pool of blood on my feet Reacting gives her something. "Linisin mo 'yan." She said it casually, na tila ba balloen lamang itinapon niya at hind mamahaling vase na naghahalaga ng milyones. "Ang tanga mo talaga." She sat in front of the mirror and began fixing her hair, already done, already perfect. In the reflection, I saw her eyes flick toward me—not angry, not emotional. Just watchful na tila bored lamang ito kaya ginagawa niya ito sa akin. At kailan man hindi ko naiintindihan kung bakit galit na galit sa akin s Claire. I lowered myself to the floor and started picking up the shards. Each piece was different some small enough to ignore, others large enough to cut if I wasn't careful. I moved deliberately, mapping the floor in my head, making sure nothing would be left behind. A sharp edge slid against my palm. Blood surfaced immediately. I paused for half a second. Masakit... sobrang sakit ng sugat na iyon ngunit anong kaya kong gawin. kapag nagreklamo ako ay baka hind8 na naman ako makakakain ng hapunan at doon na naman ako sa bahay ng aso matutulog So I kept going. Pain wasn't new. It wasn't even remarkable. What mattered was finishing before she decided I was taking too long. "Siguraduhin mong walang maiiwan diyan." Claire said, eyes still on the mirror. "Kapag ako ang nasugatan, ikaw ang may kasalanan." "Opo." Malumanay na sambit ko pero tila wala naman itong pake sa sagot ko When the floor was finally clear, I stood slowly, keeping my weight off my injured foot. I didn't look at her again. Looking invites commentary. I walked out of the room quietly. I didn't make it far. "SIERRA!" I stopped. "Linisin mo itong bintana. Ang dumi tignan." My aunt's voice carried down the hallway, sharp and unimpressed. "Opo. Sandali lang po." I went to the supply area and grabbed a cloth and a bucket of water. The handle dug into my palm as I carried it back. Sobrang hapdi ng palad ko ngunit hindi na ako nagreklamo pa. I wiped the glass slowly, methodically. Isa....Dalawa punas sabay buhos ng tubig. Hindi ko napigilang mapatitig sa malinis na salamin kitang kita ko dito ang repleksyon ng aking mukha. My reflection stared back at me through the glass. Halata sa mukha ko ang pagod at kakulangan sa tulog. Araw araw nire remind ako ni Claire kung gaano ako kapangit na kumpara sa kanya para lamang akong pipitsuging extra sa teleserye ng buhay niya. but i could never hate my face....ito na lang kasi ang nag iisang alalala ko sa mga magulang ko. When they died on that house fire years ago kasabay din nilang nasunog lahat ng family pictures naming magpamilya....and loosing them at such a young age my memory isn't as reliable either. Kaya naman sa tuwing namimiss ko sila I would stare in the mirror for hours...gamit ang mukha ko i tried to recall what their face is like and it gave me comfort. Kaya naman kahit anong insulto gawin ni Claire hindi ko kayang kamuhiaan itong pangit kong mukha. I understood exactly where I stood in this house and why. Understanding doesn't make it easier. It just makes it clearer. "Sierra! Nasaan na 'yung bag ko?" Claire called from her room. I closed my eyes briefly. Then I exhaled. "Wait kang kukunin ko Claire " I turned away from the window and walked back down the hallway, already bracing myself for whatever came next. Because in this house, peace is temporary at hindi ito para sa mga taong tulad ko. Pero kahit sandali lang umaasa pa din ako na balang araw makaalis ako sa lugar na ito at mahanap ang tahimik at payapang buhay.Sierra's Pov!Halos ilang oras na din kamnag nasa biyahe ni Luiz tahimik lamang siya habang nag da drive ang tanging naririnig ko ay ang huni ng car engine at ang kanta mula sa radyo ng kotse niya." Sleepy? " tanong niya and stare at me slightly from the car's rearview mirror." M-medyo malamig " sambit ko Agad namn niyang binabaan ang aircon ng kotse niya." I'll look for some motel nearby para makapag dinner muna tayoat makatulog " sambit niya at ibinalik ang mga mata niya sa daan." Luiz salamat... " mahinang sambit ko habang nakatitig ako sa daan. Madilim na din kasi gabi na at tila liwanag lamang ng headlights ng kotse niya at mga streetlight na nadadaanan namin ang nagbibigay ilaw dito.Hindi na siya sumagot at nag focus na lamang sa pag da drive.Siguro mga halos thirty minute din bago namin tuluyang narating ang isang maliit na motel. Agad niyang pinark ang kotse niya at pinatay ang makina nito.Tapos ay tumayo na siya at pinagbuksan ako ng pinto." Wait- " he took off his
