Novels by sunfishcantswim

Sierra's Pov!Halos ilang oras na din kamnag nasa biyahe ni Luiz tahimik lamang siya habang nag da drive ang tanging naririnig ko ay ang huni ng car engine at ang kanta mula sa radyo ng kotse niya." Sleepy? " tanong niya and stare at me slightly from the car's rearview mirror." M-medyo malamig " sambit ko Agad namn niyang binabaan ang aircon ng kotse niya." I'll look for some motel nearby para makapag dinner muna tayoat makatulog " sambit niya at ibinalik ang mga mata niya sa daan." Luiz salamat... " mahinang sambit ko habang nakatitig ako sa daan. Madilim na din kasi gabi na at tila liwanag lamang ng headlights ng kotse niya at mga streetlight na nadadaanan namin ang nagbibigay ilaw dito.Hindi na siya sumagot at nag focus na lamang sa pag da drive.Siguro mga halos thirty minute din bago namin tuluyang narating ang isang maliit na motel. Agad niyang pinark ang kotse niya at pinatay ang makina nito.Tapos ay tumayo na siya at pinagbuksan ako ng pinto." Wait- " he took off his

SIERRA'S POV!Halos di ako makapaniwala sa mga salitang lumabas sa labi ko. Ang lalaki sa harapan ko ay walang iba kundi si Luiz- kanang kamay mismo ng lalaking aking pakakasalan at kasalukuyan kong tinatakbuhan.Antanga tanga mo talaga sierra ngayon kakaladkadin ka na niyan pabalik sa loob....Halos sabunutan ko ang sarili ko sa inis kung hindi lamang nanakit ng sobra sobra ang katawan ko. Ang mapupungay kong mga mata ay namumula na nagbabadyang pagpatak ng mga luha habng ang labi ko naman ay nanginginig. Ipinikit ko na lamang ang mga mata ko at naghintay na hahatakin n iya ako plabas at kakaladkadinSiguro makakatikim ako ng sampal mula kay uncle o kaya sabunot mula kay auntie at Claire sa tangka kong pagtakas. Just thinking about it make my body aches so bad." P-Please Luiz..... " i shake my head mga matang tila nangingiusap sa kanya na wag.Nakita ko kung paano dumilim ang mga tingin niya habang tinititigan ang kabuuan ko at ng marinig ko ang mga boses ng tauhan ni uncle napaiyak

SIERRA'S POV!I didn’t want to marry him. That thought refused to leave my mind as I crept toward my uncle’s study, hands trembling, stomach twisting, heart hammering so fast I thought it might burst. I had to try. I had to speak. I couldn’t just accept this.“Uncle…” I whispered, barely able to get the words out. “Hindi ko po gusto....Ayaw ko po siyang pakasalan.”Pero tila hangin lamang ako sa kanyang harapan at he didn't even bother to look up. patuloy lamang siya sa pag shuffle at pag pirma sa mga dokumentong nasa kanyang mesa....Halos ilang minuto na katamikan lamang at tanging tunog lang ng ballpen at papel sa loob ng opisina niya... Then he finally glanced at me, eyes sharp, cold, unyielding.“Too late,” he said flatly. “Ginastos na namin ang pera....At nakapirma na ako tapos na ang usapan namin.”I felt my chest tighten. “Please, uncle…” I tried to force the words out, voice cracking. “Hindi ko po kilala siya! Natatakot po ako! I… I can’t!”His eyes narrowed. “ SIERRA! TUMAHIM

SIERRA'S POV!Ito ang pinakaunang beses na naramdaman ng balat ko ang ganitong klaseng lambot. Cotton. Branded. Magara. The kind of fabric Claire would have worn effortlessly, the kind no one had ever imagined me wearing. And yet, today, it clung to my skin, smooth and soft, and made my stomach twist.Parang mali.Tila hihiram ko ang buhay na kinagisnan ng ubang tao... knowing it would be taken back violently once the show was over.Ngayong araw, dadating si Alessandro. Ipapakilala nila ako. Hindi bilang pamangkin. Hindi bilang tao. Kundi bilang kapalit. The unlucky niece. The one who would carry the weight of someone else’s power and wealth.My chest tightened. I wanted to cry. I wanted to curl into myself and disappear. But earlier, my aunt had leaned close, her voice low and threatening.“Umayos ka,” she had warned. “Huwag kang mag-eskandalo. Kung hindi, ibebenta kita sa bahay aliwan "Napalunok ako habang nakatitig sa kisame hanggang ngayon nasanisip ko pa din ang sinabi ni Auntie

SIERRA'S POV!Napabalikwas ako ng bangon ng marinig ko ang malakas na pagbagsak ng kung anong bote mula sa sala ng bahay. That sound made my chest tighten instantly. It wasn't just the clatter—it was a warning.At alam na alam ng katawan ko ang tunog na iyon. Mukhang umuwi na namang lasing si uncle.He stumbled into the sala, jacket slipping from his shoulders, the sharp tang of alcohol filling the air. My aunt followed, arms crossed, jaw tight with anger."Nangako ka na aayusin mo ito!" she snapped. "You said today you'd fix it.""Fix what?" he laughed, a low, ugly sound that made my stomach churn. "Money doesn't grow dahil lang binubunga ngaan mo ako.""Bwesit naman! alam mong tumatawag na naman ang supplier!" my aunt said, voice sharp. "They're pulling out. If that happens, the business is done."He poured himself another drink. "Let them.""Naririnig mo ba ang sinasabi mo?!" she said, voice rising. "They'll take everything!"Nanatili akong nakadikit sa pader halos ibaon ko na ang s

SIERRA'S POV!The house was loud without actually being loud.Dinig na dinug ko ang mga ibang maid na naglilinis sa kusina nag huhuhas at nag arrange ng mga mamahaling plato. Ang iba ay nasa garden angdidilig ng halaman at nag tritrim bawat isa ay may kanya kanyang ginagawa at walang may balak na pansinin ako. I moved through the living room with a cleaning rag in my hand like part of the furniture noticed only if I was in the way.Yumoko ako at nagsimulang punasan ang maliit na coffee table kahit malinis naman talaga ito.Not because it needed it.Because standing still invites attention.My aunt walked past me, phone pressed to her ear, her voice low and annoyed. She didn’t acknowledge me. Not with a glance. Not with a word. I might as well have been air.That was normal.Existing quietly was the only way to exist at all in this house.I was putting the cleaning supplies back when I heard Claire’s voice from upstairs—sharp, already raised, already irritated.“Nasaan na ‘yung bag ko?