เสพติดหัวใจมาเฟีย

เสพติดหัวใจมาเฟีย

last updateLast Updated : 2025-07-21
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
93Chapters
10.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

มาร์คิน : มาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่พ่วงมาด้วยตำแหน่งประธานบริษัท ฉากหน้าคือนักธุรกิจ ฉากหลังคือเจ้าของธุรกิจสีเทาและสนามมวย เป็นผู้ชายในฝันของผู้หญิงหลายๆ คน แต่ใครจะรู้ล่ะว่า เบื้องหน้าที่อีกฝ่ายแสดงออกมากับเบื้องหลังนั้น…แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว นาร์มิน : หญิงสาวจิตใจดี มีรอยยิ้มที่จริงใจ ใครมองเป็นต้องหลงเสน่ห์และหลงรัก ภายนอกที่ดูเข้มแข็ง แต่จริงๆ แล้วภายในกลับมีความอ่อนแอซ่อนเอาไว้ ‘อยากให้ฉันปล่อยน้องชายเธอไปเหรอ? หึ…ถ้าอย่างนั้นก็เอาตัวเธอมาแลกสิ’

View More

Chapter 1

บทนำ

「江崎さん、こちらはスイスの自殺ほう助機関ですが、12月25日の安楽死を申請されたのはご本人でいらっしゃいますか?」

瑠奈のまつげがかすかに震えたが、声はとても落ち着いていた。

「はい」

「かしこまりました。申請はすでに承認されております。こちらから半月の猶予を差し上げますので、その間に後始末をお願いいたします」

電話が切れた直後、寝室のドアが勢いよく開かれた。

堀尾修は冷たい風をまとって入ってきて、彼女を見るなり笑顔で美しく包装されたプレゼントを差し出した。

「瑠奈、誕生日おめでとう」

瑠奈は穏やかに微笑んだ。

「私の誕生日は、昨日だったよ」

修の動きが一瞬止まり、顔に戸惑いと気まずさがよぎった。

「ごめん、最近仕事が忙しくてさ……」

そう言いながら、彼はしゃがんで手を伸ばし、彼女のふくらはぎに優しく手を当ててマッサージを始めた。話題を変えるように言った。

「今日、足はどう?」

力を入れすぎたせいか、彼の長い指は赤くなり、手の甲には浮き出た血管が目立っていた。

その手つきも力加減も専門的だったが、瑠奈は何の感覚もなかった。

返事がないことに気づき、修は顔を上げようとしたちょうどそのとき、ポケットの中のスマホが鳴った。

彼は画面を見て、登録された名前を確認した瞬間、思わず嬉しそうな笑みを浮かべた。

口に出しかけた言葉は頭の中から消え、彼はそのまま立ち上がり、一言だけ残して書斎へ向かった。

「ちょっと用事があるから、あとでまたマッサージするね」

瑠奈は何も言わず、静かに彼の背中を見送った。

彼の姿が完全にドアの向こうに消えても、彼女の脳裏には、さきほど彼が浮かべたあの隠しきれない笑顔がはっきりと残っていた。

それが仕事相手とのやり取りで出るような笑顔だろうか?

あんな心の底から嬉しそうな表情は、きっと「好きな人」を目の前にした時しか現れない。

あの笑顔は、彼女も何度も見てきたものだった。

高校時代の毎朝、彼女が慌ただしく牛乳を飲み終えて階段を降りると、目の前にはいつもあの笑顔の修がいた。彼は微笑みながら彼女に歩み寄り、重たいカバンを受け取り、彼女を自転車に乗せて一緒に登校していた。

