Mag-log inMula sa malawak at malaking opisina, nakaupo sa swivel chair ang lalaki habang makikita sa salaming dingding ang magandang landscape ng pinakamalaking mall sa bansa, ang Han Mall. May sampung palapag ang mall at may sukat na 590,981 square meters. Mayroon iyong 4,000 stores, restaurants, at entertainment. Doon din matatagpuan ang nag iisang Olympic‑sized ice‑skating rink sa bansa, at IMAX theater, at higit sa lahat naroon ang tanyag at kilalang Disneyland‑themed amusement park na dinadagsa tuwing holiday season.
Inilapat ni Blane ang likod sa upuan at isinandal ang braso sa arm rest, mula sa bulsa ay inilabas niya ang isang lumang bracelet yarn, it was a color red and orange combination with an initials D&I. Katulad ng suot niya kahit na luma na iyon, at hindi babagay sa suot niyang suit ay hindi niya iyon hinuhubad. Those yarn bracelets are a matching pair, uniquely crafted by the person who means the world to him. Matagal na niyang hinahanap ang taong iyon, at limang taon na ang nakararaan ay nagkaroon siya ng pagkakataon na makita ito subalit muli lang nawala sa isang iglap. At hanggang sa kasalukuyan ay hinahanap pa rin niya ang babae. "Isa, where in the world are you?" bulong niya habang humigpit ang paghawak niya sa bracelet, He close his eyes but the steamy scene from five years ago flashed through his mind, those memories still linger vividly, and whenever he recalls them, he gets turned on. it's embarrassing to admit, but she's the only one who can make him feel that way. Iminulat niya ang mga mata at inabot ang telepono, nag dial siya ng numero, saglit na nag ring sa kabilang linya bago may nag angat at sumagot. "Hello, this is Fearless Investigative Firm, may I help you?" tinig ng lalaki sa kabilang linya. "Sean, got any updates on the thing I'm looking into with you?" tanong niya sa kaibigang private investigator. "Actually, there's no name 'Isa' on the guest list from five years ago, so I think, she used an invitation that wasn't actually for her. So she's tough to track down," sagot nito, nagbuntong hininga siya. "Did you find out whose invitation she used to get into the masquerade ball?" muling tanong niya. "Hmm, that's a tough one, Blane, but I'll do my best to look into it," sabi ng kaibigan. Maya maya ay nagpaalam na rin siya. Sa kaibigang imbestigador na rin siya minsang nanghingi ng tulong para mahanap ang batang Isa na inampon noong walong taong gulang ito. Nauna lang siyang ampunin ni Krisler Han kasama ang mga kapatid sa Angel's Haven kung saan sila lumaki, nangako siyang babalikan si Isa at dadalawin pero hindi nanyari ang bagay na iyon, twenty one na siya noong magawa niyang bumalik sa ampunan pero wala na ito doon. Base sa imbestigasyon nito, isang lalaki na nasa edad kuwarenta ang umampon kay Isa, ibang pangalan ang ginamit nito at ang tunay na nagmamay ari ng pangalan ay matagal ng namatay sa isang aksidente, kahit ang address na binigay nito ay peke rin kaya nahirapan si Sean na hanapin si Isa noon. "Isa... now that I have the power and wealth, I'll protect you and give you the best things in this world, just like I promised you." bulong niya at muling tiningnan ang bracelet sa kamay. "Where are you? I want to see you." Naistorbo ang pag iisa ni Blane ng tumunog ang intercom. Pinindot niya iyon at nagsalita. "Yes?" "Good afternoon Mr. Han, Sir Levi wants to talk to you; he's with the food safety officer, Miss Jana." Inform ng desk clerk. "Okay, tell them to come in," sabi niya. Nang bumukas ang pinto ng opisina niya ay nakatingin na kaagad siya sa mga dumating. kaya ng makasalubong niya ng tingin ang babaeng kasama ni Levi ay kaagad itong nagbaba ng tingin. He's naturally observant, so his intense gaze often gets misread – people think he's sizing them up, and it ends up intimidating them, but he's just looking. "Good afternoon Mr. Han," pagbati ng mga ito. Tumango siya. "So what's the reason you're here in my office?" tanong niya. Nakayuko pa rin ang kasama