TEASING HER

02

Hindi ko akalain na ang sarap at kapayapaan ng umaga ay mapapalitan agad ng kaba at matinding init sa loob lang ng ilang oras.

Nasa loob kami ng mamahaling sasakyan ni Aiden, papunta sa isang business event na kailangan niyang puntahan.

Sinama niya ako, sabi niya gusto niya ako sa tabi niya, kahit na alam kong hindi ito simpleng pagtitipon lang.

Maraming tao doon—mga mayayaman, makapangyarihan, at mga taong matalas ang mata sa lahat ng galaw.

Nakaayos ako nang maganda, suot ko ang isang mahabang damit na kulay itim, makinis ang tela at medyo masikip sa katawan.

Ang laylayan ay umabot hanggang sa aking bukung-bukong, pero may hiwa sa gilid na nagpapakita ng bahagi ng aking hita tuwing gumagalaw ako.

Akala ko ay sapat na ang haba nito para maging ligtas.

Akala ko ay walang makakakita o makakaramdam ng kahit ano sa ilalim ng damit ko.

Pero nagkamali ako. Sobrang laki ng pagkakamali ko.

Nakaupo kami sa likurang bahagi ng sasakyan, malapit sa isa’t isa, habang ang drayber ay nasa unahan, nakatuon lang sa daan.

Sa una, maayos lang ang lahat.

Nagkukuwento siya tungkol sa event, tungkol sa mga taong makikilala ko, at kung paano ako dapat kumilos.

Pero habang tumatagal, unti-unting lumilipat ang kamay niya mula sa aking palapulsuhan papunta sa aking hita.

Ang hawak niya ay banayad lang sa simula, parang simpleng haplos lang na nagpapakita ng pagmamahal.

Pero alam ko na iba ang nasa isip niya.

Ramdam ko ang pagbabago ng tibok ng puso ko habang bumababa ang daliri niya, dahan-dahang tumatagos sa ilalim ng laylayan ng damit ko.

“Aiden…” bulong ko nang mahina, lumingon ako sa kanya, ang mata ko ay puno ng pagtataka at kaba.

“Anong ginagawa mo? Ang drayber ay nandiyan lang.”

Ngumiti lang siya sa akin, isang ngiting mapaglaro at mapang-akit, habang ang tingin niya ay nananatili sa mukha ko.

“Huwag kang mag-alala, Jinnie,” sagot niya sa mababang boses, parang musika na nagpapagulo sa isip ko.

“Hindi niya tayo naririnig. At hindi niya makikita ang ginagawa ko… maliban na lang kung mag-ingay ka nang malakas.”

Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya.

Ang kaba ay hinaluan ng matinding init na parang apoy na kumakalat sa buong katawan ko.

Gusto kong pigilan siya, gusto kong ilayo ang kamay niya.

Pero parang nakadikit ang mga kamay ko sa aking tagiliran, hindi ko magawang gumalaw.

Ang daliri niya ay patuloy na umaakyat, dahan-dahan, parang tinutukso ako sa bawat hakbang.

Dumadaloy ito sa makinis na balat ng aking hita, papalapit at papalapit sa pinakamahinang bahagi ng katawan ko.

Nang marating niya ang gilid ng aking panty, napapikit ako nang mariin at napasinghap ng hangin.

Ang pakiramdam ay napakasarap pero napakadelikado.

Kahit na nasa loob lang kami ng kotse, parang nasa labas na kami dahil malapit lang ang drayber.

Kahit na hindi siya nakatingin, parang alam kong anumang oras ay maaari siyang lumingon at makita ang ginagawa ni Aiden.

Pero parang ito ang mas nagpapalakas ng damdamin ko.

Ang takot na mahuli, ang takot na malaman ng iba ang ginagawa namin… ito ang nagpapadagdag ng kakaibang sarap sa bawat haplos niya.

“Ang init mo,” bulong ni Aiden sa tainga ko, habang ang isang daliri ay dahan-dahang dumudulas sa ibabaw ng tela na sumasakop sa akin.

“Kahit hindi pa ako nakakapasok, ramdam ko na kung gaano ka kabasa para sa akin.”

Namula ang buong mukha ko sa sinabi niya.

Hindi ako makasagot, ang tanging nagawa ko lang ay humigpit ang hawak sa gilid ng upuan.

Ang bawat galaw ng daliri niya ay parang kuryente na dumadaloy sa bawat ugat ko.

Dahan-dahan niyang hinihimas ang bahaging iyon, parang alam na alam niya kung saan at paano ako gagalawin para maramdaman ko ang pinakamasarap na pakiramdam.

“Aiden… parang awa mo na…” bulong ko, ang boses ko ay nanginginig at halos hindi marinig.

“Baka makita tayo. Huwag dito, please.”