あの頃、二人は18歳。まだ幼さの残る顔立ちに、青春のきらめきが宿り、互いしか見えていなかった。

幼い頃から一緒に育った二人は、まるで小説の定番のように、自然と惹かれ合って恋に落ちた。

学校にも親にも隠れて、こっそりと付き合い始めた。約束したのは、同じ大学に合格して、堂々と付き合おうという未来。

互いに支え合い、努力し、最終的に二人とも高得点で東大に合格した。

すべては順風満帆、完璧な未来のはずだった。

だが、事故が起こった。

入学の前日、二人は交通事故に巻き込まれた。危機が迫ったその瞬間、瑠奈は真っ先に修を突き飛ばした。

その日、彼は無傷で済んだが、彼女は両脚を失った。

泣きっ面に蜂とはこのことか。その年、彼女の両親は飛行機事故で亡くなり、あまりの出来事に心が耐えきれず、彼女はうつ病を発症した。

修は彼女を気遣い、大学を卒業するとすぐにプロポーズした。

絶対に君を裏切らない、と。そう誓ってくれた。

そして結婚してからの3年間、彼はその言葉どおりに過ごしていた。

……半月前に、彼の日記を見つけるまでは。

日々、彼女への愛を語っていた人は、日記ではその苦しみを吐き出していた。

そこにはこう書かれていた、

プロポーズは、義務感からのものだった。そうしなければ、世間から非難される気がした。

彼女と家にいると、息が詰まるような抑圧感に襲われ、彼女のそばにいる時間すべてが苦痛だと。

もし人生をやり直せるなら、彼女に助けてもらうくらいなら、むしろ自分が車椅子生活になっていた方がマシだった。少なくとも、こんな罪悪感に苛まれることもなかったと。

今、自分は別の女性に恋をしている。その子の名前は秋場 陽菜(あきば ひな)。情熱的で、明るく、太陽のような存在で、まるで事故前の瑠奈のようだった。

翌日、瑠奈のもとに陽菜からメッセージが届いた。

「修から聞いたけど、あんたの足って一生治らないんでしょ?これだけ長く付き合ってるなら、もう解放してあげられない?」

「知らないの?あんたのせいで彼、毎日すごく苦しんでるの。死にたいけど、死ねないの。瑠奈の面倒を見なきゃいけないって。とても可哀想だよ」

「私と出会わなければ、彼きっともう壊れてた。私は彼を大切に思ってるの。今、彼が好きなのは私。お願い、もう彼にすがらないで。離婚して、私たちの恋を応援してくれない?」

