Chapter 5 - หลงกลตรีทศ 2/3

“เฮียแค่บังเอิญเดินผ่านมาได้ยินพอดีน่ะ” ตรีทศระบายยิ้มละมุน เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งพิษสงและดูจริงใจที่สุดเท่าที่เขาจะปั้นแต่งได้ ก่อนยื่นแก้วไวน์ในมือส่งให้เธอ “ดื่มสักหน่อยสิ จะได้ผ่อนคลาย เฮียเห็นอิ๊งหน้าเครียดมาหลายวันแล้ว”

หญิงสาวลังเลอยู่ชั่วอึดใจ ทว่าความเหนื่อยล้าทำให้เธอยอมรับแก้วไวน์นั้นมาถือไว้แต่โดยดี ก่อนตรีทศจะขยับมายืนพิงราวระเบียงข้างๆ ทอดสายตามองออกไปในความมืด

“ที่อิ๊งพูดกับเพื่อนเมื่อกี้... เฮียเข้าใจนะ เฮียทัพแกเป็นพวกเผด็จการ บ้าอำนาจหน่อยๆ ส่วนสิบทิศก็อารมณ์ร้อน คิดอะไรก็ทำแบบนั้น ไม่แปลกหรอกที่อิ๊งจะอึดอัด”

หญิงสาวปรายตามองเขาอย่างระแวดระวัง

“แล้วเฮียทศล่ะคะ ไม่ได้คิดจะหาทางกลั่นแกล้งอิ๊งกับแม่เหมือนพวกเขาใช่ไหม”

“หืม ทำไมเฮียต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะ” ตรีทศหัวเราะเบาๆ แกว่งแก้วไวน์ในมือช้าๆ “เฮียไม่เคยนึกรังเกียจน้าอรหรืออิ๊งเลยสักนิด ใครจะมาเป็นเมียใหม่พ่อ ได้ตำแหน่งใหญ่โต หรือใครจะเข้ามาอยู่ในบ้านนี้ เฮียก็ยินดีต้อนรับทั้งนั้น ยิ่งมีคนเก่งๆ มาช่วยบริหารงานที่บริษัท เฮียก็ยิ่งสบาย เฮียเป็นพวกรักอิสระ อยากอยู่แบบสงบ ไม่อยากไปรบราฆ่าฟันกับใครให้เหนื่อยหรอก”

“ขอบคุณนะคะ อย่างน้อยก็ยังมีเฮียที่ไม่ได้ใจร้ายกับเราสองแม่ลูก”

ชายหนุ่มขยับตัวเข้ามาใกล้ หันมาสบตากับเธอตรงๆ นัยน์ตาแพรวพราวที่เคยมองอย่างจาบจ้วงบัดนี้ทอประกายอบอุ่นและเห็นอกเห็นใจอย่างลึกซึ้ง รอยยิ้มละมุนที่ระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลานั้นดูอ่อนโยนและจริงใจเสียจนไร้ที่ติ ท่วงท่าของเขาผ่อนคลาย ไร้ซึ่งการคุกคาม ราวกับพร้อมจะเป็นหลุมหลบภัยที่ปลอดภัยที่สุดให้กับเธอ

“เฮียรู้ว่าอิ๊งเข้ามาอยู่ที่นี่คงรู้สึกเคว้ง เหมือนอยู่ตัวคนเดียวท่ามกลางคนแปลกหน้า”

“...”

คำพูดนั้นแทงใจดำอิงอักษรอย่างจัง กำแพงความเข้มแข็งที่พยายามก่อตัวไว้เริ่มสั่นคลอน

“ให้เฮียดูแลอิ๊งดีไหม” น้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือหนาที่เอื้อมมาวางทาบลงบนศีรษะของเธออย่างเบามือ “เฮียอยากมีน้องสาวน่ารักๆ มานานแล้ว ถ้าอิ๊งไม่รังเกียจ มองเฮียเป็นพี่ชาย เป็นที่พึ่งของอิ๊งในบ้านหลังนี้เถอะนะ”

ฝ่ามือหนาส่งสัมผัสอันแสนอบอุ่น ยกขึ้นลูบผมเธอเบาๆ บวกกับคำพูดที่ดูจริงใจ ทำให้อิงอักษรชะงักงัน เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของตรีทศ มันไม่มีแววตาคุกคามเหมือนจอมทัพ ไม่มีความเกลียดชังเหมือนสิบทิศ

ความเหนื่อยล้าจากการต้องต่อสู้เพียงลำพัง ทำให้สติสัมปชัญญะของเธอเริ่มถดถอย อิงอักษรยกแก้วไวน์ขึ้นกระดกดื่ม รสชาติฝาดเฝื่อนแต่นุ่มลึกไหลบาดคอ ความร้อนผ่าวจากแอลกอฮอล์ดีกรีแรงพลันสูบฉีดไปทั่วร่างกายอย่างรวดเร็ว

“เฮียไม่ได้หลอกอิ๊งใช่ไหม” เธอถามเสียงแผ่ว ความอ่อนแอเผยออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“โธ่ เฮียจะหลอกน้องสาวคนเก่งของเฮียไปทำไมล่ะครับ”

ตรีทศยิ้มบางๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้จนปลายเท้าแทบจะชนกัน เขาดึงแก้วไวน์ในมือเธอออกไปวางไว้บนโต๊ะเล็กข้างระเบียง ก่อนจะรวบสองมือบางมากุมไว้หลวมๆ

“เฮียอยากเห็นอิ๊งยิ้มมากกว่าต้องมาทำหน้าบึ้งทุกข์ใจแบบนี้นะ” นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยเบาๆ ที่หลังมือของเธอ สัมผัสอุ่นวาบทำให้หัวใจของอิงอักษรเริ่มเต้นผิดจังหวะ ไวน์รสฝาดเริ่มออกฤทธิ์รุนแรง ทำให้สมองของเธอพร่ามัวและโอนอ่อนไปกับคำพูดหวานหู

“เฮีย...”