Novel-novel oleh อลิซาเบธ ลี

“ขอโทษนะคะ ฉันยังไม่อยากขายสูตร ไม่อยากสอน แล้วก็ยังไม่ไว้ใจใครขนาดนั้น คุณกลับไปเถอะค่ะ”ถ้อยคำของเธอเปรียบเสมือนมือที่ค่อยๆ ปิดบานประตูแห่งความหวังลงอย่างนุ่มนวล ทว่ากลับแน่นหนาจนไร้ช่องให้เล็ดลอด และเขารู้สึกเหมือนถูกกันออกจากแสงริบหรี่ที่เพิ่งเริ่มมองเห็นในปลายอุโมงค์ ทั้งที่ยังไม่ได้เริ่มก้าวเท้าเข้าไปด้วยซ้ำแต่ดูเหมือนว่าไฟในใจของเชฟหนุ่มจะยังไม่มอดดับง่ายๆ เป็นเวลาเกือบเดือนเต็มที่เขายังคงมาปรากฏตัวหน้าร้านของเธอในช่วงเวลาประจำ สองทุ่มตรงแทบไม่เคยคลาดเคลื่อน พร้อมกับของฝากติดไม้ติดมือเสมอ ไม่ว่าจะเป็นอาหารระดับภัตตาคาร ขนมเบเกอรีจากร้านดัง บางวันก็เป็นผลไม้สดนำเข้า อันที่จริงเธอไม่ค่อยเต็มใจจะรับนัก ส่วนมากมักเอาให้ลูกน้องเอาไปกิน บางอย่างก็วางแช่ไว้ในตู้เย็นปล่อยให้เน่าเสียแต่ถึงอย่างนั้น เล้งก็ยังคงแวะเวียนมาหาเธอไม่เคยขาด แม้จะรู้ว่าทุกครั้งที่โผล่มา คำตอบจากแตงหวานจะเป็นเพียงการปฏิเสธเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่าเขาจะลงทุนหิ้วของฝากติดมือมาด้วยกี่ครั้ง หรือจะเอ่ยถ้อยคำด้วยน้ำเสียงจริงใจเพียงใด แต่คำตอบที่ได้รับ…ก็ยังคงเป็นเพียงประโยคสั้นๆ ที่ตัดโอกาสเขาทุกครั้งอย่างไม่ปร

“ถ้าดังจริง พวกเราคงรู้จักไปแล้วละค่ะ” แตงหวานหันกลับมามองเขา เอ่ยเสียงเรียบที่ฟังดูไม่แยแสสักนิดแน่นอนว่าเขาถูกช็อตฟีล คำพูดนั้นเหมือนสาดน้ำเย็นจัดลงกลางอก ทำเอาชายหนุ่มที่มั่นอกมั่นใจในเสน่ห์ตัวเองถึงกับชะงักค้าง รอยยิ้มผยองบนใบหน้าหยุดอยู่กลางทาง ราวกับถูกดึงเบรกกระทันหัน เหลือเพียงรอยยิ้มฝืดเฝื่อนติดอยู่บนมุมปากแต่เพื่อกลบเกลื่อนความเขินปนเสียหน้า เล้งรีบเปลี่ยนเรื่องทันที“คือ...ผมจะบอกว่าอาหารอีสานร้านคุณแตงหวานอร่อยมาก อร่อยแบบ...” เขาชะงักไปเล็กน้อย เหมือนคำมันค้างอยู่ที่ปลายลิ้น จะพูดว่าอร่อยก็เหมือนพูดน้อยไป จะอวยก็กลัวโดนหาว่ามาหลอกจีบ สุดท้ายเลยได้แต่ยิ้มแห้งๆ แล้วเกาหัวเก้อๆ อยู่ตรงนั้น “เอาจริงๆ ผมยังหาจุดที่จะติยังไม่ได้เลย”แตงหวานเชิดคางขึ้นนิด ริมฝีปากคลี่ยิ้มบางราวกับกำลังชั่งใจ หรี่ตามองเขาเหมือนจะชั่งน้ำหนักว่าคำชมเมื่อครู่จริงใจแค่ไหน ก่อนจะยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ในแววตากลับซ่อนความพอใจเอาไว้แนบเนียน“แน่นอนสิคะ อร่อยอยู่แล้ว ถ้าไม่อร่อย คิวจะยาวเหยียดแบบนี้ทุกวันเหรอ”น้ำเสียงของเธอมั่นใจนัก ราวกับกำลังประกาศเกียรติคุณของตัวเอง เล้งเมื่อได้ยินก็ไม่คิดอ้อมค

