เข้าสู่ระบบมิลินเองก็เข้าไปกอดแสดงแสดงความยินดี พอผละกอดออกก็ยื่นช่อดอกไม้ให้ ครินทร์บอกว่าเซลีนชอบสีชมพูเลยสั่งจัดเป็นช่อสวยๆ มาให้“ยินดีด้วยนะเซลีน เรียนจบสักที” คิรันพี่ชายครินทร์พูดแล้วมองเซลีนด้วยแววตาอบอุ่น“ขอบคุณค่ะ” วันนี้รู้สึกอบอุ่นมาก ทุกคนมาร่วมแสดงความยินดีในวันสำคัญของเธอเยอะมาก แต่แล้วสายตากลั
หลายปีต่อมาเสียงประกาศจากพิธีกรบนเวทีดังก้องไปทั่วลานหน้าคณะ ท่ามกลางบรรยากาศอบอวลด้วยความยินดีและความภาคภูมิใจของเหล่าบัณฑิตใหม่ วันนั้นเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสจนแทบไม่มีเมฆ เสียงหัวเราะ เสียงชัตเตอร์ เสียงเรียกชื่อกันข้ามตึกดังระงมไปหมด มวลอากาศร้อนระอุปะปนกลิ่นดอกไม้ที่ผู้คนถือเต็มสองมือเซลีนอยู
ครินทร์ : เดี๋ยวโดนอีกกระทง โทษฐานดื้อนะครับเซลีนอมยิ้มและครินทร์ก็เห็น เซลีนส่งเพียงสติกเกอร์ทะเล้นมาแล้วรีบกลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ ครินทร์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแอบถ่ายรูปแฟนสาวจากไกลๆ จากการสังเกตเธอไม่ได้ออกนอกลู่นอกทาง หากลองมองดูดีๆ เธอยิ้มแบบนั้นกับทุกคน แต่ความหึงหวงทำให้เขาหัวเสียไม่เข้าท่า
ลานกิจกรรมของคณะเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงเชียร์ เสียงปรบมือ และเสียงตะโกนสลับกันไปมาไม่ขาดสาย ยามบ่ายอากาศร้อนอบอ้าวแต่กลับเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้าแต่คนละถูกเช็ดลวกๆแสงแดดสะท้อนจากผ้าใบกันแดดที่ขึงไว้เหนือหัวจนเกิดประกายแสบตา ทุกมุมของลานกว้างเต็มไปด้วยสีสันของลูกโป่ง ป้ายผ้า
“เรื่องธุรกิจผมไม่ปฏิเสธใครอยู่แล้วครับ”เซลีนนั่งมองอลิชานิ่งๆ แต่พออีกคนหันมาก็ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ท่าทางอลิชาออกชัดเจนว่ากำลัง ‘อ่อย’ ผัวคนอื่นอยู่ แต่เธอเชื่อใจคนของตัวเองว่าไม่เล่นด้วยการคุยงานเริ่มต้นขึ้นนานเกือบสามชั่วโมง อลิชาตั้งใจยืดเวลาในการคุยเพื่ออยู่กับครินทร์ให้นานกว่านี้ แม้แฟนตัวจ
ความสัมพันธ์ระหว่างครินทร์กับเซลีนดูราบรื่นแต่ก็มีทะเลาะกันตามประสาคู่รัก และทุกครั้งครินทร์เป็นฝ่ายยอมเพราะไม่อยากทำเรื่องให้เล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่สองคนไม่เคยทะเลาะกันจริงๆ จังๆ เวลาอีกคนไม่ชอบอะไรในตัวอีกคนก็จะคอยบอกปรับกัน เป็นเรื่องปกติเวลาคบกันนานขึ้นแล้วเจอข้อเสียของกันและกัน“พี่ครินทร์มีผู้
หลายวันต่อมา“แน่ใจแล้วเหรอ” ประมุขของบ้านเอ่ยถามคนตรงหน้าย้ำอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง“ค่ะคุณลุง” เธอคิดมาดีแล้ว…คิระลอบถอนหายใจเบาๆ อีกคนไม่มีทีท่าลังเลแต่อย่างใด อยู่ดีๆ วันนี้นาเนียร์เข้ามาขอคุยด้วยพร้อมกับบอกว่าอยากออกไปใช้ชีวิตของตัวเอง ในเมื่อนาเนียร์ตัดสินใจแบบนั้นเขาเองก็คงทำอะไรไม่ได้หาก
เช้าวันต่อมาหรูราคาแพงขับผ่านหน้านาเนียร์ที่เพิ่งใส่บาตรเสร็จ ผ่านเข้าไปยังประตูใหญ่ของคฤหาสน์ด้วยความเร็วไม่มาก ร่างบางเดินกลับเข้าไปข้างในพร้อมกับ ‘นภา’ กว่าจะเดินถึงเจ้าของรถหรูก็เปิดประตูรถลงมารอก่อนแล้ว“มอนิ่ง”นาเนียร์เดินผ่านหน้าเจ้าพ่อหนุ่มราวกับธาตุอากาศ จนทำให้คิรันหน้าเสียกับการถูกเมินอ
“เราสองคน…กลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมครับ”เธอไม่รู้เลยว่าคำพูดพวกนั้นเขาพูดมันจริงๆ หรือแค่คำลวงหลอกที่เอาไว้ใช้กับเธอเหมือนทุกครั้ง มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกใจสั่นเหมือนทุกครั้ง ตรงกันข้าม…เธอรู้สึกสับสนความเงียบปกคลุมนานสองนาน มีเพียงสายตาสองคู่ที่สบตากันแทนคำพูด อีกคน ‘คาดหวัง’ ส่วนอีกคน ‘ไม่หวังอ
“มีไร อืม จัดการไปก่อน”“พี่คิรันกลับไปจัดการธุระตัวเองก่อนเถอะค่ะ” เธอเอ่ยบอกหลังจากเขาวางสายลง“พี่อยากอยู่กับหนู”“หนูไม่อยากให้พี่คิดว่า การที่วันนี้หนูยอมไม่ใช่ว่าพี่จะทำอะไรก็ได้ แค่ตอนนี้…หนูเหนื่อยที่จะทำอะไรแล้ว”“พี่รู้…”“ก็ดีแล้วค่ะ” เธอตอบแค่นั้นก็เบือนใบหน้าหนีไปจากเขาเพื่อซ่อนบางอย่าง



![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



