LOGIN“น่าเบื่อฉิบ... ถ้าเธอยังไม่พูด ฉันจะไปแล้วนะ เสียเวลา” ร่างสูงตวัดสายตามองนาฬิกาข้อมืออย่างหัวเสีย จนคนตัวเล็กหน้าเจื่อน ทำตัวไม่ถูก เธอเชื่อหมดใจแล้วว่าผู้ชายคนนี้เป็นอย่างที่ใครต่อใครร่ำลือกันไม่มีผิด! นอกจากจะเป็นเสือยิ้มยากแล้ว ปากเขาก็ร้ายกาจสมคำร่ำลือ โดยเฉพาะสีหน้าตอนนี้ที่บ่งบอกชัดเจนว่าพร้อมจะขย้ำหัวเธอได้ทุกเมื่อ
ซึ่งก็ไม่แปลกที่คนอย่าง ‘ทิศเหนือ’ จะหงุดหงิด ก็ยัยเด็กหน้าสวยที่ยืนสั่นเป็นลูกนกอยู่ตรงหน้า เพิ่งจะตะโกนด่าเขาฉอดๆ แถมยังฝากฝังรอยแค้นไว้ที่จุดยุทธศาสตร์ของเขาเมื่อวาน!
ดีเท่าไหร่แล้วที่ไข่ไม่แตก!
เขาจำเธอได้ฝังใจ…
แต่เธอล่ะ สมองปลาทองหรือไง? เพิ่งทำร้ายร่างกายเขาไปหยกๆ วันนี้กลับมาทำเสียงอ่อนเสียงหวานใส่
ผีเข้าหรือไงก่อน?
“สรุปจะไม่พูด?”
“พะ...พูดแล้วค่ะ!”
คนตัวโตเอียงคอจ้องหน้า นัยน์ตาดุๆ คุกคามจนนักศึกษารุ่นน้องต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ต่อเมื่อเธอได้ยินเสียงเขาพ่นลมหายใจอย่างหมดความอดทน เสียงหวานจึงละล่ำละลักเอ่ยความต้องการออกไปทันที
“คะ...คือว่า...หนู...มาขอเกียร์พี่ค่ะ”
“หืม… ว่าไงนะ?”
เรียวคิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง คล้ายไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
“ดะ...ได้ไหมคะ?” เสียงหวานพูดแผ่ว แฝงไปด้วยความลังเลและประหม่า ไม่เห็นเหมือนตอนตวาดแหวใส่เขาเมื่อวันก่อนเลยสักนิด
“เธอเนี่ยนะ? อยากได้เกียร์ฉัน?” ร่างสูงแค่นยิ้ม
“ชะ...ใช่ค่ะ” ร่างเล็กรีบเงยหน้าขึ้นตอบรับ ก่อนจะปะทะเข้ากับนัยน์ตาดุดันที่จ้องลึกเข้ามา ดวงตากลมโตสั่นระริก รีบก้มหน้าหลบตากลับไปมองพื้นตามเดิม
“หึ… นี่เธอไม่รู้เหรอ ว่าเกียร์วิศวะมันสำคัญยังไง”
“ระ...รู้ค่ะ”
“แล้วรู้ไหม ว่าการที่ผู้หญิงมาขอเกียร์ผู้ชาย… มันหมายความว่าอะไร?”
อันปันกลืนน้ำลายลงคอ จะให้เธอตอบเขายังไงดีล่ะ! ในหัวไม่เคยเตรียมคำตอบสำหรับคำถามนี้เอาไว้เลย รู้แค่วันนี้เธอกลับไปมือเปล่าไม่ได้ ยังไงก็ต้องเอาเกียร์ของผู้ชายตรงหน้าไปให้ได้!
ไม่อย่างนั้นยัยนาเดียก็ต้องได้มันไปแทนแน่ๆ
“ว่าไง?” เสียงทุ้มกดต่ำติดตะคอก จนร่างเล็กสะดุ้งโหยง
เธอจำใจเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลานั้นอีกรอบ และเผลอชะงักค้างไปชั่วขณะ... จังหวะที่สมองกำลังรันหาข้ออ้าง ใบหน้าหล่อร้ายกาจกับดวงตาคมกริบของเขากลับรบกวนโสตประสาทเธออย่างรุนแรง เอาไงดีวะอันปัน!