“ฉันชื่อแตงหวาน ไม่ใช่แตงโมค่ะคุณ!”เธอว่าพลางช้อนตามองหน้าเขานิ่งๆ ก่อนจะก้มลงมองหน้าอกตัวเอง สลับกันอยู่อย่างนั้นหลายที ทำเอาลูกค้าใหม่ยิ้มเจื่อนๆ ราวกับเด็กนักเรียนถูกครูจับได้ว่าลอกการบ้าน มือข้างหนึ่งยกขึ้นเกาท้ายทอยเป็นเชิงประหม่า สายตาเลื่อนหลบไปทางซ้ายทีขวาที หลีกเลี่ยงการสบตากับเจ้าของเสียงหวานที่เพิ่งแก้ชื่อให้“ครับ ขอโทษครับ คุณแตงหวาน”เมียว ออง และ หยู ลูกน้องชาวพม่าที่กำลังล้างถาดล้างครกอยู่ด้านหลัง พอได้ยินเสียงเจ๊แตงหวานแก้ชื่อให้หนุ่มหล่อปริศนา พวกเธอก็พร้อมใจกันชะโงกหน้า ชะเง้อคอยาวยืดเป็นยีราฟอย่างสนอกสนใจ สบตากันแล้วหลุดหัวเราะคิกคัก กลั้นยิ้มไว้ไม่ไหว ก่อนกระซิบกระซาบคุยกันเป็นภาษาบ้านเกิด“นี่แหละพี่หล่อที่ฉันเล่าให้พวกแกฟังไง”“หูย...หล่อจริงๆ ด้วย”“เขาติดใจอาหารร้านเรา หรือติดใจเจ๊กันแน่น้า คิกๆๆ”เสียงเมาท์มอยดังพอให้เจ้าตัวได้ยินลางๆ จนแตงหวานที่พอจะฟังภาษาพม่าเข้าใจต้องหันไปกระแอมหนึ่งทีเป็นเชิงส่งสัญญาณ แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็พอจะบอกเป็นนัยๆ ให้สาวพม่าหยุดเมาท์กันเสียที...ถ้ายังไม่หยุด แม่อาจจะงัดสากกะเบือฟาดหน้าไม่รู้ตัว!“ร้านปิดแล้วค่ะคุณ ถ้าจะซื้อส้มต

กระทั่งกลับมาถึงบ้านบอย แกะถุงอาหารเทใส่จาน กลิ่นหอมของส้มตำ ปลาร้า และสมุนไพรอีสานก็ลอยเตะจมูกจนเล้งต้องรีบจ้วงเข้าปากแน่นอนว่าคำแรกที่กินเข้าไป เขาถึงกับเผลอร้อง ‘โอ้โห’ ออกมาทั้งน้ำเสียงและสีหน้า รสชาติเปรี้ยวนำ หวานตาม เค็มนิดๆ เผ็ดแซ่บกำลังดี และกลิ่นปลาร้าที่นัวได้ที่ ไม่ได้เหม็นขึ้นจมูก หรือคาวจนกินไม่ได้ แต่กลับกลมกล่อมแบบที่เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะชอบได้ขนาดนี้“เป็นไงล่ะเฮีย อร่อยใช่ปะ ผมบอกแล้ว!” บอยหัวเราะร่า พลางส่งคอหมูย่างตามมาให้อีกชิ้น“กูไม่ใช่สายปลาร้านะ แต่นี่มันโคตรอร่อย อร่อยแบบแสงออกปากเลยจริงๆ” เล้งพยักหน้าอย่างยอมรับ ก่อนจะลองตักตำซั่วและลาบอีสานตามไปอีกอย่างละคำ ทั้งสองเมนูรสจัดจ้านถึงใจ ตำซั่วเส้นมะละกอกรุบกรอบ น้ำปลาร้าเคี่ยวจนหอมกำลังดี คลุกเคล้าเข้ากับเส้นขนมจีนที่นัวแทบละลายในปาก ส่วนลาบอีสานนั้นใส่ข้าวคั่วหอมๆ เครื่องลาบแน่นๆ ไม่หวง ไม่กั๊ก เนื้อหมูก็สุกกำลังดี แทรกมันหน่อยๆ ไม่กระด้างจนเกินไปหลังจากกลืนคำก่อนหน้าลงไป เล้งลองคีบเนื้อย่างติดมันเข้าปาก เนื้อนุ่ม มีมันแทรกนิดๆ ย่างจนหอม แค่กัดก็รู้แล้วว่าใช้เนื้อดี ไม่มีกลิ่นสาบเลยสักนิด จิ้มกับน้ำจิ้มแจ่