その後、一気に十数枚の親密な写真が送られてきた。

カメラの中心にいたのはすべて修。

彼は笑いながらコーヒーを淹れ、陽菜が自撮りを始めると顔を寄せてピースサイン。

山盛りのエビを剥いて、彼女の前に差し出し、指に付いたソースを丁寧に拭き取っていた。

海辺では、陽菜の足跡をなぞるように歩きながら、微笑んで大きな貝を彼女に渡していた。

写真を一枚ずつ見ていくうちに、瑠奈の胸は締め付けられ、息ができなくなった。ナイフで刺されたような痛みだった。

だが、もう涙は出なかった。

ただ空虚が広がっていた。

彼女はそのメッセージに返信しなかった。けれど、陽菜は止まらなかった。

それから毎日、新しい日常の写真が送られてきた。すべてに撮影日時の透かしが入っていた。

11月21日。夕陽の中、公園で二人は寄り添って歩いた。

11月26日。一緒に陶芸教室に行き、協力して花瓶を作った。

12月1日。コンサートに行き、音楽と未来について語り合った。

……

すべての写真の日時は、修が「残業中」と言っていた時間と一致していた。

そして昨日、彼女の誕生日。

彼女は一日中彼の帰りを待っていた。だが彼は、帰ってこなかった。

その理由は、陽菜と一緒に花火を見に行っていたからだった。

写真を見つめながら、瑠奈は笑って泣いた。

17歳の修は、17歳の瑠奈をあれほどまでに好きだった。

けれど、25歳の修は、もう25歳の瑠奈を愛してはいなかった。

その夜、彼女は窓辺に座って一夜を明かした。

そして翌朝、国外の自殺ほう助機関に資料を提出し、自らの人生に幕を引く申請をした。

【修、私にはもう、あなたしかいないの】

【でもあなたは、私をまるで化け物のように恐れている】

【だったら、もういい】

【あなたを解放する】

【そして、私自身も】

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
93 Chapters
บทนำ
ริมฝีปากกระจับสีระเรื่อคลี่ยิ้มกว้างหลังจากทำการจัดลูกโป่งอัดแก๊สฮีเลียมที่มีคำว่า ‘2nd Anniversary’ แปะเอาไว้บนผนังตรงหัวเตียงนอน ส่วนบนเตียงนอนมีกลีบกุหลาบสีแดงโรยเป็นรูปหัวใจและมีช่อดอกไม้วางเอาไว้ตรงกลางพร้อมกล่องของขวัญที่จัดเตรียมเอาไว้ นาร์มิน มองผลงานตัวเองที่ก้มหน้าก้มตาทำอย่างตั้งใจมาตลอดทั้งวันด้วยรอยยิ้ม วันนี้คือวันที่สิบสี่กุมภาพันธ์ ซึ่งเป็นวันครบรอบที่เธอและแฟนคบกันครบสองปี ทุกอย่างในห้องนอนเธอเป็นคนจัดเตรียมเองคนเดียวทั้งหมด ดวงตากลมโตมองเวลาบนผนังห้อง ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มกับอีกสามสิบนาที ซึ่งแฟนเธอบอกว่าคืนนี้กลับดึกเพราะมีนัดคุยงานกับลูกค้า เธอบอกแฟนว่าวันนี้จะไปงานเลี้ยงสำคัญกับครอบครัวที่หัวหินและจะกลับพรุ่งนี้ ซึ่งในความเป็นจริงมีเพียงพ่อกับแม่เธอที่ไปเท่านั้น เพียงแค่เอาส่วนนั้นมาเป็นข้ออ้าง เพื่อให้เขาไม่รู้ว่าคืนนี้ตนจัดเตรียมเซอร์ไพรส์เอาไว้ให้“เมื่อไหร่จะมา…” เธอเริ่มพึมพำ มือหยิบโทรศัพท์มาหมายจะส่งข้อความหาแฟนหนุ่ม แต่ต้องชะงักนิ้วเอาไว้เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายสงสัย “เดี๋ยวก็มาแล้วละ”สุดท้ายตัดสินใจไม่ส่งข้อความหาแดนที่เป็นแฟนหนุ่ม นั่งรอเขาอยู่เกือบสี
Read more
เสพติดหัวใจมาเฟีย [1] แค่ช่วยยื่นข้อเสนอ
เท้าเล็กเหยียบคันเร่งรถหรูของตัวเองบนถนนของสะพานแห่งหนึ่งใจกลางเมืองมหานครในยามค่ำคืนท่ามกลางน้ำตามากมายบนใบหน้า หัวใจดวงน้อยปวดหนึบคล้ายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ในตอนนึกถึงภาพเหตุการณ์เมื่อหลายนาทีที่ผ่านมา เอี๊ยดดดนาร์มินเหยียบเบรกจนล้อครูดเสียดกับพื้นถนนเสียงดังไปทั่วบริเวณ หญิงสาวฟุบใบหน้าลงพวงมาลัยแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ภาพแฟนหนุ่มและผู้หญิงคนนั้นที่กำลังนัวเนียกันอย่างถึงพริกถึงขิงยังคงติดตามาจนถึงตอนนี้ รู้ดีว่าไม่มีใครลืมเหตุการณ์ที่ทำให้เราเจ็บปวดได้ภายในไม่กี่วินาที