Chapter 3: Not his Daddy

ARIELLE'S POINT OF VIEW

Hindi ko mapigilang hindi mapanganga nang makapasok ako sa bahay ni Professor Zaldivar. Sobrang ganda nito at sobrang laki na parang nakakalula.

Lahat ng mga appliances ay kumikinang.

Alam kong mayaman si Professor Zaldivar pero hindi ko akalain na ganito pala siya kayaman.

Sana all.

"This house is a private property and the whole area surrounding it," sabi ni Professor Zaldivar.

Tumango lang ako.

"Wala kayong kapitbahay, 'no?" ani ko.

Sobrang layo rin kasi nito sa kalsada kung saan maraming mga tao at mga sasakyan na dumadaan. Sobrang tahimik ng paligid na para bang isa itong lungga kung saan nagtatago ang mga bampira.

Wala silang mga chismosang kapitbahay. Gusto ko rito.

"I chose this place kasi malayo sa mga tao. It's safe for Adam here."

Oo nga pala. Allergy sa mga tao ang anak ni Professor Zaldivar. Ngayon lang ako nakarinig ng gano'ng klaseng kondisyon. At may parte sa akin na masaya dahil hindi siya allergy sa akin.

Nang marinig ko ang sinabi sa akin ni Professor Zaldivar tungkol sa anak niya, agad akong napapayag dahil gusto kong makatulong.

Naawa ako sa anak ni Prof. Hindi ko ma-imagine ang buhay niyang walang ibang kasama at walang ibang batang nakakalaro.

Hayst... Gusto ko na tuloy magkaanak— eme!

Maya-maya ay may pinindot si Prof na parang isang beeper.

"Adam, get down here," sabi niya rito.

Ilang sandali pa ay bumukas ang elevator at lumabas doon si Adam. Grabe... pati bahay may elevator!

Nanlaki ang mata ni Adam nang makita ako. Nakita ko ang pagsilay ng ngiti niya sa labi.

"Mommy!" sigaw nito at tumakbo palapit sa akin.

"Adam!" sigaw ko at umupo para mayakap ko siya. "Kamusta?"

"Mommy," paulit-ulit nitong sabi.

Nailang akong ngumiti. Tumingin ako kay Professor Zaldivar. Kita ko ang lungkot sa mata niya.

"Adam can't speak. That's the first word that came out from his mouth when she saw you...Mommy."

Naawa ako sa bata. Binalik ko ang tingin ko kay Adam at ngumiti. Gusto ko siyang tulungan Na magsalita.

"Yes, I'm your mommy!"

Babaguhin ko ang buhay ng batang ito...

>>>>>>>>

Masayang-masaya ako habang tinitingnan sina Professor at si Adam na sarap-sarap sa luto kong adobo para sa hapunan.

Siguro minsan lang talaga sila makatikim ng lutong bahay. Wala naman silang kusinera para magluto para sa kanila.

"Baby," tawag ko kay Adam pero si Professor ang lumingon.

Nagtaas siya ng kilay na para bang nagtatanong.

Nagkatitigan kami saglit hanggang sa ma-realize niya na si Adam ang tinatawag ko.

Para siyang nahiya, pagkatapos ay kinalabit niya si Adam na nasa tabi niya.

"Tawag ka," sabi niya sa anak na parang barkada lang niya.

Lumingon si Adam sa akin. Binigyan ko naman siya ng matamis na ngiti.

"Masarap ba?" nakangiting tanong ko kay Adam.

Tumango naman ito.

Pagkatapos naming kumain ay dinala ko na si Adam sa kwarto niya. Habang si Professor naman ay nasa kanyang opisina na nasa loob lang din ng bahay para may asikasuhin.

Nilibot ko ang mata ko sa kwarto ni Adam. Maraming mga laruan at mga gamit. Nakita kong marami rin siyang mga story books.

Kinuha ko iyon at pinakita sa kanya.

"Gusto mo 'to?" tanong ko.

Magiliw naman siyang tumango.

Sumampa kami sa kama at sinimula ko siyang basahan ng story. Tahimik lang si Adam. Nami-miss ko tuloy ang kapatid kong kaedad lang din niya. Five years old lang din ang kapatid ko.

Palagi ko rin siyang binabasahan ng story books kapag matutulog na siya. Sixteen years ang gap namin. Akala ni mama hindi na siya magkakaanak pero dumating si Althea— ang kapatid ko.

Maya-maya ay nakita kong nakatulog na si Adam sa braso ko.

Dahan-dahan akong umalis sa tabi niya at inayos ko ang kanyang kumot.

Paglabas ko ng pintuan, nakita ko si Professor Zaldivar na kakaakyat lang.