“คิวที่แปดสิบเก้าจ้า คิวที่แปดสิบเก้าอยู่ไหมจ๊ะ” น้ำเสียงสดใสลอยเข้าหูเขาเต็มๆ และนั่นแหละ...มันย้ำชัดให้รู้ว่าระยะทางกว่าจะถึงคิว 109 นั้นยังอีกไกลโพ้นแน่นอนว่าเล้งหน้าเบ้ทันควันแบบไม่ต้องสงวนท่าที ความรู้สึกท้อแล่นวูบขึ้นมาในใจ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังรอขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินตอนชั่วโมงเร่งด่วน แต่แถวยังยาวเฟื้อยไม่มีทางลัดคิวได้เลย“ไอ้บอย เราต้องรอนานขนาดนั้นเลยเหรอวะ” เขากระซิบลูกน้อง บ่นอุบเพราะอากาศที่อบอ้าว “กูว่ารอคิวกินเครปป้าเฉื่อย มาม่าเจ๊โอว หรือแม้แต่สุกี้ตี๋น้อยยังเร็วกว่านี้ปะวะ”“เอาหน่าเฮีย ยืนรอคิวไป มองหน้า มองนมแม่ค้าไปก็เพลินดีเหมือนกันนะ”เล้งลังเล เขายืนทำอาหารทั้งวันแล้ว ยังต้องมายืนรอส้มตำแม่ค้าทรงโตนี่อีกเหรอ แต่ยังไม่ทันได้ตัดสินใจว่าจะรอหรือกลับ ฟ้าก็ส่งเสียงคำราม ก่อนฝนเม็ดใหญ่เทลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ตกแรงเสียจนเสียงฝนกระทบหลังคาเมทัลชีตดังลั่นไปทั่วตลาด ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับใครมาจุดประทัดแก้บนไอ้ไข่ก็ไม่ปานสุดท้ายเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยืนรอหน้าร้านด้วยสภาวะจำยอม ความตั้งใจที่เคยมีว่าจะถอดใจจากคิวยาวเหยียด กลับต้องพับเก็บลงอย่างสิ้นท่า เมื่อพาย

กระทั่งตะวันคล้อยหลังล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น เล้งกับบอยออกเดินทางทำภารกิจพิชิตความแซ่บ เล้งแวะเอารถยนต์ไปจอดที่บ้านของบอยก่อน เพราะบอยบอกว่าตลาดนี้คนเยอะแต่ที่จอดน้อย กลัวว่าต้องวนนานกว่าจะได้ที่จอดรถ จากนั้นทั้งคู่ก็เปลี่ยนยานพาหนะจากรถยนต์คันหรูมาเป็นมอเตอร์ไซค์ฮ้างคันเก่าของพ่อบอย ที่เสียงเครื่องดังครืดๆ คล้ายอะไหล่จะหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ ทุกครั้งที่เร่งเครื่องพวกเขามุ่งหน้าสู่ตลาดสดแม่ลี ตลาดขนาดย่อมที่ตั้งอยู่ในย่านชุมชนแถบชานเมือง แม้ตลาดแห่งนี้จะไม่ได้ใหญ่โตอะไร แต่ก็พลุกพล่านไปด้วยผู้คนที่เดินขวักไขว่ชนิดที่แทบจะเบียดไหล่ขี่คอ อาจเพราะนี่เป็นช่วงเย็นที่บรรดาพ่อบ้านแม่บ้านต่างพากันออกมาจับจ่ายซื้อหาวัตถุดิบ เตรียมทำกับข้าวมื้อเย็นด้วยส่วนหนึ่งเมื่อหาที่จอดได้ บอยพาเล้งเดินเข้ามาด้านใน แผงขายของเรียงรายซ้อนกันแน่นหนาเหมือนแข่งกันแย่งพื้นที่หายใจ กลิ่นอาหารหลากหลายลอยเตะจมูก คละคลุ้งฟุ้งกระจายปะปนกับเสียงแม่ค้าและลูกค้า ที่โหวกเหวกจ้าละหวั่นจนแทบแยกไม่ออกว่าใครพูดอะไรบอยพาเล้งเดินเลาะไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงโซนขายอาหาร เสียงตะโกนเรียกคิวดังเป็นระยะ พร้อมกลิ่นเนื้อย่างลอยคลุ้

“คือพวกเรารู้ดีว่าตอนเด็กๆ เคยทำตัวไม่ดี ล้อเจ้ แกล้งเจ้หลายอย่าง มันฝังอยู่ในใจมาตลอดเลยนะครับ เจ้จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่ แต่ว่าพวกเราอยากให้วันนี้เป็นวันละลายพฤติกรรมก่อน จะได้ไม่เกร็งกัน จะได้สนิทกันมากขึ้น ใช่มะ...ไอ้จ๋าย” จ้านหันไปทางแฝดน้อง รีบเสริมต่อทันที พร้อมกับแสร้งตีหน้าเศร้า สำนึกผิดอย่างสุดใจเธอเงยหน้ามองทั้งสองคน สายตาฉายแววเด็ดขาดแฝงความไม่ประนีประนอม ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่หนักแน่นจนทั้งคู่รู้สึกเหมือนถูกสะกดให้เงียบลงทันที“ไม่จำเป็น หน้าที่ของฉันคือสอนในสิ่งที่พวกนายไม่เข้าใจ ไม่ใช่มาเล่นกิจกรรมทำความรู้จักแบบเด็กประถม ฉันไม่อยากเสียเวลาไปกับการเล่นบทพ่อแม่ลูกอะไรพวกนั้นหรอกนะ”แต่เป็นจ้านที่ระบายลมหายใจยาวก่อนจะยิ้มกว้างแบบกึ่งหมั่นไส้กึ่งเอ็นดู“จ้านว่าเราข้ามเรื่องนี้ แล้วเซลฟี่ด้วยกันก่อนดีกว่านะ จะได้ทำตามคำสั่งของม้าให้ครบ”“หืม คำสั่งอะไร?” ณิชาโพล่งถาม สีหน้างุนงง“ก็คำสั่งให้ถ่ายรูปคู่กับเจ้ทุกวันไงครับ จะได้เป็นหลักฐานยืนยันว่าเราสองคนไม่ได้เถลไถล มาติวกับเจ้จริง” จ้านเหลือบตาไปมองหน้าจ๋าย ในขณะที่ใต้โต๊ะ เขายกเท

