Pregnant by my Fiancés Billionaire Brother

VIANNA MONTERO "Grabe! Ikakasal ka na talaga!" wika ng kaibigan niyang si Sheena. Napangiti si Vianna habang nakatingin sa singsing na nasa kanyang kamay. Limang taon na silang magkasintahan ni Bryan. Sa loob ng mga panahong iyon, wala naman siyang naging problema sa pagsasama nila. Maayos naman siyang tinatrato ng kanyang long time boyfriend. At talagang sweet naman ito sa kanya. Hindi rin nagkukulang sa effort si Bryan kung kaya hindi niya inaasahang may gigimbal sa kanya sa gabing iyon. "Eh nasaan na pala si Bryan? Bakit pala hindi kayo magkasama?" "Nagpasama kasi si Nika kay Bryan. Nagpatulong lang sa mga gamit niya raw. Ewan ko kung ano iyon." Lumabi ang kaibigan niyang si Sheena. "Alam mo...hindi naman sa may hidden galit ako sa stepsister mo na iyan pero may something talaga sa kanya na hindi ko gusto." Tumaas ang kilay ni Vianna sa sinabi ng kanyang kaibigan. "At ano naman ang ibig sabihin mo diyan?" "Basta! Ibang-iba ang tingin niya kay Bryan kapag hindi ka

Pagdating sa bahay ay diretso siyang pumasok sa loob at agad isinara ang pinto. Nang makapasok siya ay parang biglang nawala ang natitira niyang lakas. Napasandal siya sa pinto bago dahan-dahang napaupo sa sahig habang yakap ang sarili. Doon niya tuluyang pinakawalan ang luhang kanina pa gustong rumagasa. Tahimik siyang umiyak habang nanginginig ang balikat niya. Hindi niya lubos maisip kung paano siya niloko ng mga taong pinakamamahal niya. Si Bryan na limang taon niyang minahal. Si Nika na itinuring niyang tunay na kapatid kahit half-sister lamang sila. Pareho siyang pinagtaksilan. Pareho siyang ginawang tanga. "Paano niyo nagawa sa akin ito?" Napakagat-labi siya habang pinupunasan ang luha niya. Hindi. Hindi puwedeng ganito lang. Hindi puwedeng iiyak lang siya habang ang dalawang iyon ay baka masaya pa sa ginawa nila. Unti-unti siyang tumayo at nagtungo sa banyo. Doon niya hinubad ang suot niyang damit at tumayo sa ilalim ng shower. Habang umaagos ang malamig na tubig sa ka

Pagsapit ng gabi, hindi pa rin mapakali si Vianna sa loob ng bahay niya. Ilang oras na ang lumipas mula nang makita niya ang dalawang pulang guhit sa pregnancy test pero hanggang sa mga oras na iyon, hindi pa rin niya matanggap ang katotohanan. Pakiramdam niya ay parang may kung anong mabigat na nakadagan sa dibdib niya habang paulit-ulit niyang iniisip ang nangyari. Hindi niya lubos maisip na sa isang gabing hindi niya inaasahan ay mababago nang tuluyan ang buong buhay niya. Hindi niya alam kung paano haharapin ang katotohanan na may batang nabubuo sa sinapupunan niya. At mas lalong hindi niya alam kung paano niya itatago iyon lalo na sa lalaking may kinalaman sa lahat ng ito. Nakaupo siya sa sofa habang yakap ang sarili at nakatitig lang sa kawalan. Ilang beses na niyang pinilit pakalmahin ang sarili pero hindi niya magawa. Tuwing naiisip niya ang dalawang pulang guhit, mas lalo siyang kinakabahan. Hindi niya puwedeng sabihin kahit kanino. Hindi niya puwedeng malaman iyon ng kahit

VIANNA Sa sobrang gulat ko nang makita si Azrael sa harapan ko, wala na akong ibang naisip kundi itulak siya palayo. Hindi ko alam kung bakit ganoon na lang ang naging reaksiyon ko. Pero para bang biglang nag-panic ang buong katawan ko. Limang taon ko siyang iniwasan. Limang taon kong tiniyak na hindi kami magkikita. Tapos ngayon, heto siya sa harapan ko na para bang wala lang nangyari sa pagitan naming dalawa. “Lumayo ka nga sa akin!” sigaw ko sabay tulak sa kanya.Dahil sa malakas kong pagtulak, napaatras siya ng kaunti ngunit ako naman ang nawalan ng balanse. Napaatras ako at agad na natapilok sa makintab na tiles. Akala ko tuluyan na akong babagsak sa sahig pero mabilis niya akong nahawakan sa bewang upang saluhin. Ang hindi namin inaasahan, nadulas din pala siya kaya pareho kaming bumagsak. Nadaganan niya ako at sa pagbagsak naming dalawa ay aksidenteng nagdikit ang mga labi namin.Nanlaki ang mga mata ko sa gulat bago ko siya agad naitulak palayo."Ano ba naman, Azrael! Hindi

VIANNA Pagdating ko sa bahay ay halos ibalibag ko ang handbag ko sa sofa bago ako pabagsak na naupo roon. Hindi ko na mabilang kung ilang beses akong napabuntong-hininga habang nakakunot ang noo at nakabusangot na nakatitig sa kisame. Hanggang ngayon ay hindi pa rin mawala sa isip ko ang mukha ni Azrael. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis dahil sa kapal ng mukha ng lalaking iyon. Limang taon kaming hindi nagkita. Pero parang kahapon lang ang huli naming pagkikita kung makapang-asar siya sa akin. "Ay! Mukhang may problema ka yata?" natatawang sabi ni Sheena habang pababa ng hagdan. “Tsk!” "Ano'ng nangyari sa iyo? Bakit ganyan ang mukha mo? Baka gusto mong magchika sa akin.” “Hay naku! Nakakainis lang kasi ang araw na ito!” "Ewan ko sa iyo! Para kang timang diyan.” Napahawak ako sa sintido bago ko siya tiningnan. "Nagkita kami ni Azrael." Nanlaki ang mga mata niya bago bigla siyang napasigaw. "Ha? Talaga? Saan? Kailan? Bakit ngayon mo lang sinasabi? Ano'ng nangyari?