แต่ถ้าหากเป็นไปได้ เธอก็อยากลืมมันเสียตอนนี้ ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากจดจำ และไม่อยากให้ภาพเหล่านั้นมาทำร้ายความรู้สึกของเธอ “ฮึก…” เธอเปิดประตูรถลงมา ตวัดสองเท้าไปยังสะพานแม่น้ำตรงหน้าลมเย็นพัดโกรกผ่านมาทำให้น้ำตาบนใบหน้าเริ่มแห้ง แทนที่น้ำตาจะหายไป แต่ทว่ามันกลับยังคงไหลโรยรินเปียกชุ่มใบหน้าเหมือนเดิมแววตาคู่สวยแฝงไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวดทอดมองสายน้ำตรงหน้า พร้อมหลุบมองความสูงระหว่างจุดที่ตัวเองยืนและแม่น้ำข้างล่าง สองมือกำขอบสะพานเอาไว้แน่น “หึ แค่ผู้ชายคนเดียว มันทำให้ฉันถึงขั้นเกือบคิดสั้นเลยเหรอเนี่ย” เธอแค
Read more
เสพติดหัวใจมาเฟีย [2] สบสายตา
หนึ่งเดือนต่อมานาร์มินเดินลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่อยู่ภายในสนามบินท่ามกลางผู้คนจำนวนหนึ่งที่เดินสวนไปมา หลังจากอกหักจากแฟนหนุ่มที่คบกันมาสองปี เธอก็ตัดสินใจจองตั๋วบินไปรักษาแผลใจคนเดียวที่แคนาดาร่วมหนึ่งเดือนเต็ม แม้ว่าตอนนี้ยังทำใจไม่ได้เต็มร้อย แต่ก็ไม่เจ็บปวดเหมือนวันแรกที่รับรู้ว่าแฟนหนุ่มนอกใจ ที่ต้องบินกลับประเทศไทยเพราะธุรกิจทางบ้านมีปัญหา ทำให้ต้องบินกลับมาช่วยแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น ดวงตากลมโตละจากโทรศัพท์ในมือมองไปยังทางเดินตรงหน้า สายตาปะทะเข้ากับชายหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งที่สวมแว่นตาสีดำกำลังเดินมาอยู่เบื้องหน้าพร้อมกับชายชุุดดำ ด้วยความที่เขาคนนั้นมีความโดดเด่นและมีเสน่ห์ ทำให้เธอไม่อาจละสายตาไปจากเขาได้แปลก…ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าใบหน้าผู้ชายคนนั้นถึงดูคุ้นตาราวกับเคยเจอที่ไหนมาก่อน แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกเสียที ชายหนุ่มหน้าตาดีเดินผ่านไป กลิ่นหอมจากตัวเขาเผลอมาเตะจมูกจนเผลอทำให้ใจสั่น เธอหยุดชะงักสองเท้าแล้วหมุนตัวไปมองเขาคนนั้นพร้อมเกิดคำถามในใจ“ทำไมดูคุ้นๆ เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน” เธอพึมพำคนเดียวด้วยความสงสัย ลักษณะท่าทางของเขาดูคุ้นตาพิกล แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าเคยเจ
Read more
เสพติดหัวใจมาเฟีย [3] จูบแล้วหนี…
นาร์มินก้าวลงมาจากรถหรูที่มีคนขับเดินลงมาเปิดประตูให้ หลังจากกลับมาจากแคนาดาแล้วพักผ่อนสองวัน เธอก็ต้องมารับหน้าที่คุยเจรจาขอให้มาร์คินยอมทำธุรกิจร่วมกับธุรกิจทางบ้าน คนรอบข้างบอกว่าการที่จะทำให้มาร์คินยอมตกลงทำธุรกิจด้วย ไม่ใช่เรื่องง่าย มันยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร เพราะไม่เคยมีใครสามารถหว่านล้อมมาร์คินได้แม้รู้ว่ายาก แต่ก็อยากลองเสี่ยงดูสักตั้ง…“มาขอพบคุณมาร์คินค่ะ”“ไม่ทราบว่าชื่ออะไรคะ?”“นาร์มินค่ะ”“คุณนาร์มินได้นัดไว้รึเปล่าคะ?”