nitong babae, na para bang natatakot tumingin sa mga mata niya. "Miss Jana has something to report, Mr. Han," sabi ni Levi. "Is it something that important that you have to report directly to me? You're the operations manager – can't you handle the problem?" seryosong tanong niya. Napakamot naman ito sa batok. "Well, it's a problem I can handle, but it's major and we need to take action now," anito, nangunot ang noo niya. "What’s the problem?" Bumaling ito sa babaeng nakayuko. "Miss Jana, you can talk now." Sabi nito, tumingin ang babae kay Levi, napailing siya ng makitang chineer pa nito ang babae. "You can do it, just talk. Mr. Han doesn’t bite." Bulong nito na humangga naman sa pandinig niya. Nagbuga siya ng hangin. "What do you think of me? Some kind of man-eating monster?" he said to Levi, a bit annoyed. Levi just laughed. Levi is one of his guys in the team – he's tough as nails in a fight, but kinda loves slacking off at work. Nagsimulang magreport ang babae at bahagya pa itong nanginginig ng magsalita. Nagulat ang mga ito ng mapahampas siya ng malakas sa kanyang mesa ng marinig ang sinabi nito. "How dare they deliver contaminated food? Are they crazy?" galit na wika. "Any reports of food poisoning at the restaurants?" "No, nothing like that. But the chefs and kitchen staff who tasted the food got stomachaches, so it wasn't served to customers. The diners did have to wait a bit, but managers handled it and calmed everyone down," report ni Levi. He clenched his fists and he was fuming – messy work was his biggest pet peeve. "Which food company supplied the contaminated food?" seryosong tanong niya. "It's Fresh Food Trading," sagot nito. "Cancel their contract," utos niya, nagulat naman ito. "But Fresh Food Trading is our long-standing food supplier," depensa ni Levi. "I don't care. Cut them off. And I'm still deciding if we’ll press charges – food contamination’s a big deal in this industry," galit na sabi niya. "Got it, Mr. Han," anito at wala ng nagawa pa.Nang araw na iyon ay nakatayo si Melissa sa tapat ng desk table ni Blane habang prenteng nakaupo naman ito. "I thought we agreed to meet three times a week, and our next intimate meeting isn't until this weekend. Are you looking to move it up?" Blane said, a sly grin spreading across his face, ganon na lamang ang pagkapula ng mga pisngi niya. "No, actually, I'm here because Axel forced me to talk to you about removing Bianca from her position as Food Supply Chain Manager." Sabi niya at hindi na nagpaligoy-ligoy pa. Nawala ang mga ngisi sa labi ng binata. Blane's expression turned cold, his eyes narrowing. "He knows my reputation, and yet he still pushed you to plead their case," Blane said, his tone laced with amusement, referring to Axel attempt to get Melissa to intervene on his behalf. Sumandal ito sa upuan habang ang mga mata ay hindi nawawala sa kanya. "Melissa, I'm not a man who reverses decisions. When I say I want that woman gone, I mean it. My decision is final
Sa isang Italian restaurant sa loob ng Han Mall, niyaya siyang kumain ni Blane Han. Tanghalian na, at karaniwan nang puno ng mga kumakain ang restaurant, pero sa pagkakataon iyon, sila lang dalawa ni Blane ang naroon sa loob. Pinagmasdan niya ang paligid, napansin niyang ingat na ingat din ang mga kilos ng mga empleyado, para bang may takot na makagawa ng pagkakamali. Mabilis ding nailuto ang mga pagkaing inorder nila, halos bago pa man sila nakapag-usap ay nasa tapat na nila ang mga plato na may lamang pagkain. Hindi pa rin kumikilos si Melissa, nakatitig lang siya sa pagkain sa harap niya. Tiningnan siya ni Mr. Han at takang nagtanong, “Is there a problem? Why aren't you eating?” Tanong nito. Tumingin siya sa binata, “It's just strange that it's just us here, it's impossible for a restaurant like this to be empty, especially during lunch hour in a mall.” curious na tanong niya. “I booked this whole restaurant,” kaswal na sagot nito, napaawang naman ang labi niya sa gulat. “Hey