ในวินาทีนั้น ความคิดของทั้งคู่แทบจะประสานเป็นหนึ่งเดียวกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด มองตาก็รู้ใจ ราวกับสมองส่งสัญญาณตรงกันว่า ผู้หญิงคนนี้น่ารักฉิบหาย น่ารักเหี้ยๆ น่ารักราวกับนางฟ้านางสวรรค์ น่ารักแบบที่พวกเขาไม่สามารถละสายตาจากเธอได้เลยณิชามองใบหน้าของพวกเขาทั้งคู่ที่ยังนิ่งงันเหมือนถูกสตัฟไว้ ราวกับสมองของเด็กหนุ่มทั้งสองยังคงประมวลผลไม่เสร็จเสียที เธออมยิ้มนิดๆ อย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเป็นฝ่ายทักขึ้นก่อน โดยยังคงใช้น้ำเสียงเดิมๆ รูปประโยคคุ้นหู และลีลาการพูดแบบพี่สาวข้างบ้านปากจัด ที่พวกเขาจำได้ไม่มีลืม เพื่อคลายความเกร็งระหว่างกัน…ทั้งของเธอ และของพวกเขา“อะไรกัน ไม่เจอกันแค่ไม่กี่ปี จำฉันไม่ได้แล้วหรือไงยะ”เธอเลิกคิ้วสูงข้างหนึ่ง พลางกระตุกมุมปากยิ้มเย็นๆ ให้ ทั้งท้าทาย ทั้งน่ารักจนพวกเขารู้สึกเหมือนโดนเสน่ห์คุณไสยเข้าเล่นงาน ละสายตาไม่ได้เลยแม้แต่วินาทีเดียวจ๋ายยกยิ้มมุมปาก เดินเข้ามาทิ้งกายนั่งที่เก้าอี้ตัวตรงกันข้าม ก่อนเสียงหัวเราะเบาๆ จะเล็ดลอดออกมาอย่างอดกลั้นไม่อยู่“แหม จะให้จำได้ยังไงล่ะครับเจ้” เขาหัวเราะพรืดเบาๆ แล้วเท้าคางมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์เต็มตา พูดจายียวน

และเธอก็ไม่จำเป็นต้องเดาให้เสียเวลาแม้เสี้ยววินาทีเดียว เพราะภาพตรงหน้านั้นมันชัดเจนเกินกว่าจะสับสนนั่นน่ะ...แฝดนรกคู่ปรับของเธอแน่ๆแต่ช้าก่อน...นี่มันแฝดนรกเวอร์ชั่นอัปเกรด แตกหนุ่มเต็มตัวแล้ว!ใบหน้าของสองหนุ่มคล้ายกันมากราวกับภาพสะท้อนในกระจก ใบหน้าคมเข้ม จมูกโด่งได้รูป คิ้วหนาเป็นเส้นเฉียงตัดกับดวงตาคมกริบ ที่หากเขามองใคร คนนั้นก็สามารถหลงรักพวกเขาได้ทันที ริมฝีปากของทั้งคู่แตะรอยยิ้มบางๆ อย่างมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมสาวๆ โต๊ะนั้นถึงพยายามรั้งพวกเขาไว้ณิชาขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางหรี่ตามองอย่างพินิจ เธอไม่สามารถแยกแยะได้อย่างชัดเจนเลยว่า คนไหนคือจ้าน และคนไหนคือจ๋าย พวกเขาเหมือนกันเสียจนแทบจะแยกไม่ออก ต่างกันก็แค่รอยสักรูปไม้กางเขนที่ใต้กกหูเพียงแค่นั้นเธอได้แต่นั่งนิ่ง มองภาพชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เพราะพวกเขาไม่ใช่ไอ้เด็กขี้ก้าง ผิวคล้ำ หน้าแหลมเป็นจิ้งเหลนเหมือนในความทรงจำอีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นหนุ่มหล่อที่มองมุมไหนก็ดูดีไปซะหมดผิดคาด! ไม่คิดเลยว่าหลายปีที่ไม่ได้เห็นหน้า พอมาเจออีกที พวกเขาจะหล่อขึ้นขนาดนี้ หล่อแบบที่เล่นเอาหัวใจเธอไหววูบอย่างไม่ท

