LOGINมิลินเองก็เข้าไปกอดแสดงแสดงความยินดี พอผละกอดออกก็ยื่นช่อดอกไม้ให้ ครินทร์บอกว่าเซลีนชอบสีชมพูเลยสั่งจัดเป็นช่อสวยๆ มาให้“ยินดีด้วยนะเซลีน เรียนจบสักที” คิรันพี่ชายครินทร์พูดแล้วมองเซลีนด้วยแววตาอบอุ่น“ขอบคุณค่ะ” วันนี้รู้สึกอบอุ่นมาก ทุกคนมาร่วมแสดงความยินดีในวันสำคัญของเธอเยอะมาก แต่แล้วสายตากลั
หลายปีต่อมาเสียงประกาศจากพิธีกรบนเวทีดังก้องไปทั่วลานหน้าคณะ ท่ามกลางบรรยากาศอบอวลด้วยความยินดีและความภาคภูมิใจของเหล่าบัณฑิตใหม่ วันนั้นเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสจนแทบไม่มีเมฆ เสียงหัวเราะ เสียงชัตเตอร์ เสียงเรียกชื่อกันข้ามตึกดังระงมไปหมด มวลอากาศร้อนระอุปะปนกลิ่นดอกไม้ที่ผู้คนถือเต็มสองมือเซลีนอยู
ครินทร์ : เดี๋ยวโดนอีกกระทง โทษฐานดื้อนะครับเซลีนอมยิ้มและครินทร์ก็เห็น เซลีนส่งเพียงสติกเกอร์ทะเล้นมาแล้วรีบกลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ ครินทร์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแอบถ่ายรูปแฟนสาวจากไกลๆ จากการสังเกตเธอไม่ได้ออกนอกลู่นอกทาง หากลองมองดูดีๆ เธอยิ้มแบบนั้นกับทุกคน แต่ความหึงหวงทำให้เขาหัวเสียไม่เข้าท่า
ลานกิจกรรมของคณะเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงเชียร์ เสียงปรบมือ และเสียงตะโกนสลับกันไปมาไม่ขาดสาย ยามบ่ายอากาศร้อนอบอ้าวแต่กลับเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้าแต่คนละถูกเช็ดลวกๆแสงแดดสะท้อนจากผ้าใบกันแดดที่ขึงไว้เหนือหัวจนเกิดประกายแสบตา ทุกมุมของลานกว้างเต็มไปด้วยสีสันของลูกโป่ง ป้ายผ้า
“เรื่องธุรกิจผมไม่ปฏิเสธใครอยู่แล้วครับ”เซลีนนั่งมองอลิชานิ่งๆ แต่พออีกคนหันมาก็ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ท่าทางอลิชาออกชัดเจนว่ากำลัง ‘อ่อย’ ผัวคนอื่นอยู่ แต่เธอเชื่อใจคนของตัวเองว่าไม่เล่นด้วยการคุยงานเริ่มต้นขึ้นนานเกือบสามชั่วโมง อลิชาตั้งใจยืดเวลาในการคุยเพื่ออยู่กับครินทร์ให้นานกว่านี้ แม้แฟนตัวจ
ความสัมพันธ์ระหว่างครินทร์กับเซลีนดูราบรื่นแต่ก็มีทะเลาะกันตามประสาคู่รัก และทุกครั้งครินทร์เป็นฝ่ายยอมเพราะไม่อยากทำเรื่องให้เล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่สองคนไม่เคยทะเลาะกันจริงๆ จังๆ เวลาอีกคนไม่ชอบอะไรในตัวอีกคนก็จะคอยบอกปรับกัน เป็นเรื่องปกติเวลาคบกันนานขึ้นแล้วเจอข้อเสียของกันและกัน“พี่ครินทร์มีผู้
ปัง…เธอปิดประตูห้องนอน ก่อนจะเดินทอดน่องไปวางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะที่เป็นมุมสำหรับใช้ทำงานและอ่านหนังสือ จากนั้นเดินไปทิ้งตัวลงโซฟาตัวเล็กในมุมห้อง หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วส่งข้อความบอกน้ำตาลว่าถึงบ้านแล้วก่อนหน้านี้ครินทร์ขอโอกาสแต่เธอไม่ตอบ เดินหนีไปในทันที ที่เงียบไม่ใช่เพราะให้โอกาสแต่เบื่อจะคุยกั
“ก็…” เธอไม่รู้จะหาคำพูดไหนมาแก้ตัว แม่พูดถูก… เธอผิดเองที่ให้เขาเข้ามาในบ้านตั้งแต่แรก เมื่อเถียงไม่สู้ก็เงียบและก้มหน้าก้มตาล้างผักต่อ“ถ้าเซย์จะคบกับครินทร์ แม่ก็ไม่ติดนะ”“พอเลยค่ะแม่” เธอปรามแม่ที่คิดจะเป็นแม่สื่อให้เธอและเขา ‘คบกัน’ ถึงแม้ยังรักเขาอยู่แต่สมองกลับไม่ลืมสิ่งที่เขาเคยทำเอาไว้ ไม่
สวบบ! “อื้อ!!” ความเสียวซ่านเจือเจ็บปวดเล็กน้อยวิ่งปราดเข้ามาเล่นงานในเวลาเดียวกัน เมื่อความเป็นชายรุกล้ำเข้ามาข้างใน“อ่า…” ใบหน้าคมคายเชิดขึ้นเปล่งเสียงครางต่ำ ก่อนจะหลุบมองจุดเชื่อมแล้วเริ่มขยับสะโพกแกร่งปึก ปึก! ปึก! “อึก! อ๊า อ๊า อ๊าา” เธอพยายามปรือสายตามองครินทร์ที่กำลังเคลื่อนไหวส่วนล่างอย
“จะไปไหนต่อเหรอ” เขาเดินตามเซลีนแล้วเอ่ยถามราวกับเรื่องเมื่อครู่ไม่มีผลต่อความรู้สึก“กลับบ้านค่ะ”“พี่ไปส่งไหม”“ไม่ค่ะ” เธอปฏิเสธตรงๆ หากเป็นคนอื่นคงบอกว่าไม่ว่างหรือไม่ก็นัดกับเพื่อนแล้ว แต่โชคร้ายที่คนๆ นั้นกลับเป็นเขา“เซย์…”พรึ่บ!จังหวะที่เขาคว้าได้มือ เธอรีบสะบัดออกราวกับพวกแมลงน่าขยะแขยงที







