LOGINNang araw na iyon, nakilala ni Melissa ang taong ipinadala ni Wade upang pansamantalang mamahala sa Fresh Food Corporation. His name was Rupert Dela Costa, a man in his late thirties, impeccably dressed, with sharp, intelligent eyes and a commanding presence that inspired confidence the moment he walked into a room. Nasa study room sila ng Han Mansion nang mag-usap tungkol sa estado ng kumpanya. "Mr. Wade already briefed me about the situation," kalmadong saad ni Rupert habang sinusuri ang mga dokumentong nasa harapan niya. "I will oversee the operations temporarily. Officially, I will be introduced as the representative of Mr. Blane Han." Tumango siya. Iyon din ang napagkasunduan nila dahil si Blane ang may pinakamalaking shares sa kumpanya, mas madaling tanggapin ng board at shareholders ang pagdating ni Rupert. "I appreciate your help," taos-pusong sabi niya. Ngumiti naman ang lalaki. "Just focus on your daughter for now, Ms. Melissa. Leave the company matters to me."
Mula sa lanai, umaalingawngaw ang masayang tawa ni Aliyah. Napangiti si Melissa habang nakatanaw sa hardin. Sa damuhan, masayang tumatakbo si Aliyah habang hinahabol ang maliit na puting poodle na regalo ni Blane dito ilang araw na ang nakalipas. "Peppa! Come here!" tawa ng bata. Tahol naman nang tahol ang aso habang paikot-ikot na tumatakbo sa damuhan, at ilang hakbang sa likod nito ay si Blane. Tahimik na nakamasid sa bata ngunit paminsan-minsang sumasabay rin sa laro nito. Sa dumaang maraming taon, ngayon lang niya nakitang masaya ng ganon ang anak. Hindi pilit, hindi pansamantala kundi iyong masayang umaabot hanggang sa mga mata. Naramdaman niyang kumirot ang kanyang dibdib. Noon, sa dating tahanan nila sa Romero residence, bihira niyang marinig ang ganitong tawa mula kay Aliyah. Tahimik ang anak niya. Madalas nag-iisa, at siya lang halos ang kinakausap nito. Ngayon lamang niya napagtanto kung gaano kalaking bahagi ng pagkatao ng anak niya ang unti-unting nawala noon d
Saglit pang nanatiling nakahiga si Blane habang tahimik na pinagmamasdan ang mag-ina sa tabi niya. Mahimbing nang natutulog si Aliyah sa pagitan nila, mahigpit pa rin ang pagkakahawak nito sa kanilang mga kamay na tila natatakot na maglaho silang dalawa kapag nagising ito. Napadako naman ang tingin niya kay Melissa. Sa wakas, matapos ang mga nangyari, nakita rin niya ang kapayapaan sa mukha nito. Wala na ang luha. Wala na rin ang sakit na ilang beses niyang nasaksihang pilit nitong itinatago sa likod ng matitibay nitong ngiti. Ngayon ay payapa itong natutulog habang nakayakap sa anak nito. At hindi niya maipaliwanag kung bakit nakaramdam siya ng kakaibang gaan sa dibdib. Kanina, habang pinagmamasdan niya ito na umiiyak habang yakap si Aliyah, pakiramdam niya ay may mabigat na kamay na unti-unting sumisikip sa kanyang puso. Kitang-kita niya ang matagal na pananabik nito sa anak. Ang mga araw ginugol nito sa paghahanap. Ang pag-asang paulit-ulit na nabasag. At ang sakit ng paniniwa
"I want to sleep with both of you... please..." Natigilan sina Melissa at Blane. Mula sa gitna ng kama ay nakatingala si Aliyah sa kanila, puno ng pag-asa ang malalaking mata nito. Muling nagkatinginan silang dalawa ng binata. "Baby, mommy can stay with you tonight," malumanay na sabi niya sa anak habang hinahaplos ang buhok ng anak. "Daddy Blane can sleep in his own room." Agad na umiling si Aliyah. "No." "Aliyah..." "I want both of you." Mahigpit nitong niyakap ang isang braso niya bago hinawakan ang kamay ni Blane. "Please?" Bahagya siyang napailing. "You're being stubborn." Sabi niya na napabuga ng hangin. "Just like her mother," mahinang komento ng binata. Napalingon agad siya dito. Samantalang si Aliyah ay tumawa nang mahina. "See? Daddy Blane agrees." "Aliyah..." muli siyang napabuntong-hininga. Ngunit lalo lamang kumapit ang bata sa kanilang dalawa. "Please, Mommy." Bahagyang lumambot ang puso niya. Matapos ang lahat ng pinagdaanan ng anak n