Tumawa siya nang mahina, isang tunog na puno ng pang-aasar at kasiyahan.

“Bakit? Masarap ba?” tanong niya, habang pinalalakas nang kaunti ang kanyang galaw.

“Ramdam ko kung paano gumagalaw ang katawan mo. Ramdam ko kung paano mo gustong higpitan ang hita mo para pigilan ang sarili mo. Pero hindi mo kaya, ‘di ba?”

Tama siya. Hindi ko kaya.

Kahit na alam kong mali ito, kahit na alam kong nasa panganib kaming mahuli, hindi ko kayang sabihin sa kanya na itigil niya.

Ang bawat haplos, bawat galaw, bawat hininga niya sa tainga ko… lahat ito ay nagpapawala sa akin ng sarili kong kontrol.

Unti-unti niyang inilipat ang tela ng aking panty sa gilid, hanggang sa ang daliri niya ay dumikit na mismo sa aking balat.

Napasinghap ako nang malakas, napasandal ako nang tuluyan sa kanya, ang ulo ko ay nakasandal sa kanyang balikat.

Ang init ng balat niya ay hinaluan ng lamig ng kanyang singsing na dumadampi sa akin, nagbibigay ng kakaibang sensasyon na nagpapakilig sa akin nang sobra.

“Tignan mo,” sabi niya, ang boses niya ay naging mas mababa at mas magaspang.

“Tignan kung gaano ka kabasa. Lahat ito ay para sa akin. Ikaw ay para lang sa akin.”

Dahan-dahan niyang ipinasok ang isang daliri sa loob ko.

Napakapit ako nang mahigpit sa kanyang braso, ang kuko ko ay halos kumabasag sa balat niya, pero parang hindi niya ito nararamdaman.

Ang sarap ay halos maputol ang hininga ko.

Ang pakiramdam na may bahagi ng kanya na nasa loob ko, kahit na nasa pampublikong lugar kami, ay nagbibigay ng matinding kaba at tuwa.

Gumagalaw siya nang dahan-dahan sa simula, parang sinisigurong nasasanay ako sa kanya.

Pero habang tumatagal, lumalakas at bumibilis ang galaw niya.

Ang isa niyang kamay ay nasa ilalim ng damit ko, ginagalaw ako nang may bilis at husay na parang kilalang-kilala niya ang bawat sulok ng katawan ko.

Ang isa naman ay humawak sa aking panga, itinaas ang mukha ko para tumingin sa kanya.

“Tignan mo ako, Jinnie,” utos niya, ang mata niya ay madilim at puno ng pagnanasa.

“Huwag kang titingin sa ibang lugar. Tignan mo kung paano kita ginagawang akin, kahit na nandito tayo.”

Sinunod ko siya, kahit na mahirap.

Ang mata ko ay nakatitig sa kanya, habang ang katawan ko ay gumagalaw ayon sa galaw ng kamay niya.

Bawat sandali ay nagiging mas matindi.

Ang hininga ko ay naging mabigat at mabilis, ang mga hinaing ko ay pilit kong nilalabanan para hindi marinig ng drayber.

Kumagat ako sa aking labi nang mahigpit, halos masugatan na ito, para lang mapigilan ang sarili ko na humiyaw.

Pero parang alam ni Aiden ang ginagawa ko.

Dahil sa tuwing nararamdaman niyang malapit na akong maglabas ng tunog, mas pinapabilis niya ang galaw ng daliri niya.

Idinagdag pa niya ang isa pang daliri, na nagdulot ng matinding sarap na halos mawala na ako sa sarili ko.

“Ganyan,” bulong niya, habang hinahaplos ng hinlalaki niya ang pinakamahalagang bahagi ko.

“Hayaan mong maramdaman mo ito. Hayaan mong malaman mo kung sino ang nagmamay-ari sa’yo.”

Ang sensasyon ay nagpapadala ng kuryente mula sa aking puson hanggang sa dulo ng aking buhok.

Parang ang buong mundo ay umiikot, at ang tanging bagay na alam ko ay ang pangalang Aiden at ang sarap na ibinibigay niya sa akin.

Naramdaman ko ang pag-iipon ng init sa loob ko, ang pakiramdam na parang sasabog na ako anumang oras.

Ang hita ko ay nanginginig, ang buong katawan ko ay nanginginig dahil sa matinding damdamin.

“Malapit na, ‘di ba?” tanong niya, alam na alam niya ang nararamdaman ko.

“Sabihin mo sa akin. Sabihin mo kung gaano mo gusto ito.”

“Oo… Aiden… oo…” ang tanging salitang lumabas sa bibig ko, puno ng hinaing at pagnanasa.

“Gusto ko… sobrang gusto ko… huwag mong itigil… please…”

Ngumiti siya nang tagumpay, at mas pinalalim pa ang galaw ng kanyang mga daliri.