“อ่า...ค...คือหนูชอบพี่ค่ะ! แอบชอบมานานแล้ว! ร...เรามาเป็นแฟนกันไหมคะ!”
เวรเอ๊ย! ปากเจ้ากรรมดันเผลอโพล่งอะไรออกไปก็ไม่รู้! ~ ~!
คงจะแพ้เสียงในหัวละมั้ง ก็หมอนี่ดันหล่อวัวตายควายล้มสมคำร่ำลือจริงๆ แต่ตอนนี้เธออยากจะเอาหัวโขกกำแพงตายให้รู้แล้วรู้รอดที่หลุดพูดเรื่องน่าอายแบบนั้นออกไป
แต่...ชอบกับผีสิ!
เจอกันครั้งแรกยังด่าเขายับเยินขนาดนั้น อยู่ดีๆ มาสารภาพรัก เขาจะเชื่อก็บ้าแล้ว!
ว่าแต่… ตรงนี้มีกำแพงให้โขกหัวที่ไหนกันล่ะ นอกจากแผงอกกว้างๆ แน่นๆ ของเขาที่ตั้งตระหง่านอยู่ประหนึ่งกำแพงเมืองจีน หรือ… เธอควรจะแกล้งวิ่งเอาหัวชนอกเขาแล้วสลบหนีอายไปเลยดีไหมนะ!
จังหวะที่อันปันกำลังตบตีกับเสียงในหัวของตัวเองอยู่นั้น
“เหอะ”
อีกฝ่ายกลับส่งเสียงแค่นหัวเราะออกมาจากลำคอ ทิศเหนือดันลิ้นที่กระพุ้งแก้ม มองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่งและยากจะคาดเดา ก่อนที่เขาจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างเย็นชา
"ไม่" เขาเอ่ยเสียงนิ่ง
"..."
"ฉันไม่ได้สนใจเธอขนาดนั้น"
คำปฏิเสธสั้นๆ ฟังดูแล้วเย็นชาทำเอาคนฟังหน้าชา อันปันรับรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังไม่พอใจ แต่มาถึงขั้นนี้แล้วเธอจะถอยไม่ได้ ใบหน้าหวานค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับความดุดันนั้นอีกครั้ง สู้ตายด้วยแววตาใสซื่อ
"ล...แล้วถ้าหนูอยากได้เกียร์พี่ หนูต้องทำยังไงคะ"
"อืม... ทำยังไงงั้นเหรอ?"
เสียงทุ้มกดต่ำ ก่อนที่ร่างสูงขยับก้าวเข้าประชิด ใบหน้าหล่อเหลาร้ายกาจโน้มลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนรินรด นัยน์ตาคมกริบจงใจกวาดมองตั้งแต่ใบหน้าตื่นตระหนก ไล่ต่ำลงมาตามลำคอระหง เนินอกอิ่มภายใต้ชุดนักศึกษา และเอวคอดกิ่ว...
ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่ ‘หัวเข่า’ เล็กๆ ที่กระทุ้งใส่จุดยุทธศาสตร์ของเขาเมื่อคืน พร้อมประโยคที่เธอด่าทอว่า
‘ผู้ชายอย่างเขา ชาตินี้หาเมียไม่ได้แน่!’
ดวงตาของเสือร้ายวาวโรจน์ขึ้นอย่างคนรอคิดบัญชี เขาควรจะสั่งสอนยัยเด็กอวดดีคนนี้ให้หลาบจำซะหน่อยดีไหม?
“งั้น...” ทิศเหนือทิ้งจังหวะให้คนตัวเล็กใจเต้นระทึก ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าชิดริมหู
“เธอ... คิดว่าตัวเองมีอะไรมาแลกล่ะ”
“ค...คะ?”
