Chapter 4 - กับดักล่อกวาง 4/4

“คุณจอมทัพ นี่คุณแกล้งฉันใช่ไหม!” อิงอักษรตวาดเสียงแข็ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความโทสะที่เริ่มก่อตัว

“มือไม้อ่อนเองแล้วมาโทษฉันได้ยังไง” จอมทัพเหยียดยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ร้ายกาจและไร้ความปรานี “เก็บมันขึ้นมาให้หมดสิ”

“คุณจงใจปล่อยมันตกชัดๆ”

“เธอลืมกฎของฉันไปแล้วเหรอ บอกแล้วไงว่าห้ามขัดคำสั่ง ฉันบอกให้เก็บ เธอก็ควรรีบเก็บซะ อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ” เสียงทุ้มตวาดกร้าว นัยน์ตาคมทรงกดดันจนห้องทั้งห้องแทบจะไร้ออกซิเจน

“อย่าลืมว่าแม่เธอเพิ่งจะเริ่มงานวันแรก ถ้าเธอสร้างปัญหา หรือแสดงท่าทีกระด้างกระเดื่อง ฉันก็มีวิธีทำให้แม่เธอกระเด็นออกจากเก้าอี้ได้ภายในไม่ถึงชั่วโมง อยากจะลองไหมล่ะ”

“อย่าลืมว่าแม่เธอเพิ่งจะเริ่มงานวันแรก ถ้าเธอสร้างปัญหา หรือแสดงท่าทีกระด้างกระเดื่อง ฉันก็มีวิธีทำให้แม่เธอกระเด็นออกจากเก้าอี้ได้ภายในไม่ถึงชั่วโมง อยากจะลองไหมล่ะ”

คำขู่นั้นแทงใจดำอย่างจัง อิงอักษรกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด สองมือกำเข้าหากันจนสั่นสะท้าน เธอยอมลดทิฐิและศักดิ์ศรีของตัวเองลง ค่อยๆ ย่อตัวคุกเข่าบนพื้นพรม ก้มลงเก็บแผ่นกระดาษที่กระจัดกระจายอยู่แทบเท้าของชายหนุ่ม

แต่แทนที่จอมทัพจะขยับตัวถอยหลบ เขากลับก้าวเท้าเข้ามาประชิด รองเท้าหนังขัดมันวาวหยุดลงตรงเข่าของเธอพอดี ขากางเกงสแล็คเสียดสีกับไหล่บาง อิงอักษรตกอยู่ในสภาพที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงระหว่างขาของชายหนุ่มร่างยักษ์

หญิงสาวชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเงยหน้าขึ้นและตระหนักถึงท่วงท่าที่ล่อแหลม คุกคาม และให้ความรู้สึกของการสยบยอมอย่างสิ้นเชิง เธอกำลังจะขยับตัวถอยหนี แต่ทว่า...

หมับ!

ฝ่ามือหนาร้อนระอุเอื้อมลงมาบีบเค้นที่ปลายคางมน ออกแรงบังคับให้ใบหน้าสวยเงยขึ้นสบตากับเขา

“อ๊ะ! คุณจอมทัพ! ปล่อยฉันนะ!”

จอมทัพไม่สนใจคำประท้วง เขาก้มตัวลงมาหา ก่อนปลายนิ้วโป้งสากกร้านของชายหนุ่มเกลี่ยไล้ไปบนริมฝีปากล่างของอิงอักษรอย่างเชื่องช้า ทว่าน้ำหนักที่กดลงมานั้นหนักหน่วงและจาบจ้วงราวกับกำลังตีตราจอง

สัมผัสสากระคายบดคลึงริมฝีปากนุ่มจนมันเผยอออกเล็กน้อย เปลวไฟแห่งความเผด็จการถ่ายทอดผ่านปลายนิ้วจนอิงอักษรตัวสั่นสะท้าน หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วอย่างควบคุมไม่ได้ บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่อธิบายไม่ได้

“จำไว้นะอิ๊ง...” จอมทัพกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงแหบพร่าทว่าทรงอำนาจดุจราชาผู้สั่งการ “อยู่ที่นี่... เธอต้องก้มหน้าอ รับคำสั่งจากฉันคนเดียวเท่านั้น”

ร่างเล็กจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของราชสีห์หนุ่ม ความโกรธแค้นและความหวามไหวที่ถูกจุดขึ้นตีรวนกันจนปั่นป่วน เธอเกลียดที่ร่างกายตัวเองตอบสนองต่อสัมผัสบ้าๆ นี้ กระทั่งดึงสติกลับคืนมาได้ เธอรวบรวมแรงปัดมือเขาออกจากปลายคางอย่างแรง

“ฉันมารับตำแหน่งเป็นผู้ช่วยคุณ ไม่ใช่ทาสของคุณ”

“ถ้าแค่เก็บเอกสารจากพื้นยังทำไม่ได้ งั้นเธอก็คงเป็นพวกเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ เสียดายที่พ่อฉันเอ็นดู เสียดายที่แม่เธอดีใจได้ส่งลูกสาวสุดที่รักมาทำงานกับคนเก่งๆ อย่างฉัน” จอมทัพหยัดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง มองต่ำลงมายังร่างบางที่คุกเข่าอยู่แทบเท้าด้วยสายตาของผู้ชนะ “พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ ว่าเธอมีปัญญาทำอะไรได้มากกว่าการใช้มารยาหญิงหลอกล่อผู้ชายไปวันๆ แบบที่ฉันเข้าใจ”

อิงอักษรกำกระดาษในมือแน่นจนยับย่น ความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำจนแหลกเหลว แต่เธอก็รู้ดีว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะโต้กลับ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก้มหน้าเก็บเอกสารที่เหลือจนครบ หอบแฟ้มกองโตไว้แนบอก แล้วลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับคนเผด็จการ

“ได้ค่ะ ฉันจะทำงานนี้ให้เสร็จก่อนเที่ยง” เธอกัดฟันพูด ดวงตาแข็งกร้าวไม่ยอมแพ้ “แต่จำไว้... ฉันจะไม่มีวันยอมก้มหัวให้ผู้ชายอย่างคุณไปตลอดหรอกนะ!”

พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินกระแทกส้นเท้ากลับไปที่โต๊ะทำงานมุมห้อง กระแทกแฟ้มลงบนโต๊ะเสียงดังปังเพื่อระบายอารมณ์

จอมทัพทอดสายตามองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความพึงพอใจลึกๆ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด ผู้หญิงคนนี้พยศร้ายและดื้อดึงกว่าที่เขาประเมินไว้มาก แต่นั่นแหละที่น่าสนใจ เพราะสำหรับเขา การได้ลงแรงปราบม้าพยศให้เชื่องคามือ ย่อมเร้าอารมณ์กว่าการขี่ม้าที่เชื่องอยู่แล้วหลายเท่าตัวนัก