Chapter 5 - หลงกลตรีทศ 1/3

ห้าทุ่มกว่าๆ เกือบเที่ยงคืน...

บรรยากาศในคฤหาสน์สุรศักดิ์โสภณเงียบสงัด มีเพียงเสียงสายลมพัดผ่านยอดสนด้านนอก อิงอักษรหลบมุมออกมาที่ระเบียงกว้างของชั้นสอง ร่างบางในชุดนอนทับด้วยเสื้อคลุมตัวยาวยืนพิงขอบระเบียง ลมเย็นๆ ที่โชยเอื่อยกระทบผิว ไม่ได้ช่วยพัดพาความอึดอัดที่สุมแน่นอยู่ในอกออกไปได้เลย

หญิงสาวหนีบโทรศัพท์มือถือไว้ข้างหู น้ำเสียงที่คุยกับพราวฟ้า เพื่อนสนิทเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและสั่นเครืออย่างปิดไม่มิด

“แกไม่เจอกับตัวเอง แกคิดภาพไม่ออกหรอกว่า อีตาจอมทัพนั่นน่ากลัวแค่ไหน เขาเป็นพวกบ้าอำนาจ บังคับให้ฉันทำตามคำสั่งเขาทุกอย่าง” อิงอักษรระบายความอัดอั้นที่เก็บสะสมมาหลายวัน “ส่วนอีตาหมาบ้าสิบทิศนั่นก็เหมือนกัน เอะอะก็ใช้อารมณ์ ใช้กำลัง นี่ยังดีนะที่ลูกชายคนรองไม่ประสาทแดกตามพี่น้องของเขา”

[ถือว่ายังโชคดีนะอิ๊ง นี่ถ้าแกเจอสามคนประสาทแดกพร้อมกัน ไม่อยากจะคิดเลยว่ะว่าจะทำยังไงต่อ]

“เฮ้อออ ฉันเหนื่อยว่ะแก รู้สึกเหมือนตัวเองเคว้งคว้าง ตัวคนเดียวในดงสัตว์ประหลาดนี่ยังไงก็ไม่รู้”

ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความเป็นห่วง

[แล้วนี่แกได้เล่าเรื่องพวกนี้ให้น้าอรฟังบ้างหรือเปล่าอิ๊ง]

“ไม่อะ” อิงอักษรหลับตาลง แค่นยิ้มขมขื่นให้กับชะตากรรมตัวเอง “ตอนนี้แม่กำลังมีความสุขกับชีวิตใหม่ ฉันไม่อยากเอาเรื่องบ้าๆ พวกนี้ไปทำลายรอยยิ้มของแม่”

[แล้วแกจะทำไงต่อไป]

“ไม่รู้ว่ะ ฉันเองก็ไม่รู้จะทนอยู่ที่นี่ไปได้อีกนานแค่ไหน...”

เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ก่อนจะคุยต่ออีกสองสามประโยคแล้วกดวางสาย หญิงสาวฟุบหน้าลงกับท่อนแขนที่วางพาดอยู่บนราวระเบียง ปล่อยให้ความอ่อนแอครอบงำจิตใจชั่วขณะ

ดูเหมือนเธอจะไม่รู้ตัวเลยว่า ลูกชายคนรองของสามีใหม่แม่จะยืนแอบฟังอยู่ในเงามืดมาตั้งแต่ต้น

ตรีทศยืนพิงกรอบประตูระเบียง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของพยัคฆ์ร้ายผุดขึ้นเมื่อได้รับรู้ความในใจของกวางน้อย พี่ชายคนโตเขาใช้ความเด็ดขาด น้องชายคนเล็กใช้ความก้าวร้าว แต่วิธีพวกนั้นมันใช้ไม่ได้ผลกับผู้หญิงที่ข้างนอกดูแข็งกร้าว แต่ข้างในนั้นแสนเปราะบางอย่างอิงอักษรหรอก

ผู้หญิงน่ะ... ต่อให้แข็งแกร่งแค่ไหน ก็แพ้ความนุ่มนวลและที่พึ่งพิงทางใจกันทั้งนั้น

ตรีทศหมุนตัวกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่น รินไวน์แดงนำเข้าดีกรีแรงลงในแก้วคริสตัลทรงสูงสองใบ ก่อนจะเดินก้าวช้าๆ ออกไปที่ระเบียง

“เอาเรื่องผู้ชายบ้านนี้ไปบ่นให้คนอื่นฟัง ไม่กลัวว่ากำแพงมีหูประตูมีตาเหรอครับอิ๊ง”

อิงอักษรสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองชายหนุ่มที่เดินเข้ามาพร้อมแก้วไวน์ในมือ ร่างกายของเธอเกร็งเขม็งขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

“คุณทศ!” เธอรีบเช็ดหางตาที่รื้นน้ำ

“เรียกเฮียทศเถอะอิ๊ง ไม่ต้องพูดจาทางการหรอก”

อิงอักษรเม้มริมฝีปาก ความเหนื่อยล้าสะสมและบรรยากาศที่ดูเป็นมิตรของเขา ทำให้เธอยอมลดกำแพงลง และตัดสินใจเปลี่ยนสรรพนามตามที่ชายหนุ่มร้องขออย่างเสียไม่ได้

“อะ…เอ่อ… เฮียมาแอบฟังอิ๊งคุยโทรศัพท์เหรอคะ”

“เฮียแค่บังเอิญเดินผ่านมาได้ยินพอดีน่ะ”