“เพราะถ้าเธอกล้าแลก... ฉันก็กล้าให้”
อันปันยิ้มร่าทันที เธอใช้ไม้พายอันเล็กตักเนื้อมาสก์โคลนสีเขียวข้นขึ้นมา แล้วค่อยๆ บรรจงปาดลงบนใบหน้าคมคาย ทิศเหนือนั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้น สายตาคมกริบที่เคยใช้ขู่คนอื่น ตอนนี้กลับทอดมองใบหน้าหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจทาครีมให้เขาด้วยความรู้สึกเอ็นดูจนปิดไม่มิด มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นมาบางเบาโดยที่เธอไม่ทันสังเกตหลังจากผ่านมหกรรมแปลงโฉมเสือเป็นแมวชมพูไปได้ราวสิบห้านาทีจนมาสก์เริ่มแห้งตึง ทิศเหนือก็ลุกไปจัดการล้างหน้าล้างตาจนสะอาดเกลี้ยงเกลา ก่อนจะเดินเข้าไปในโซนห้องครัว หยิบชามที่ใส่กุ้งต้มตัวโตที่เตรียมไว้จากตู้เย็น ออกมานั่งลงข้างๆ อันปันที่กำลังเปิดซีรีส์ดูบนโซฟามือหนาที่ขึ้นเส้นเลือดและมีรอยแผลเป็นจากการจับเครื่องมือช่าง ค่อยๆ บรรจงแกะเปลือกกุ้งอย่างใจเย็น นิ้วยาวดึงเส้นดำออกจนสะอาดเอี่ยม ก่อนจะส่งกุ้งตัวโตไปจ่อที่ริมฝีปากบางของคนข้างๆ“อ้าปาก”อันปันหันมาอ้าปากงับกุ้งเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างอารมณ์ดี ก่อนจะโผเข้ากอดรอบคอแกร่งแล้วกดจูบลงบนแก้มสากเสียงดังฟอด“แฟนใครเนี่ย น่ารักที่สุดเลย!”“หึ...” ทิศเหนือหัวเราะในลำคอ แววตาพราวระยับ “น่ารักแล้วก็กินเยอะๆ ตัวแค่นี้กอดไม่อุ่นเลยว่ะ... ผอมเกินไปแล้ว”
พรึ่บ!ยังไม่ทันที่แมวมองคนนั้นจะได้ยินคำตอบ เสื้อช็อปสีเลือดหมูปักตราคณะวิศวะก็ถูกโยนพรวดลงมาจากทางด้านหลัง มันคลุมเข้าที่ศีรษะและไหล่บางของอันปันจนมิดชิด ก่อนที่ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักจะสอดหมับเข้าที่เอวคอด ดึงร่างเล็กให้ลอยหวือไปปะทะกับแผงอกกว้างของคนที่เพิ่งเดินมาถึงตัวอันปันโผล่หัวออกมาจากเสื้อช็อป ตาโตขึ้นเมื่อเห็นเสี้ยวหน้าคมของทิศเหนือที่กำลังยืนนิ่ง หน้าตึงอยู่“อยากได้นางเอกซีรีส์เชิญไปหาคนอื่น คนนี้เมียผม ผมไม่อนุญาต”น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นเรียบนิ่ง แม้ไม่ใช่การตะคอกใส่ แต่ออร่าความเหี้ยมและสายตาดุดันที่จ้องเขม็งไปยังแมวมองหนุ่มคนนั้น ทำเอาบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตา ชายแปลกหน้าถึงกับหน้าถอดสี มือไม้สั่น รีบเก็บนามบัตรแทบไม่ทันเมื่อเจอสายตาพิฆาตของเด็กวิศวะทรงแบด“ขะ... ขอโทษครับน้อง! พี่ไม่รบกวนแล้วครับ!” พูดจบแมวมองคนนั้นก็รีบเดินจ้ำอ้าวหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่คิดจะเหลียวหลังกลับมามอง“พี่เหนือ!” อันปันจัดเสื้อช็อปที่คลุมอยู่ให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปทุบกำปั้นลงบนอกแกร่งเบาๆ“ไปขู่เขาทำไมล่ะคะ เขาแค่มาทาบทามเอง กลัวจนวิ่งหนีไปนู่นแล้ว”ทิ