Ang bawat pasok at labas ay parang nagpapawala sa akin ng hininga.

Ang init ay lalong tumindi, hanggang sa biglang sumabog ang lahat.

Napapikit ako nang mariin, napasubsob ang mukha ko sa leeg niya habang ang matinding sarap ay dumaloy sa buong katawan ko na parang alon.

Ang mga hinaing ko ay nilunok ko sa balat niya, ang katawan ko ay kumawala ng panginginig na hindi ko mapigilan.

Hinayaan lang niya ako, patuloy pa rin sa banayad na galaw hanggang sa humupa ang lahat.

Hinaplos niya ang buhok ko, hinalikan ang tuktok ng ulo ko habang hinihintay na maging kalmado ako.

“Ang ganda mo kapag ganyan,” bulong niya sa akin.

“Ang ganda-ganda mo kapag ibinibigay mo ang sarili mo sa akin.”

Dahan-dahan niyang inalis ang kamay niya sa ilalim ng damit ko.

Tiningnan ko siya habang pinupunasan niya ang kanyang mga daliri gamit ang panyo na kinuha niya sa bulsa.

Ang mukha ko ay mainit pa rin, ang hininga ko ay mabigat pa rin, at ang puso ko ay mabilis pa rin ang tibok.

Parang hindi pa rin ako makabawi sa nangyari.

Nakatingin ako sa unahan, ang drayber ay nandoon pa rin, tahimik at nakatuon sa daan.

Wala siyang ideya sa nangyari ilang sandali lang ang nakalipas.

Wala siyang ideya na sa likurang bahagi ng sasakyan, ginawa ako ni Aiden na kanya, sa paraang pinakamasama at pinakamasarap na paraan.

Pagkatapos ng ilang minuto, huminto na ang sasakyan.

Nandito na kami sa lugar ng event.

Tumingin ako sa salamin para ayusin ang sarili ko.

Ang labi ko ay mamula-mula at medyo namamaga, ang pisngi ko ay mainit at kulay rosas, at ang mata ko ay kumikinang na parang may luha.

Kahit na maayos ang pananamit ko, alam kong may kakaiba sa akin.

Ramdam ko pa rin ang init ng mga daliri niya sa loob ko.

Ramdam ko pa rin ang panginginig ng aking katawan.

At alam ni Aiden ito.

Dahil nang bumaling siya sa akin bago kami bumaba, mayroon siyang ngiti sa labi na puno ng lihim na kasiyahan.

“Handa ka na ba?” tanong niya, inabot ang kamay ko.

Kinuha ko ito, kahit na nanginginig pa rin ang kamay ko.

“Oo,” sagot ko, kahit na sa loob-loob ko ay hindi ako sigurado.

Paano ako makakakihalubilo sa mga tao kung ang isip ko ay nasa ginawa niya kanina lang?

Paano ako makakausap nang maayos kung ang katawan ko ay nasa ilalim pa rin ng impluwensya niya?

Pero nang buksan ang pinto at lumabas kami, biglang nagbago ang mukha niya.

Ang mapaglarong tingin ay napalitan ng seryoso at awtoritatibong anyo.

Ang hawak niya sa kamay ko ay matibay at matatag, parang sinasabi sa buong mundo na akin siya at akin lang ako.

Pumasok kami sa malaking bulwagang puno ng ilaw, musika, at maraming tao.

Ang lahat ay nakatingin sa amin, ang lahat ay bumati kay Aiden.

Pero habang naglalakad kami, habang nakikipag-usap siya sa iba, hindi nawawala ang epekto ng ginawa niya sa akin.

Sa tuwing nakakalayo ang atensyon niya sa kausap, lilingon siya sa akin, at ibibigay ang tingin na parehong kilala ko—ang tingin na nagsasabing “ikaw ay akin”.

At sa tuwing mangyayari ito, nararamdaman ko ulit ang init na dumadaloy sa akin, parang ginagalaw na naman niya ako kahit na nakatayo lang siya sa tabi ko.

Ang gabing ito ay magiging mahaba.

Alam ko ito.

Dahil kasama ko si Aiden, at alam kong hindi pa tapos ang laro niya.

Ang nangyari sa sasakyan ay simula pa lang.

At anumang oras, sa gitna ng maraming tao, sa gitna ng mga matang nakamasid… kaya niyang gawin ulit ito.

Kaya niyang gawin akong mawala sa sarili ko kahit sa harap ng lahat.

At ang pinakamasakit at pinakamasarap na bahagi?

Gusto ko ito.

Gusto kong ibigay ang sarili ko sa kanya, kahit saan, kahit kailan.

Dahil sa tuwing ginagawa niya ito, nararamdaman ko kung gaano niya ako kagusto, kung gaano niya ako kamahal.

Kahit na ito ay delikado.