ไม่เพียงแค่สองแฝดที่เซ็งจัด ณิชาเองก็ไม่ต่าง ในใจพร่ำบ่นก่นร้องว่า ไม่ ไม่ ไม่ และไม่! ปฏิเสธการเป็นติวเตอร์สอนภาษาอังกฤษให้กับแฝดนรก ที่เธอไม่ชอบขี้หน้ามาตั้งแต่เด็กบรื๋อ...แค่นึกถึงหน้าจิ้งเหลนยาวๆ ของสองคนนั้นก็อยากเบือนหน้าหนีไปทางทิศตรงข้ามแล้วแต่ถึงอย่างนั้น ทั้งเสียงโทรศัพท์ที่ดังถี่ราวกับไซเรนรถกู้ภัย ทั้งข้อความอ้อนวอนปนขู่เข็ญจากนิรมลดังเข้าหูไม่เว้นแต่ละชั่วโมง เสียงร้องขอที่เริ่มจากอ่อนหวาน ค่อยๆ ขยับไปจนเป็นการวางหมากทางอารมณ์ขั้นสูง รุกเร้าจนเธอแทบจะจนมุม ไม่มีช่องให้หนีไปไหนได้แรงตื๊อของนิรมลจัดว่าเข้าขั้นมือโปร ยิ่งพ่วงกับความเป็นคุณแม่สายเปย์ระดับท็อป เงินหลายหมื่นถูกโอนเข้าบัญชีณิชาแบบไม่ทันได้ตั้งตัว พอเปิดแอปธนาคารดู ยังไม่ทันเช็กยอดดี ข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นว่านี่คือ ‘เงินมัดจำ’ พร้อมโทรย้ำด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วรู้เลยว่า ไม่มีทางปฏิเสธได้อีกต่อไป หนนี้...ณิชาต้องยอมจำนนโดยไม่มีข้อแม้[ถือว่าแม่ขอนะณิชา แม่รู้ว่าลูกไม่อยากเจอ ไม่อยากสอนเด็กพวกนั้น แต่ ป้าสุดาแกไม่มีใครให้พึ่งแล้วจริงๆ อีกอย่าง...ป้าสุดาแกฝากความหวังไว้กับเรา แม่รู้ว่าลูกไม่ใช่คนใจดำ เอาหน่า..

“ฉิบหายแล้วไง ไอ้จ๋าย!” จ้านสบถออกมาเสียงดังปนเครียด “กูว่าป๊าม้าเอาจริงแน่ คราวนี้พวกเราโดนลดค่าขนมชัวร์”“แม่ง! กูอุตส่าห์จะอ้อนป๊า ขอเงินไว้ไปเที่ยวช่วงปิดเทอม สงสัยได้พับโปรเจกต์แหงๆ” จ๋ายเสริมพร้อมทำหน้าเซ็งจัด พลางทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เหมือนคนหมดแรงและสุดท้ายก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เมื่อป๊าม้ากลับมาจากงานเลี้ยง เห็นสองหนุ่มหน้าตาไม่สู้ดี ถามไถ่จนได้ความว่าเกรดออกแล้ว ทว่าต่อให้จ้านกับจ๋ายพยายามอธิบายว่ามันยากมากแค่ไหน หรือข้อสอบมันยากกว่าปกติหลายเท่าก็เถอะ แต่ทั้งสองก็ไม่ฟังเหตุผล หาเรื่องมาหักล้างข้ออ้างของพวกเขาจนหมด“พวกแกนี่นะ ยิ่งให้เงินใช้เยอะก็ยิ่งเหลิง เอาเงินไปใช้อีลุ่ยฉุยแฉก ไม่สนใจ การเรียน ทำตัวเหลวไหล เอาเงินไปลงขวดเหล้าซะหมด แล้วแบบนี้เวลาญาติๆ มาถาม ป๊าม้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนละฮะ!” สุดาส่ายหน้าพร้อมบ่นยาวไม่หยุด เสียงดังรัวราวกับเครื่องด่าที่เปิดทำงานเต็มอัตรา“โธ่...ม้า~ พวกเราตั้งใจเรียนแล้วนะ แค่ภาษาอังกฤษตัวเดียวเองที่เกรดห่วยอะ อย่าทำเป็นเรื่องใหญ่สิครับ” จ๋ายโพล่งเสียงดัง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความเครียด“นั่นสิม้า ไอ้จ๋ายพูดถูก วิชาอื่นเกรดเราสวยหมด แค่ตัวนี้ตัวเดียว