หากมีใครมาบอกทิศเหนือเมื่อเดือนก่อนว่า เสือวิศวะผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอย่างเขา จะต้องมานั่งเฝ้าไข้ผู้หญิงคนหนึ่งยันสว่างด้วยความกระวนกระวายใจ ชายหนุ่มคงจะหลุดหัวเราะในลำคอแล้วต่อยปากคนพูดให้ร่วงลงไปกองกับพื้น ทว่าในเช้าวันนี้ สิ่งเหล่านั้นกลับเกิดขึ้นจริง และเขาก็ยินดีทำมันโดยไม่มีข้อแม้ภายในห้องนอนที่เงียบสนิท มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่ว ทิศเหนือนั่งอยู่บนขอบเตียงนอนคิงไซส์ สายตาคมกริบทอดมองใบหน้าหวานของอันปันที่กำลังหลับสนิทเพราะฤทธิ์ยา แก้มใสที่เคยขึ้นสีระเรี่ยเพราะพิษไข้เริ่มกลับมาเป็นปกติทีละนิด แต่ร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเธอยังคงเด่นชัดชายหนุ่มหลุบตาลงมองฝ่ามือหนาของตัวเอง มือคู่เดิมที่เคยหยิบจับประแจ ซ่อมเครื่องยนต์ และใช้ชีวิตเสเพลไปวันๆ แต่วันนี้มันกลับสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พอนึกย้อนไปถึงสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ความรู้สึกผิดอันหนักอึ้งก็แล่นริ้วเข้ามาจุกอยู่ที่อกตอนที่เห็นน้ำตาของคนตัวเล็กไหลออกมา มันเหมือนมีค้อนปอนด์อันใหญ่ทุบเข้ากลางใจของเขาอย่างจัง ทิศเหนือรู้ตัวดีว่าเขาแม่งโคตรระยำ ปากแข็ง ไร้เหตุผล และแสดงออกด้วยวิธีที่ห่วยแตกที่สุดที่ผ่านมาเ
แกร๊ก…ประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้งพร้อมร่างสูงที่ประคองถาดอาหารเข้ามา ในนั้นมีชามข้าวต้มร้อน ๆ แก้วน้ำ และยาพาราเซตามอลวางเคียงคู่กัน“ลุกไหวไหม”อันปันเผลอจับจ้องไปยังมือใหญ่ที่กำลังใช้ช้อนคนข้าวต้มในชามเพื่อระบายความร้อนช้า ๆ ก่อนที่เขาจะเลื่อนมันมาตรงหน้าเธอภาพตรงหน้ามันอบอุ่นเกินไป...จนเธอเริ่มไม่แน่ใจว่าผู้ชายสายตาอ่อนโยนตรงหน้านี้ คือคนใจร้ายคนเดียวกับเมื่อคืนจริง ๆ หรือเปล่า ดวงตาคู่หวานยังคงมองทิศเหนือไม่ละไปไหน ราวกับกำลังรวบรวมความกล้าอยู่เงียบ ๆสุดท้ายเธอก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน“หายโกรธหนูแล้วเหรอคะ…”มือที่กำลังคนข้าวต้มชะงักกึก ทิศเหนือปรายตามองคนป่วยก่อนจะถอนหายใจออกมา“เรื่องไหนล่ะ”คำย้อนถามพร้อมสายตาที่จ้องมองใบหน้าซีดเซียวอย่างคาดคั้น ทำเอาคนป่วยเริ่มใจเสียเพราะคิดว่าเขาอาจจะยังไม่หายโกรธเธอ“เรื่องทั้งหมด…” เสียงของเธอแผ่วเครือลง“กินข้าวแล้วกินยาให้เรียบร้อยก่อนค่อยคุยกัน”บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ทิศเหนือยังคงใช้ช้อนป้อนข้าวต้มร่างเล็กช้า ทว่าสายตายังคงเรียบนิ่ง จนอันปันยิ่งรู้สึกอึดอัดและหวั่นใจ มือเล็กได้แต่กำชายผ้าห่มเอาไว้แน่นขึ้น