SIERRA'S POV!Halos di ako makapaniwala sa mga salitang lumabas sa labi ko. Ang lalaki sa harapan ko ay walang iba kundi si Luiz- kanang kamay mismo ng lalaking aking pakakasalan at kasalukuyan kong tinatakbuhan.Antanga tanga mo talaga sierra ngayon kakaladkadin ka na niyan pabalik sa loob....Halos sabunutan ko ang sarili ko sa inis kung hindi lamang nanakit ng sobra sobra ang katawan ko. Ang mapupungay kong mga mata ay namumula na nagbabadyang pagpatak ng mga luha habng ang labi ko naman ay nanginginig. Ipinikit ko na lamang ang mga mata ko at naghintay na hahatakin n iya ako plabas at kakaladkadinSiguro makakatikim ako ng sampal mula kay uncle o kaya sabunot mula kay auntie at Claire sa tangka kong pagtakas. Just thinking about it make my body aches so bad." P-Please Luiz..... " i shake my head mga matang tila nangingiusap sa kanya na wag.Nakita ko kung paano dumilim ang mga tingin niya habang tinititigan ang kabuuan ko at ng marinig ko ang mga boses ng tauhan ni uncle napaiyak
SIERRA'S POV!I didn’t want to marry him. That thought refused to leave my mind as I crept toward my uncle’s study, hands trembling, stomach twisting, heart hammering so fast I thought it might burst. I had to try. I had to speak. I couldn’t just accept this.“Uncle…” I whispered, barely able to get the words out. “Hindi ko po gusto....Ayaw ko po siyang pakasalan.”Pero tila hangin lamang ako sa kanyang harapan at he didn't even bother to look up. patuloy lamang siya sa pag shuffle at pag pirma sa mga dokumentong nasa kanyang mesa....Halos ilang minuto na katamikan lamang at tanging tunog lang ng ballpen at papel sa loob ng opisina niya... Then he finally glanced at me, eyes sharp, cold, unyielding.“Too late,” he said flatly. “Ginastos na namin ang pera....At nakapirma na ako tapos na ang usapan namin.”I felt my chest tighten. “Please, uncle…” I tried to force the words out, voice cracking. “Hindi ko po kilala siya! Natatakot po ako! I… I can’t!”His eyes narrowed. “ SIERRA! TUMAHIM
SIERRA'S POV!Ito ang pinakaunang beses na naramdaman ng balat ko ang ganitong klaseng lambot. Cotton. Branded. Magara. The kind of fabric Claire would have worn effortlessly, the kind no one had ever imagined me wearing. And yet, today, it clung to my skin, smooth and soft, and made my stomach twist.Parang mali.Tila hihiram ko ang buhay na kinagisnan ng ubang tao... knowing it would be taken back violently once the show was over.Ngayong araw, dadating si Alessandro. Ipapakilala nila ako. Hindi bilang pamangkin. Hindi bilang tao. Kundi bilang kapalit. The unlucky niece. The one who would carry the weight of someone else’s power and wealth.My chest tightened. I wanted to cry. I wanted to curl into myself and disappear. But earlier, my aunt had leaned close, her voice low and threatening.“Umayos ka,” she had warned. “Huwag kang mag-eskandalo. Kung hindi, ibebenta kita sa bahay aliwan "Napalunok ako habang nakatitig sa kisame hanggang ngayon nasanisip ko pa din ang sinabi ni Auntie
SIERRA'S POV!Napabalikwas ako ng bangon ng marinig ko ang malakas na pagbagsak ng kung anong bote mula sa sala ng bahay. That sound made my chest tighten instantly. It wasn't just the clatter—it was a warning.At alam na alam ng katawan ko ang tunog na iyon. Mukhang umuwi na namang lasing si uncle.He stumbled into the sala, jacket slipping from his shoulders, the sharp tang of alcohol filling the air. My aunt followed, arms crossed, jaw tight with anger."Nangako ka na aayusin mo ito!" she snapped. "You said today you'd fix it.""Fix what?" he laughed, a low, ugly sound that made my stomach churn. "Money doesn't grow dahil lang binubunga ngaan mo ako.""Bwesit naman! alam mong tumatawag na naman ang supplier!" my aunt said, voice sharp. "They're pulling out. If that happens, the business is done."He poured himself another drink. "Let them.""Naririnig mo ba ang sinasabi mo?!" she said, voice rising. "They'll take everything!"Nanatili akong nakadikit sa pader halos ibaon ko na ang s
SIERRA'S POV!The house was loud without actually being loud.Dinig na dinug ko ang mga ibang maid na naglilinis sa kusina nag huhuhas at nag arrange ng mga mamahaling plato. Ang iba ay nasa garden angdidilig ng halaman at nag tritrim bawat isa ay may kanya kanyang ginagawa at walang may balak na pansinin ako. I moved through the living room with a cleaning rag in my hand like part of the furniture noticed only if I was in the way.Yumoko ako at nagsimulang punasan ang maliit na coffee table kahit malinis naman talaga ito.Not because it needed it.Because standing still invites attention.My aunt walked past me, phone pressed to her ear, her voice low and annoyed. She didn’t acknowledge me. Not with a glance. Not with a word. I might as well have been air.That was normal.Existing quietly was the only way to exist at all in this house.I was putting the cleaning supplies back when I heard Claire’s voice from upstairs—sharp, already raised, already irritated.“Nasaan na ‘yung bag ko?