“ไม่เอาค่ะแม่ หนูไม่ได้เก่งขนาดที่จะไปสอนใครได้ แล้วหนูก็ไม่อยากยุ่งกับแฝดนรกสองคนนั่นด้วย”[แต่แม่รับปากทางนั้นไปแล้วนะ จะมาบ่ายเบี่ยงเอาตอนนี้ไม่ได้หรอกนะ คำไหนคำนั้น แม่ไม่อยากเสียคนตอนแก่]บทสนทนาระหว่าง ณิชา หญิงสาววัยยี่สิบสามปี ที่กำลังเตรียมตัวจะอาบน้ำ มือข้างหนึ่งเปิดก๊อกน้ำอุ่นลงอ่าง มืออีกข้างวุ่นอยู่กับการหาผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ แต่ก็ยังไม่วายหนีบมือถือไว้กับไหล่เพื่อคุยกับ นิรมล ผู้เป็นมารดาน้ำเสียงที่ลอดออกมาผสมทั้งความดื้อดึงและประชดประชันเต็มเปี่ยม ทำเอาบรรยากาศในห้องน้ำ ที่เต็มไปด้วยไอน้ำลอยคลุ้ง ยังไม่ร้อนแรงเท่ากับการโต้เถียง ที่ทำให้อุณหภูมิโดยรอบสูงขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่าเมื่อบทสนทนาพูดถึงแฝดนรกลูกชายป้า สุดา ความทรงจำเก่าๆ ก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวทันที ภาพในอดีตตอนที่เธอยังอาศัยอยู่บ้านหลังเก่า ก่อนที่พ่อจะจากไปและแม่จะแต่งงานใหม่ยังคงชัดเจนฝาแฝดคู่นั้นทั้งแสบทั้งซ่า พวกเขาตั้งตัวเป็นหัวโจกประจำซอย คอยยกพวกไล่แกล้งเด็กที่อายุไล่เลี่ยกันอยู่เสมอ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยและท่าทางกร่างๆ ของพวกเขายังติดหูติดตาคิดแล้วก็เบ้ปากมองบนด้วยความหมั่นไส้ทุกครั้งที่นึกถึง เธอยังจำได้

“อื้อ…ที่รักขา…เค้าเสียว…อ๊า...” เสียงหอบหายใจของหญิงสาวแผ่วดัง ร่างกายบิดเร้าอย่างควบคุมไม่อยู่เมื่อเขาใช้ปลายลิ้นจู่โจมรัวเร็ว มือหนาเลื่อนไปประคองสะโพกเธอไว้มั่น ยิ่งทำให้ทุกสัมผัสนั้นลึกซึ้งและเร้าอารมณ์ ในตอนที่เขาลงลิ้นมอบความเปียกชุ่ม เธอแทบจะยืนไม่ไหว ขาเรียวสั่นระริก มือจิกแน่นกับขอบโต๊ะเรียนเก่าที่เย็นเฉียบ เขาที่เฝ้าสังเกตอาการของเธออยู่แล้วก็ไม่รอช้า สอดตัวเข้าไปในทันทีแบบไม่มีคำเตือน แต่ทว่าเธอก็ยอมรับสัมผัสของเขาโดยไร้การต่อต้าน ดวงตาปรือปรอยเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่รุนแรงจนยากจะหยุดยั้ง ทั้งสองต่างรู้ดีว่าเวลาในตอนนี้มีอยู่อย่างจำกัด จึงไม่อาจมัวชักช้าให้โอกาสอันเร่าร้อนนี้หลุดลอยไปได้ เสียงฝีเท้าหรือเสียงพูดคุยจากด้านนอกอาจดังขึ้นเมื่อไรก็ไม่มีใครคาดเดาได้ ดังนั้นจึงต้องรีบเร่งอย่างระมัดระวัง อิงอิงถูกจับให้โก้งโค้งพาดตัวแนบไปกับโต๊ะเรียนไม้เก่าตัวหนึ่ง ร่างบางสั่นไหวเมื่อเขากระแทกเข้าไปลึกสุดความยาว แล้วค่อยๆ ถอนออกจนแทบหลุด แล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่อย่างแม่นยำและหนักหน่วง ท่อนเอ็นแข็งขึงของเขาเคลื่อนเข้าออกในจังหวะที่สม่ำเสมอแต่ร้อนแรง ขับเน้นให้ร่างของเธอสั่นระริกตาม