Hindi agad nakasagot si Melissa. Nanatili lamang siyang nakatitig kay Blane habang paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang tanong nito. "Do you still think I'm ruthless, cold, and intimidating?" Noon, oo. Sa unang pagkikita pa lamang nila, iyon na agad ang naging impresyon niya rito. Isang lalaking malamig, seryoso, at nakakatakot lapitan, ngunit habang tumatagal na nakakasama niya ito, mas lalo niya itong nakikilala. Lalo na nang malaman niyang ito pala si Dos, ang batang minsang naging kaibigan niya sa bahay-ampunan. Slowly, she began to see the things others failed to notice, the goodness in him, his quiet way of caring, and the sacrifices he silently made for the people who mattered to him. Oo, maaaring malamig ito pagdating sa negosyo. Maaaring nakakatakot kapag seryoso pero hindi ito masamang tao. In fact, Blane Han was one of the most genuine people she had ever met. Napansin yata nito ang matagal niyang pananahimik dahil bahagya itong ngumiti. "That long?"
Kinagabihan, tahimik ang buong Han Mansion. Tanging ang mahinang ihip ng hangin mula sa labas at ang marahang pag-indayog ng mga kurtina ang maririnig sa loob ng silid. Naroon si Melissa sa tabi ng kama ni Aliyah. Nakaupo siya sa gilid nito habang marahang hinahaplos ang buhok ng anak. Hanggang ngayon ay hindi pa rin siya lubos na makapaniwala. Katabi niya si Aliyah buhay, mainit at humihinga. Hindi ito panaginip. Ilang buwan niyang iniyakan ang pagkawala nito. Ilang gabi siyang natulog habang yakap ang litrato ng anak, umaasang isang araw ay muling maririnig niya ang tinig nito. At ngayon, narito na ito kasama niya. Unti-unting pumikit si Aliyah habang nakadikit pa rin ang maliit nitong kamay sa kanya, tila natatakot na mawala siyang muli. "Sleep well, baby..." mahinang bulong niya habang hinahalikan ang noo nito. Hindi nagtagal ay tuluyan nang nakatulog ang bata. Napangiti siya habang pinagmamasdan ito. Parang gusto niyang manatili roon buong gabi. Ayaw niyang kumurap, a
“Blane, can I ask a favor?” Sabi ni Melissa, nakatayo siya sa tapat ng desk table ng binata. Sa likod nito ay ang magandang landscape ng Han Mall. “What favor?” He asked, curious but not surprised. He didn’t look up right away—finished the line he was reading, capped his pen, then met her eyes.
Nakalublob si Melissa sa maligamgam na tubig, samantalang ang hubad na katawan ni Blane ay kumikinang sa mga patak ng tubig, hindi niya maiwasang pagmasdan ang kabuuan nito, lalo na ang malaki at matigas na bagay sa harap niya habang hawak iyon. “I want more, little bunny.” Anas nito. ‘Little
Nang maglapat ang mga labi nila ni Blane, at maramdaman ni Melissa ang malambot nitong labi, parang may isang kislap ng apoy ang nagpaningas sa nararamdaman niya sa loob. His lips moved hungrily against her, deepening the kiss as she responded with equal fervor. The warm water swirled around them,
Napakabilis ng tibok ng puso ni Melissa habang buhat siya ni Blane, ramdam niya ang matigas at matipunong dibdib nito, and she couldn't help but gaze at his face, taking in every detail. His features were chiseled to perfection - the strong jawline, the straight nose, and eyes that seemed to hold t







