Masukมิลินเองก็เข้าไปกอดแสดงแสดงความยินดี พอผละกอดออกก็ยื่นช่อดอกไม้ให้ ครินทร์บอกว่าเซลีนชอบสีชมพูเลยสั่งจัดเป็นช่อสวยๆ มาให้“ยินดีด้วยนะเซลีน เรียนจบสักที” คิรันพี่ชายครินทร์พูดแล้วมองเซลีนด้วยแววตาอบอุ่น“ขอบคุณค่ะ” วันนี้รู้สึกอบอุ่นมาก ทุกคนมาร่วมแสดงความยินดีในวันสำคัญของเธอเยอะมาก แต่แล้วสายตากลั
หลายปีต่อมาเสียงประกาศจากพิธีกรบนเวทีดังก้องไปทั่วลานหน้าคณะ ท่ามกลางบรรยากาศอบอวลด้วยความยินดีและความภาคภูมิใจของเหล่าบัณฑิตใหม่ วันนั้นเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสจนแทบไม่มีเมฆ เสียงหัวเราะ เสียงชัตเตอร์ เสียงเรียกชื่อกันข้ามตึกดังระงมไปหมด มวลอากาศร้อนระอุปะปนกลิ่นดอกไม้ที่ผู้คนถือเต็มสองมือเซลีนอยู
ครินทร์ : เดี๋ยวโดนอีกกระทง โทษฐานดื้อนะครับเซลีนอมยิ้มและครินทร์ก็เห็น เซลีนส่งเพียงสติกเกอร์ทะเล้นมาแล้วรีบกลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ ครินทร์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแอบถ่ายรูปแฟนสาวจากไกลๆ จากการสังเกตเธอไม่ได้ออกนอกลู่นอกทาง หากลองมองดูดีๆ เธอยิ้มแบบนั้นกับทุกคน แต่ความหึงหวงทำให้เขาหัวเสียไม่เข้าท่า
ลานกิจกรรมของคณะเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงเชียร์ เสียงปรบมือ และเสียงตะโกนสลับกันไปมาไม่ขาดสาย ยามบ่ายอากาศร้อนอบอ้าวแต่กลับเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้าแต่คนละถูกเช็ดลวกๆแสงแดดสะท้อนจากผ้าใบกันแดดที่ขึงไว้เหนือหัวจนเกิดประกายแสบตา ทุกมุมของลานกว้างเต็มไปด้วยสีสันของลูกโป่ง ป้ายผ้า
“เรื่องธุรกิจผมไม่ปฏิเสธใครอยู่แล้วครับ”เซลีนนั่งมองอลิชานิ่งๆ แต่พออีกคนหันมาก็ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ท่าทางอลิชาออกชัดเจนว่ากำลัง ‘อ่อย’ ผัวคนอื่นอยู่ แต่เธอเชื่อใจคนของตัวเองว่าไม่เล่นด้วยการคุยงานเริ่มต้นขึ้นนานเกือบสามชั่วโมง อลิชาตั้งใจยืดเวลาในการคุยเพื่ออยู่กับครินทร์ให้นานกว่านี้ แม้แฟนตัวจ
ความสัมพันธ์ระหว่างครินทร์กับเซลีนดูราบรื่นแต่ก็มีทะเลาะกันตามประสาคู่รัก และทุกครั้งครินทร์เป็นฝ่ายยอมเพราะไม่อยากทำเรื่องให้เล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่สองคนไม่เคยทะเลาะกันจริงๆ จังๆ เวลาอีกคนไม่ชอบอะไรในตัวอีกคนก็จะคอยบอกปรับกัน เป็นเรื่องปกติเวลาคบกันนานขึ้นแล้วเจอข้อเสียของกันและกัน“พี่ครินทร์มีผู้
“อึก! อ๊า~”“พี่คิดถึงหนูที่สุด” น้ำเสียงกระเส่าเอ่ยคลอเคลียร์ข้างใบหู พลางขบเม้มเบาๆ จนคนใต้ร่างบางสะดุ้งเฮือก หน้าอกสวยแอ่นรับสัมผัสหยาบโลน หลงมัวเมาในรสสัมผัสที่คิดถึงแทบบ้าแรงกระตุ้นปลุกปั่นอารมณ์ปรารถนาในกายทั้งคู่ลุกฮือ มือเล็กกำผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่ มือหนารูดแพนตี้ตัวจิ๋วออกจากความสวยงาม คว
วันต่อมาครืด ครืด เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นเรียกความสนใจจากคนตัวเล็กที่กำลังนั่งอ่านหนังสือเล่มโปรดให้หันไปมอง หน้าโพรไฟล์ไลน์ที่โชว์เป็นชื่อและรูปภาพของทีมทำให้เธอคว้ามากดรับสาย“ว่าไงทีม”(พี่นาเนียร์ แม่…โดนจับแล้วนะ)กึกกสิ่งที่ปลายสายพูดทำให้คนฟังนิ่งชะงัก วินาทีนั้นทำให้เธอเดาว่าคงเป็นฝีมือขอ
ความสัมพันธ์ของเธอกับคิรันเป็นไปอย่างราบรื่น เธอรู้สึกได้ว่าเขา ‘เปลี่ยนไป’ จากเดิมจริงๆ โอกาสที่ให้ไปเขาใช้มันเป็นอย่างดีคิรันในวันนี้ ไม่เหมือนที่เคยรู้จักในอดีต เธอไม่รู้ว่าเขาต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนกว่าจะเปลี่ยนตัวเองเป็นคนที่ดีขึ้น แต่เขาทำให้เธอเห็นว่า โอกาสที่ให้ไปเขาไม่ได้โยนมันทิ้ง หากแ
ภาพนั้นทำให้คิรันแทบหยุดหายใจกันเลยทีเดียว…“หนูเล่นกับไฟอยู่รู้ไหม” เขาเสียงแหบพร่า ดวงตาหนักหน่วงเต็มไปด้วยความปรารถนา“แล้วถ้าหนูอยากโดนไฟเผา…พี่คิรันจะยอมไหมคะ”เพียงเท่านั้นคิรันก็พุ่งเข้าหาคนตัวเล็กราวกับหมดความอดทน มือหนารวบเอวคอดเล็กแน่นแล้วดันร่างเธอลงบนเตียงนุ่มทันที ริมฝีปากประกบลงกับกลีบ