เรียวนิ้วแกร่งขยับสอดแทรกเข้าไปในช่องทางรัก ก่อนจะขยับเข้าออกเป็นจังหวะรัวเร็ว"อ๊า... พี่เหนือ พอที""ปากบอกไม่ชอบ แต่แฉะเยิ้ม เหอะ... รู้ตัวไหมอันปัน แค่นิ้วพี่เธอยังตอดขนาดนี้""ฮึก... นะ หนูไม่ชอบ อึก อ๊า..."กล้าปากดีปฏิเสธ เขาเลยช่วยสงเคราะห์ความปากดีด้วยการเพิ่มนิ้วเข้าไปอีก"อ๊า... พะ พี่เหนือ อื้อ ไม่ไหว...""บอกมา... ตรงไหนที่ไอ้เหี้ยนั่นมันโดนบ้าง" เสียงลอดไรฟันเอ่ยถามอย่างหึงหวง ก่อนจะโน้มหน้าลงขบเม้มฝากรอยจ้ำแดงไปทั่วเนินอกอีกครั้ง"ไม่... ไม่โดน หนูไม่ได้ทำอะไรเลย พี่ก็เห็น"อันปันส่ายหน้ารัวปฏิเสธทั้งน้ำตา ในขณะที่ทิศเหนือตอนนี้เหมือนคนหน้ามืด เขาปลดซิปกางเกงตัวเองออก ดันสองขาเรียวให้แยกกว้าง ก่อนจะใช้สองมือตรึงเอวบางไว้แน่น แล้วกดสะโพกสอบตอกตรึงความปรารถนาเข้าไปสุดแรงปึก!"อ๊า!""อื้อ... พี่เหนือ เจ็บ..."...พายุอารมณ์จัดถูกจุดประกายขึ้นบนรถ ก่อนที่ความบ้าคลั่งนั้นจะถูกลากยาวมาสานต่อที่คอนโด ร่างเล็กถูกอุ้มพาดบ่าเข้ามาในห้องอย่างขัดขืนไม่ได้ โดยไม่มีแม้แต่คำอธิบายหรือง้อขอกลับดี มีเพียงการกระทำที่เอาแต่ใจและตักตวงอย่างเอาเป็นเอาตายของทิศเหนือล้วนๆ"อ๊า... พี่เหนือ หน
ทิศเหนือไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ เขาหันไปพยักหน้าให้เซริวและไซเรนที่เพิ่งวิ่งตามมาถึงด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง “ลากมันไปหลังร้าน... แล้วสั่งให้การ์ดไปเอาภาพจากกล้องวงจรปิดมา ส่งตำรวจข้อหาพยายามข่มขืน”น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่าเยือกเย็นจนน่ากลัวจนคนฟังขนลุก ทั้งเซริวและไซเรนแอบลอบมองหน้ากันพลางคิดในใจ... ไหนตอนแรกมันบอกไม่มีเด็กไงวะ?อันปันยังคงยืนตัวสั่น ทำอะไรไม่ถูก ความหวาดกลัวเมื่อครู่ยังไม่ทันจางหาย ทว่าจังหวะนั้นเอง ทิศเหนือก็หมุนตัวกลับมาหาเธอ นัยน์ตาดุดันตวัดมองร่างบางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่มือหนาจะคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วออกแรงกระชากจนเธอถลาเข้าไปปะทะอกแกร่งอย่างแรง“ว้าย!”“อยากได้เงินจนตัวสั่น ถึงขนาดตามผู้ชายมาถึงลานจอดรถเลยหรือไง?” เสียงเย็นชาพ่นคำด่าที่ทำเอาคนฟังถึงกับหน้าชา ความโล่งใจที่คิดว่าเขามาช่วยพังทลายลงในพริบตา แทนที่จะได้รับคำปลอบโยน เธกลับถูกเขาสาดคำพูดใจร้ายใส่หน้าอย่างจงใจเหยียบย่ำ“ปล่อย!” อันปันเม้มปากแน่น พยายามสะบัดข้อมือออก แต่ฝ่ามือเขากลับล็อกแน่นราวกับคีมเหล็ก “หนูเจ็บนะ ปล่อยดิวะ!”“ไม่ปล่อย”“พี่ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้นะ เราเลิกกันแล้ว!”“แล้วไง?