"Is he asleep?" tanong niya sa akin.

"Yes, Prof."

Pormal lang siyang tumango.

"You can sleep now, Arielle. Maayos na rin ang kwarto mo."

"Sige, Prof..."

"Valerian nalang. Tayo lang naman dito," sabi niya.

Hindi ako sanay pero tumango nalang ako.

"Sige, Val..."

Tumaas ang kilay ni Prof at napangiti.

"Val is better..."

Napakapit nalang ako sa panty ko dahil muntik nang malaglag nang makita kong napangiti si Prof.

Shet naman!

Pumunta na ako sa tapat ng pintuan ng kwarto. Katabi lang kami ng kwarto ni Professor Zaldivar. Akmang papasok na ako ng kwarto ko nang bigla niya akong tinawag.

"Hmm? May kailangan ka?"

Tiningnan niya ako ng puno ng sinseridad.

"Thank you for today, Arielle. My son is so happy..."

Ngumiti lang ako. Pagpasok ko pa lang ng kwarto na inilaan sa akin ni Prof ay nangisay na ako sa kilig.

Tumakbo ako sa kama at lumundag doon.

Omg... Mababaliw ako!

VALERIAN'S POINT OF VIEW

I woke up so early and took a bath because I have a class to attend to. Nagbihis na ako at lumabas na ng kwarto. The first thing that I did was lolook at the room beside me— Alcantara's room.

I just shook my head and sashayed my way towards the kitchen.

Kahit nasa malayo pa ako, rinig ko na ang music. Sinundan ko kung saan nanggagaling ang tugtog na 'yon.

Akmang papasok na ako sa kusina nang mapatigil ako sa may pintuan.

I pressed my lips altogether when I saw Arielle dancing. Nakatalikod siya sa akin habang sumasayaw. Nagluluto siya habang nakasuot pa rin ng pajama. And that messy bun hair just made her attractive even more.

When she arrived, napapansin kong palagi nang nakangiti si Adam. She knows a lot of chores like cooking, cleaning, and she takes good care of my son.

Magaling siyang mag-alaga. A wife material.

She brought light to this house.

Habang tinitingnan ko siyang sumasayaw, hindi ko mapigilan ang pagsilay ng ngiti ko. I couldn't deny that she's good at dancing.

I shook my head when the memory of her dancing on my lap flashed at the back of my head.

F-ck. This is crazy...

She's my student.

"Putek!"

Nabalik lang ako sa ulirat nang biglang mapasigaw si Arielle.

"P-prof... Nandiyan po pala kayo..." said Arielle when she noticed me. "Kanina ka pa diyan?"

Umayos ako nang tayo at naglakad palapit sa bar counter.

Umiling ako. "No. Kararating ko lang. I just want to get some coffee."

"Ako na, Prof!" she volunteered when I was about to get my coffee.

"May klase ka ngayon, Prof?" tanong niya habang nagtitimpla.

I nodded. "Yeah. And I told you last night to stop calling me Prof, right?"

Ngumuso siya. "Sorry, nasanay lang... Val?"

I smiled. "Better."

I don't know why, but I like this vibe. The atmosphere was so light. Maganda pala sa pakiramdam kapag may nakakausap ka tuwing umaga.

It's been so long...

Tiningnan ko siya habang focus lang sa pagtitimpla ng kape.

"Do you have a boyfriend?" I asked out of the blue.

Tila nagulat siya sa tanong ko kaya natapon niya ang kape.

"D-mn..." I groaned when a part of coffee spilled on my pants and on my shirt.

Buti nalang hindi nakakapaso ang init.

Nanlaki ang mata ni Arielle at agad na lumapit sa akin. She started panicking.

"Naku! Sorry, sorry po!" aniya na parang maiiyak na. "Napaso po ba kayo? Sorry po talaga!"

Umiling ako. "No, it's okay. Hindi ako napaso. Namatsahan lang ang pants at polo ko."

"Sorry, sorry! Hubarin niyo nalang po 'to lalabhan ko nalang po!" aniya na parang natataranta.

Para bang hindi na niya alam ang gagawin niya.

"Calm down, Arielle..." pagpapatahan ko pero hindi pa rin siya kumakalma.

Akmang huhubarin na niya ang polo shirt ko nang pigilan ko siya.

My jaw clenched as I gripped her wrist. I pulled her towards me.

She stopped. Nagkatitigan kami ng ilang minuto. I looked at her straight in the eyes, then she met mine.

"I can take off my shirt, Alcantara. Last time I checked, you're babysitting my son— not his daddy..."

TO BE CONTINUED...