Hiyang-hiya si Melissa sa nangyari, kagat labing napayuko siya. “I’m sorry talaga, Mr. Han,” patuloy na paghingi niya ng pasensya. Kinakabahan siya na baka magalit ito sa kanya. Ngayon pa na kailangan niya ng tulong nito para sa paghihiganti niya kina Axel at Bianca. "It’s fine, really," sabi ni Blane, tumingin siya dito para tiyaking hindi nga ito galit, she saw that there was no trace of annoyance or anger on his face. Nakahinga siya ng maluwag. Kinuha nito ang cellphone sa bulsa at may tinawagan. "Hello, have my spare suit delivered to my office, now," utos nito sa kausap, saglit lang din ay ini-off na nito ang cellphone at muling tumingin sa kanya. Kung bakit naman bumilis ang tibok ng puso niya ng muling magtama ang mga tingin nila, wala tuloy sa sariling kumilos at nagsalita siya. “Ah, I'll, uh, take these to the pantry." sabi niya pagkuwa’y dinampot ang mga tasa. Pinigilan naman siya nito sa pamamagitan ng pagharang ng isang braso. “Leave it, my assistant will
“What happened to your forehead?” Napatigil si Melissa sa paghigop ng kape nang marinig ang tanong ni Mr. Han. Nahimigan niya ang pag-aalala sa tinig nito, kaya't ibinaba niya ang tasa at nahaplos ang may bendang noo. “Ah, aksidente akong nadulas at tumama ito sa mesa,” pagsisinungaling niya, ayaw niyang malaman ng lalaki ang tungkol sa nangyayari sa pamilya niya. Pero kailangan niya ang tulong nito, kaya kailangan niyang mapalapit at makuha ang loob ng lalaki. Hindi niya tiyak kung tama ba ang nakita niyang pagtiim ng mga bagang nito. Muli itong nagsalita,“How about that bruise on your arm?” Muling tanong nito, tila curious na malaman kung bakit may pasa siya sa braso. “Ah, tumama rin ito sa pagkakadulas ko,” muling pagsisinungaling niya. Kumuyom ang mga palad nito pagkuwa’y tumayo. “What a clumsy woman,” komento nito, ang tono nito ay matigas. Bakit pakiwari niya ay biglang nag-iba ang mood nito? Okay naman ito kanina, bakit kaya biglang parang naiinis ito? Naglakad it
Sinulyapan ni Melissa ang sarili sa repleksyon ng salamin, her eyes roamed over every detail of her new image. She wore a bold office attire that wasn't her usual style – one that accentuated her curves and highlighted her figure. Kung dati ay maluwag at disente ang mga damit niya, ngayon ay sinadya niyang ipakita ang kanyang mga kurba. A spark of defiance lit up her eyes as she met her own gaze, her lips twitching into a sly, confident smile. Naglagay din siya ng make-up, hindi na yung usual na simple at elegante – ngayon ay may kontur at highlight, na nagpaangat sa kanyang mga mata at nagbigay ng kaakit-akit na kulay sa kanyang mga pisngi. Ang bandage sa noo niya ay hindi hadlang sa kanyang bagong looks. Ang mahabang buhok niya ay hinayaan niyang nakalugay, na nakadagdag sa kanyang sexy at confident vibe. Her fashion instincts, once dormant, had sprung back to life – rebellious, refreshed, and ready to make a statement. Suot ang red high heels, naglakad na siya pababa ng bahay,
Nang makaalis si manang, naiwan si Melissa na yakap ang kahon, ang puso niya'y tila nabalot ng lungkot. Kinuha niya ang flashlight na iniwan ni manang, ang liwanag nito'y nagbigay ng kaunting sigla sa madilim na silid. Hindi siya natatakot sa multo o masamang espiritu, pero ang takot niya'y nasa mga taong buhay – lalo na yung masasamang tao. Sa pagkuha niya ng flashlight, napansin niya ang isang bagay sa paanan ng lumang piano. Dinampot niya ito, at muling naupo sa lumang upuan. Tinapat niya ang liwanag sa litrato, at doon niya nakita ang limang bata – apat na lalaki at isang babae, lahat nasa edad anim hanggang sampung taon. Siya ang batang babae sa larawan, magsasampung taon siya noon. Kuha iyon sa bahay ampunan, kasama niya ang mga kaibigan niya na naging pamilya niya noon. Iyon ang tanging alaala na nadala niya mula sa ampunan. Nasaan na kaya ang mga batang kasama niya noon? Sina Uno, Dos, Toto, at Ten... Ang katabi niyang bata na payat na payat ay si Dos – ang naging malapit