การตกลงใจแต่งงานกันในครั้งนี้ของทั้งคู่ นอกจากจะเป็นเรื่องที่เจ้าตัวต่างยินยอมพร้อมใจแล้ว ยังถือเป็นข่าวดีที่สร้างความปลาบปลื้มให้กับครอบครัวของทั้งสองฝ่ายที่เฝ้ารอวันนี้มานานโดยเฉพาะแม่ของอิงอิง ที่เฝ้ามองเพื่อนสนิทของลูกสาวคนนี้มาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย ด้วยสายตาเอ็นดูและเชื่อมั่นว่าเด็กหนุ่มหน้าตาดี เรียบร้อย มีสัมมาคารวะคนนี้จะเป็นแรงพยุงให้ลูกสาวของเธอกลายเป็นคนมีคุณภาพ มีระเบียบวินัย และไม่เตลิดไปกับเพื่อนฝูงที่อาจพาออกนอกลู่นอกทาง จะว่าไป หากไม่มีอคินคอยดูแล ประคอง และเป็นหลักให้ตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ ลูกสาวของเธอคงไม่เป็นผู้เป็นคนอย่างที่เห็นว่าที่เจ้าบ่าวและเจ้าสาวใช้เวลาเกือบสองเดือนเต็มในการเตรียมงานแต่ง หลังจากผู้ใหญ่ในครอบครัวช่วยกันหาฤกษ์งามยามดีให้เรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็เริ่มวางแผนทุกขั้นตอนอย่างจริงจัง ตั้งแต่การเลือกสถานที่ การจองช่างแต่งหน้าและช่างภาพ ไปจนถึงการเลือกธีมงานและรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ต้องประสานกันทุกฝ่ายเพื่อให้งานในวันสำคัญออกมาสมบูรณ์ที่สุดเกือบทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่นตามแผน ยกเว้นเสียก็แต่เพียงเรื่องเดียวที่ยังติดค้างอยู่ในใจ นั่นคือภาพถ่าย

เขายกขาเรียวของเธอพาดขึ้นบนบ่ากว้างอย่างมั่นคง ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกเข้าออกเนิบนาบ ปลุกปั้นความเสียวให้แล่นปราดไปทั่วทั้งร่าง ราวกับทุกอณูผิวกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้งแต่ไม่นาน จากที่เคลื่อนไหวเชื่องช้าละเมียดละไม เขาก็ค่อยๆ เปลี่ยนจังหวะนั้นให้เร็วขึ้น หนักหน่วงขึ้น ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ สะโพกแกร่งกระแทกกระทั้นเข้าสู่กายเธอราวกับพายุที่โหมกระหน่ำไม่ยั้ง ร่างเธอโยกคลอนไปตามแรงกระแทกนั้น เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นประสานกับเสียงครางกระเส่าที่หลุดลอดออกจากลำคอของทั้งคู่ดวงตาของเขาฉายชัดถึงแรงปรารถนาที่เดือดพล่านอยู่ภายใน มันทั้งร้อนแรง ดิบเถื่อน และเร้าเร่งจนแทบจะเผาไหม้ความอดกลั้นให้มอดไหม้เป็นจุณ ริมฝีปากที่เม้มแน่นกัดกรามจนแนวกรามขบกันแน่น ขณะที่แววตาจ้องมองเธอไม่กะพริบ ราวกับต้องการกลืนกินทุกความรู้สึก ทุกลมหายใจของเธอให้หลอมรวมกลายเป็นเชื้อเพลิงหล่อเลี้ยงตัณหารุนแรงของเขา“แกชอบมีเซ็กซ์กับฉันไหม อิงอิง” เสียงกระซิบแนบหูเธอ ก่อนจะก้มลงจูบเนินอกอีกครั้ง คล้ายเร่งเร้าให้เธอตอบจากใจ“อื้อ ชอบมาก ชอบที่สุดเลยอคิน”“ถ้ารู้ว่าเราเข้ากันดีขนาดนี้ ฉันน่าจะจับแกเป็นเมียให้เร็วกว่านี้”ระหว

ค่ำคืนแห่งปรารถนาผ่านไปอย่างเนิ่นนานราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ตลอดทั้งคืนเขาโอบกอดเธอแนบแน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะละลายหายไปกับความฝัน เสียงกระซิบของคำสารภาพอันหลากหลายค่อยๆ หลั่งไหลออกมา ทั้งเรื่องในอดีตที่เขาไม่เคยบอกใคร ความรู้สึกที่ถูกเก็บงำไว้ และความปรารถนาอันเร่าร้อนที่เขาไม่อาจหักห้ามใจได้ ทุกถ้อยคำผสานกลมกลืนไปกับบทสัมผัสอันร้อนแรงที่โหมกระพือซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนสุดท้ายทั้งสองก็เผลอหลับไหลไปโดยไม่ทันรู้ตัวแต่สิ่งที่แน่ชัดยิ่งกว่าความฝัน คือรุ่งสางที่แสงอาทิตย์ยังโผล่ไม่พ้นขอบฟ้า เธอรู้สึกได้ถึงสัมผัสวาบหวิวบริเวณจุดกระสันกลางกาย อิงอิงรับรู้ถึงปลายลิ้นอุ่นร้อนที่ลากไล้เชื่องช้ารอบๆ ติ่งเนื้ออ่อนไหว บ้างก็ถูกจู่โจมด้วยแรงดูดสลับจังหวะเบาแรง จนเม็ดเสียวเต้นตุบตามการสัมผัสนั้นจากอาการสะลึมสะลือในคราแรก เมาขี้ตาเพราะเพิ่งตื่นจากหลับใหล เธอกลับรู้สึกเหมือนมีสวิตช์บางอย่างถูกเปิดขึ้นภายในร่างกาย ดวงตาที่เคยปรือก็พลันเบิกกว้าง รับรู้ทุกสัมผัสอย่างแจ่มชัด ความวาบหวิวที่ปลุกเร้าแทบจะทำให้เธอสะดุ้ง เธอตื่นเต็มตา ราวกับไม่มีอะไรจะชัดเจนไปกว่านี้อีกแล้วหากแต่เธอยังไม่ได้ลืมตา ไม่ได้ขยับเขยื้อนแ