“ไม่ได้นัดค่ะ”“ปกติแล้วท่านประธานจะไม่ให้ใครเข้าพบง่ายๆ ถ้าไม่ได้นัดไว้ล่วงหน้าอะค่ะ” พนักงานหน้าเคาน์เตอร์บริเวณทางเข้าบอกนาร์มิน ปกติแล้วมาร์คินไม่ค่อยให้ใครเข้าพบง่ายๆ บางคนขอนัดล่วงหน้าแต่ถูกมาร์คินปฏิเสธมาแล้วก็มี การที่จะเข้าถึงตัวมาร์คินไม่ใช่เรื่องง่าย…“พอจะมีวิธีไหมคะ พอดีมีเรื่องสำคัญอยากจะคุยกับเขา”“คุณนาร์มินคงต้องนัดท่านประธานก่อนนะคะ” พนักงานสาวพูดกับนาร์มินด้วยรอยยิ้ม มาร์คินเป็นคนแบบไหนพนักงานที่นี่รู้ดี ถ้าหากทำให้ท่านประธานไม่พอใจในเรื่องใดเรื่องหนึ่งขึ้นมา จะไม่มีคำว่าตักเตือนหรือตำหนิ สิ่งเดียวที่จะได้รับก็คือ…ใบลาออก“มีเ
Read more
เสพติดหัวใจมาเฟีย [4] ส่งกลับบ้านเกิด
มาร์คินหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดคราบเลือดบนริมฝีปากที่เกิดจากการกระแทกกับนาร์มินเมื่อกี้ด้วยความรู้สึกหัวเสีย“ผู้หญิงคนเมื่อกี้เป็นใคร มึงรู้จักไหมไอ้เร็น” เขาเอ่ยถามคนสนิทที่นั่งอยู่ข้างกายคนขับเสียงเข้ม “รู้จักครับ เธอเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลเธียระกิตติ์” เร็นตอบกลับมาร์คิน ก่อนจะเสริมขึ้นมาอีกประโยค “ตอนนี้บริษัทของตระกูลเธียระกิตติ์กำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตอย่างหนัก ซึ่งมีโอกาสล้มละลายสูงมาก”“….”“การที่ลูกสาวคนโตของตระกูลเธียระกิตติ์มาหานาย ผมว่าน่าจะเป็นเรื่องของธุรกิจ เธอคงมาขอให้นายช่วย”“ถ้าเห็นผู้หญิงคนนี้มาที่บริษัทอีก ไล่ให้ไปให้พ้น”“ครับนาย” เร็นตอบรับคำสั่งจากมาร์คิน พลางแอบชำเลืองมองเจ้านายผ่านกระจกหลัง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้คงสร้างความขุ่นเคืองให้แก่มาร์คินไม่น้อย เพราะเท่าที่ฟังจากน้ำเสียง มันบ่งบอกชัดเจนว่าเจ้านายหนุ่มไม่พอใจกับเหตุการณ์ที่ผ่านมาสักเท่าไร“ตอนที่นายกำลังประชุม คนของเราโทรมาบอกว่ารู้ตัวหนอนบ่อนไส้แล้ว”“แล้วตอนนี้มันอยู่ไหน”“อยู่โกดังครับ”“คืนนี้กูจะเข้าไป” เขาตอบ ก่อนจะเบือนใบหน้ามองไปนอกกระจกหรู เหตุการณ์ที่ผ่านมายังคงทำให้เขารู้สึกขุ่นเคืองไม่
Read more
เสพติดหัวใจมาเฟีย [5] เอาตัวเธอมาแลก
“ซวยแล้ว” นาร์วินพูดพึมพำออกมาเมื่อเสียงโทรศัพท์ของตัวเองที่ใช้ถ่ายคลิปวิดีโอในเหตุการณ์ตรงหน้าดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำให้ต้องรีบวิ่งหนีไปจากตรงนี้ก่อนที่คนกลุ่มนั้นจะตามมาเจอก่อนหน้านี้รถตนเสีย บวกกับได้ยินเสียงคนร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเลยตัดสินใจเดินตามเสียงนั้นมาจนได้เห็นภาพชายคนหนึ่งกำลังถูกซ้อมอย่างหนัก เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปเก็บเอาไว้ให้ตำรวจ แต่โชคดันไม่เข้าข้าง เพราะเสียงโทรศัพท์ตนดันดังขึ้นมาเสียก่อนบุคคลที่ใช้ปืนจ่อหน้าชายคนนั้น คาดไม่ถึงเลยว่าจะคือมาร์คิน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงแสนเพอร์เฟกต์ที่ใครๆ ต่างอยากร่วมทำธุรกิจด้วย คิดไม่ถึงเลยว่าธาตุแท้ของเขาจะเป็นคนอย่างนี้กึก!นาร์วินหยุดชะงัก ใบหน้าซีดเผือดราวไก่ต้ม สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวมองใครบางคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าพร้อมปืนในมือพรึ่บ“ปล่อยกูนะเว้ย!” นาร์วินร้องโวยวายเมื่อถูกชายฉกรรจ์พุ่งเข้ามาล็อกตัวจากด้านหลัง บังคับให้นั่งคุกเข่าลงกับพื้นต่อหน้ามาร์คิน“เมื่อกี้เห็นอะไรไปบ้าง” มาร์คินเอ่ยถามคนตรงหน้าเสียงเรียบ“ผะ…ผม…”“หึ สงสัยมึงคงอยากถูกส่งกลับบ้านเกิดแบบมัน”นาร์วินหน้าซีดเผือดกับสิ่งที่มาเฟียหนุ่มพูดออก
