เข้าสู่ระบบมิลินเองก็เข้าไปกอดแสดงแสดงความยินดี พอผละกอดออกก็ยื่นช่อดอกไม้ให้ ครินทร์บอกว่าเซลีนชอบสีชมพูเลยสั่งจัดเป็นช่อสวยๆ มาให้“ยินดีด้วยนะเซลีน เรียนจบสักที” คิรันพี่ชายครินทร์พูดแล้วมองเซลีนด้วยแววตาอบอุ่น“ขอบคุณค่ะ” วันนี้รู้สึกอบอุ่นมาก ทุกคนมาร่วมแสดงความยินดีในวันสำคัญของเธอเยอะมาก แต่แล้วสายตากลั
หลายปีต่อมาเสียงประกาศจากพิธีกรบนเวทีดังก้องไปทั่วลานหน้าคณะ ท่ามกลางบรรยากาศอบอวลด้วยความยินดีและความภาคภูมิใจของเหล่าบัณฑิตใหม่ วันนั้นเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสจนแทบไม่มีเมฆ เสียงหัวเราะ เสียงชัตเตอร์ เสียงเรียกชื่อกันข้ามตึกดังระงมไปหมด มวลอากาศร้อนระอุปะปนกลิ่นดอกไม้ที่ผู้คนถือเต็มสองมือเซลีนอยู
ครินทร์ : เดี๋ยวโดนอีกกระทง โทษฐานดื้อนะครับเซลีนอมยิ้มและครินทร์ก็เห็น เซลีนส่งเพียงสติกเกอร์ทะเล้นมาแล้วรีบกลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ ครินทร์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแอบถ่ายรูปแฟนสาวจากไกลๆ จากการสังเกตเธอไม่ได้ออกนอกลู่นอกทาง หากลองมองดูดีๆ เธอยิ้มแบบนั้นกับทุกคน แต่ความหึงหวงทำให้เขาหัวเสียไม่เข้าท่า
ลานกิจกรรมของคณะเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงเชียร์ เสียงปรบมือ และเสียงตะโกนสลับกันไปมาไม่ขาดสาย ยามบ่ายอากาศร้อนอบอ้าวแต่กลับเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้าแต่คนละถูกเช็ดลวกๆแสงแดดสะท้อนจากผ้าใบกันแดดที่ขึงไว้เหนือหัวจนเกิดประกายแสบตา ทุกมุมของลานกว้างเต็มไปด้วยสีสันของลูกโป่ง ป้ายผ้า
“เรื่องธุรกิจผมไม่ปฏิเสธใครอยู่แล้วครับ”เซลีนนั่งมองอลิชานิ่งๆ แต่พออีกคนหันมาก็ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ท่าทางอลิชาออกชัดเจนว่ากำลัง ‘อ่อย’ ผัวคนอื่นอยู่ แต่เธอเชื่อใจคนของตัวเองว่าไม่เล่นด้วยการคุยงานเริ่มต้นขึ้นนานเกือบสามชั่วโมง อลิชาตั้งใจยืดเวลาในการคุยเพื่ออยู่กับครินทร์ให้นานกว่านี้ แม้แฟนตัวจ
ความสัมพันธ์ระหว่างครินทร์กับเซลีนดูราบรื่นแต่ก็มีทะเลาะกันตามประสาคู่รัก และทุกครั้งครินทร์เป็นฝ่ายยอมเพราะไม่อยากทำเรื่องให้เล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่สองคนไม่เคยทะเลาะกันจริงๆ จังๆ เวลาอีกคนไม่ชอบอะไรในตัวอีกคนก็จะคอยบอกปรับกัน เป็นเรื่องปกติเวลาคบกันนานขึ้นแล้วเจอข้อเสียของกันและกัน“พี่ครินทร์มีผู้
“พี่จะรักแค่คนที่ใส่สร้อยเส้นนี้…คนเดียว” เสียงทุ้มของเขาเสียดเข้ากลีบหูเธอเบาๆ จนรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่างนาเนียร์เผลอหลับตาลง ราวกับปล่อยให้ทุกประสาทสัมผัสจมดิ่งไปกับสิ่งที่เกิดขึ้น เธอยกมือขึ้นโอบต้นคอเขาไว้แน่นอย่างเชื่อมั่นในทุกคำพูด ก่อนที่เสื้อเชิ้ตของเขาจะถูกปลดออกทีละเม็ด ทีละเม็ด…ตามจังหวะ
เสียงเปิดประตูเพนท์เฮาส์ที่เงียบเหงามาเกือบหนึ่งเดือนเต็มดังก้องเบาๆ ร่างสูงของคิรันเดินนำนาเนียร์ที่ก้าวเข้ามาอย่างช้าๆ สองมือของเธอกอดกระเป๋าสะพายแน่นเหมือนคนยังไม่แน่ใจว่าที่นี่จะเป็น ‘บ้าน’ ได้อีกครั้งแต่แล้วเสียงประโยคเรียบๆ จากคนตรงหน้า ก็ทำให้เธอชะงัก“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับ”นาเนียร์เงย
“แน่นอน” เกรซเชิดหน้าขึ้นอย่างมั่นใจ แล้วดูดกาแฟในมืออีกคำใหญ่ “เออ! แล้วชีวิตตอนนี้กับพี่คิรันเป็นไงบ้าง เล่าแบบละเอียดดิ ฉันอยากรู้ทุกอย่างเลยนะ บรรยากาศตอนอยู่ด้วยกันอะไรพวกนั้น”นาเนียร์ยิ้มกว้างขึ้นนิดหนึ่ง ใบหน้าแดงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้เมื่อถูกจี้ถามเข้าเรื่องความรักตรงๆ“ก็ดีนะ พี่คิรันดูตั้งใจ
Kiran Casinoในรอบหลายอาทิตย์ที่คิรันเข้าคาสิโน หากไม่มีปัญหาคงไม่มีทางโผล่มาที่นี่เพราะอยากเร่งทำคะแนนง้อนาเนียร์ แต่หน้าที่ยังไงก็คือหน้าที่ เขาเป็นผู้นำของทุกคนต้องเข้ามาช่วยแก้ไขปัญหาแม้จิตใจจะไม่ได้อยู่ด้วยก็ตามการประชุมในห้องกระจกชั้นบนของคาสิโนดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดและเงียบกริบราว




![โสเภณีชั้นสูง [SM] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