“ห้องใหม่ ก็ต้องให้แฟนใหม่เจิมสิ ถึงจะถูก”คำตอบของเขาทำเธอเลิกคิ้วขึ้นอย่างตกใจ พร้อมกับชะงักจังหวะการเคลื่อนไหวทันที ก่อนจะถามเสียงหลง ทั้งหอบทั้งตื่นตระหนก“หืม เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ อคิน”“ก็แฟนใหม่ไง”เขายักไหล่ พลางยิ้มมุมปากอย่างไม่ใส่ใจ ท่าทางสบายๆ ของเขาราวกับสิ่งที่เพิ่งพูดไปเป็นแค่ประโยคธรรมดา ไม่ใช่คำสารภาพใดๆหากแต่อีกฝ่ายเบิกตากว้าง ใจเต้นกระหน่ำรัวไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าร้อนวูบขึ้นแทบจะในทันที ขณะที่ยื่นมือมาตีไหล่เขาเบาๆ ด้วยความประหม่าและไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ริมฝีปากอ้าเล็กน้อยราวจะพูดอะไรสักอย่างแต่กลับไม่มีเสียงหลุดออกมา จนกระทั่งเริ่มเรียกคืนสติคืนมาได้“ใครตกลงจะเป็นแฟนกับแกยะ! อย่ามาขี้ตู่พูดเอาเองแบบนี้สิ” เธอพูดพลางยิ้มขำ แต่ใบหน้ายังแดงระเรื่อจากความขวยเขิน “ถ้าอยากให้ฉันเป็นแฟนแก อาจจะต้องทดสอบก่อนว่า มีเซ็กซ์กับแกมันดีกว่า เร้าใจกว่าเดิมแค่ไหน”“หืม เซ็กซ์ตอนนี้ยังตอบอะไรไม่ได้อีกเหรอ” เขาหัวเราะในลำคอ เลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย ก่อนจะจ้องตาเธอราวกับพร้อมท้าพิสูจน์ทันที“ก็ต้องดูว่าคืนนี้แกจะอึดแค่ไหน ฉันรอมาเป็นสิบปี แค่ยกเดียวจะให้ตอบตกลงเลยมันก็ไม่ใช่ปะวะ” อิง

ตอนนี้ทั้งสองถูกคลื่นอารมณ์กระหน่ำซัดอย่างไม่ปรานี ปากของพวกเขาประกบกันแนบแน่น จูบกันอย่างดูดดื่ม ลิ้นตวัดพันกันราวกับไม่มีใครยอมใคร เสียงครางเบาหวิวหลุดลอดระหว่างจังหวะดูดกลืนกันและกัน มือของเธอลูบไล้แผ่นหลังเขา ขณะที่มือของเขากอบกุมบั้นเอวเธอแน่น รั้งให้แนบชิดกว่าเดิมร่างของอิงอิงสั่นสะท้านขณะขย่มลงบนท่อนเอ็นลำใหญ่ที่ตึงแน่น ความร้อนรุ่มระอุทั่วร่างแทบระเบิด ความรู้สึกเสียวซ่านแผ่กระจายตั้งแต่ปลายเท้าจนถึงยอดอก ทุกจังหวะที่เธอกระแทกตัวลงมาบนตักเขาเหมือนทั้งสองกำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวในห้วงราคะที่ไม่มีใครอยากหยุดกระทั่งแรงเธอเริ่มตกลง เขาจึงพาเธอเปลี่ยนบรรยากาศออกไปที่ระเบียง เปิดประตูกระจกบานใหญ่ให้ลมยามดึกพัดผ่านเข้ามาเย็นเฉียบ ก่อนจะปิดไฟรอบๆ เพื่อป้องกันสายตาสอดรู้สอดเห็นจากห้องข้างเคียง จากนั้นจึงพาเธอก้าวออกไปยังริมระเบียงเธอยืนโก้งโค้งอย่างรู้หน้าที่ มือทั้งสองข้างเกาะราวกระจกแน่นจนเส้นเอ็นขึ้นชัด เขายืนซ้อนด้านหลัง ใช้ฝ่ามือลูบไปตามแนวสันหลังลงมาจนถึงสะโพกที่แอ่นรับเต็มที่“อื้อ...อคิน...”“ให้ตายเถอะ อิงอิง ตัวแกนุ่มจนฉันหยุดสัมผัสไม่ได้เลย”ดูเหมือนความเป็นเกย์จะทิ้งไว