Read more
เสพติดหัวใจมาเฟีย [6] มีสิทธิ์เลือกด้วยเหรอ?
เธอยืนมองไนต์คลับที่ชายคนนั้นให้มาหาด้วยความหวาดหวั่น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาที่นี่ ก่อนหน้านี้รู้จักไนต์คลับแห่งนี้ผ่านหู พอได้มาสัมผัสด้วยสายตา ที่นี่ดูใหญ่โตไม่ต่างจากโรงแรมหรูระดับห้าดาว‘อยากให้ฉันปล่อยน้องชายเธอไปเหรอ? หึ…ถ้าอย่างนั้นก็เอาตัวเธอมาแลกสิ’ประโยคของชายคนนั้นยังคงดังก้องในหู ทว่าน้ำเสียงของเขาช่างฟังดูคุ้นหูพิกล แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินจากที่ไหน เธอเริ่มก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างใน ตรงไปยังลิฟต์ที่อยู่มาไกลเพื่อขึ้นไปชั้นสามมือเล็กบีบกันแน่นระหว่างรอลิฟต์ถึงชั้นสาม พอประตูลิฟต์เปิดออก หัวใจดวงน้อยก็พานกระตุกวูบตามไปด้วย เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วก้าวออกมา ข้างบนดูไม่วุ่นวายเหมือนข้างล่าง แต่ละมุมมีผู้คนกำลังนั่งดื่ม บ้างก็นั่งนัวเนียกันตามประสาหนุ่มสาว‘ชั้นสาม ห้องวีไอพีK’เธอเดินตรงไปยังห้องวีไอพีตามที่ชายคนนั้นนัดหมาย ภายในใจแอบหวั่นเล็กน้อย เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีแผนการอะไร แต่ถ้าหากไม่ยอมมา ก็ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรน้องชายของเธอหรือเปล่า“มาหาเจ้าของห้องวีไอพีเค” เธอขยับเรียวปากบอกชายท่าทางน่ากลัวสองคนที่ยืนเฝ้าประตูด้วยอาการหวาดหวั่นชายคนหนึ่งเอื้อมมือ
Read more
เสพติดหัวใจมาเฟีย [7] เลวมากกว่าที่คิด
‘แค่ฉันลั่นไกใส่ตรงนี้…เธอก็รอดแล้ว’น้ำเสียงและรอยยิ้มน่ากลัวของมาร์คินพลอยทำให้เธอรู้สึกไม่ปลอดภัย ก่อนหน้านี้เคยมองเขาว่าเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงคนเก่งคนหนึ่ง แต่ทว่าหลังจากได้เห็นอีกตัวตนที่เขาไม่เคยเปิดเผยออกมาให้ได้สัมผัส มันกลับทำให้เธอไม่อยากอยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้เขาดูอันตราย…“กลัวเหรอ?” น้ำเสียงเย็นเยียบเอ่ยถามคนตรงหน้า สีหน้าและแววตานาร์มินแสดงออกชัดเจนว่ากำลังหวาดกลัวกับการกระทำของตัวเอง“ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้”“ยังไม่ชินอีกเหรอ? อย่าลืมสิว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันเอาปืนจ่อเธอ”“มะ…หมายความว่ายังไง” เธอเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาทำแบบนี้ งั้นแสดงว่าเขาเคยทำในลักษณะอย่างนี้กับเธอมาก่อนอย่างนั้นหรือ?ถ้าเป็นแบบนั้นจริง…ทำไมเธอถึงจำอะไรไม่ได้เลยล่ะ“จำฉันไม่ได้เหรอ?”“….”“ลองนึกดีๆ สิ ว่าเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ในชีวิตมาบ้างรึเปล่า”เธอคิดตามในสิ่งที่มาร์คินพูด การที่เขาพูดแบบนี้ขึ้นมาแสดงว่าเธอและเขาต้องเคยเจอกันมาก่อนแน่ๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่พูดราวกับเคยเจอกันมาก่อน‘ถ้าเธอเลือกตัวเลือกนี้ รับรองว่าฉันจะทำให้เธอทรมานน้อยกว่าการกระโดดลงจากสะพาน’
Read more
เสพติดหัวใจมาเฟีย [8] จำยอม
ก๊อก ก๊อก“เข้ามา”คนหลังประตูเมื่อได้ยินว่าเจ้าของห้องเอ่ยอนุญาตแล้วจึงเปิดประตูเข้ามา เร็นเดินถือเอกสารไปวางบนโต๊ะทำงานให้เจ้านายที่กำลังนั่งนัวเนียอยู่กับหญิงสาวคนหนึ่งในสภาพเสื้อผ้าหลุดรุ่ย ภาพนั้นไม่ได้ทำให้ตนรู้สึกตกใจเพราะเห็นจนชินแล้ว“มีเอกสารมาให้เซ็นครับ”“เธอออกไปก่อน” เขาหันไปบอกหญิงสาวที่นั่งบนตัก“คราวหน้าคุณมาร์คินจะเรียกหาหลินอีกไหมคะ?”“อืม”มาร์คินตอบรับอย่างขอไปที หญิงสาวบนตักยิ้มกว้างก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปหอมแก้มมาเฟียหนุ่ม ก่อนจะลุกออกจากตักแล้วจัดแจงเสื้อผ้าตัวเองให้เข้าที่ จากนั้นจึงเดินออกไปจากห้องทำงาน“คืนนี้นายจะไปดูการผลิตสินค้าด้วยตัวเองไหมครับ?”“มึงไปแทนกู ถ้าเกิดปัญหาอะไรค่อยโทรมาหากูทีหลัง”“ได้ครับนาย” เร็นตอบรับ “นายจะให้ผมจัดการคนที่แอบถ่ายคลิปเลยไหมครับ?”“เอาไว้ก่อน มันมีบางอย่างที่สนุกกว่านั้น”“นายคงหมายถึงพี่สาวของมันใช่ไหมครับ?” เร็นเลิกคิ้วถามเจ้านาย“หึ ใช่ จัดการมันไม่สนุกเท่า…พี่สาวของมัน”ริมฝีปากหยักได้รูปคลี่ยิ้มหลังจากพูดจบ เชื่อว่าคืนนี้นาร์มินต้องมาหาเขาอย่างแน่นอน ขนาดนัดให้มาเจอเมื่อคืนยังยอมมา สิ่งหนึ่งที่ทำให้เขามั่นใจว่าผู้หญิง
Read more
เสพติดหัวใจมาเฟีย [9] ไม่เช้าไม่มีโอกาสพัก NC+++
‘ถ้าถอดเองมันยากมาก ให้ฉันฉีกมันขาดเลยดีไหม?’คำพูดของมาร์คินทำให้เธอรู้สึกประหม่าและทำอะไรไม่ถูก เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ตอนแรกทำใจเอาไว้แล้วว่าต้องมีเรื่องบนเตียงเข้ามาเกี่ยวข้อง พอได้มาอยู่ในสถานการณ์จริง มันกลับทำให้เธอรู้สึกไม่อยากทำต่อ อยากเพ่นหนีไปให้ไกลจากผู้ชายอันตรายคนนี้เธอหลับตาแล้วพ่นลมหายใจออกมา ก่อนจะค่อยๆ ถอดเสื้อกล้ามที่ตัวเองสวมใส่มาอยู่ออกท่ามกลางสายตามาร์คิน จากนั้นเริ่มถอดกางเกงขาสั้นของตัวเองกองไว้กับเสื้อที่เพิ่งถอดออกริมฝีปากหยักได้รูปยิ้มเล็กๆ บนมุมปากเมื่อเห็นหญิงสาวเริ่มถอดอาภรณ์ ผิวเนียนละเอียดบวกกับกลิ่นหอมที่ลอยมาเตะจมูกพลอยทำให้เขาเกิดอารมณ์ปรารถนา สายตาคมเข้มจ้องมองหน้าอกที่บดเบียดกันภายใต้ชั้นในลายลูกไม้สีดำเขาไล่มองทุกส่วนบนร่างกายผู้หญิงคนนี้ด้วยความหลงใหล ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอมีร่างกายที่สมบูรณ์แบบ เธอเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงที่จุดประกายเปลวไฟราคะในกายของเขาให้เริ่มทำงานอย่างหนัก“อีกสองตัว เหลือไว้ทำไม”“ฉะ…ฉัน..”“เหลือไว้ให้ฉันถอดเอง?”เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปถอดตะขอชั้นในออกด้วยมือไม้ที่เริ่มสั่นจากอาการหวาดกลัว นี่เป็นครั้งแรกที่เธ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status