เข้าสู่ระบบมิลินเองก็เข้าไปกอดแสดงแสดงความยินดี พอผละกอดออกก็ยื่นช่อดอกไม้ให้ ครินทร์บอกว่าเซลีนชอบสีชมพูเลยสั่งจัดเป็นช่อสวยๆ มาให้“ยินดีด้วยนะเซลีน เรียนจบสักที” คิรันพี่ชายครินทร์พูดแล้วมองเซลีนด้วยแววตาอบอุ่น“ขอบคุณค่ะ” วันนี้รู้สึกอบอุ่นมาก ทุกคนมาร่วมแสดงความยินดีในวันสำคัญของเธอเยอะมาก แต่แล้วสายตากลั
หลายปีต่อมาเสียงประกาศจากพิธีกรบนเวทีดังก้องไปทั่วลานหน้าคณะ ท่ามกลางบรรยากาศอบอวลด้วยความยินดีและความภาคภูมิใจของเหล่าบัณฑิตใหม่ วันนั้นเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสจนแทบไม่มีเมฆ เสียงหัวเราะ เสียงชัตเตอร์ เสียงเรียกชื่อกันข้ามตึกดังระงมไปหมด มวลอากาศร้อนระอุปะปนกลิ่นดอกไม้ที่ผู้คนถือเต็มสองมือเซลีนอยู
ครินทร์ : เดี๋ยวโดนอีกกระทง โทษฐานดื้อนะครับเซลีนอมยิ้มและครินทร์ก็เห็น เซลีนส่งเพียงสติกเกอร์ทะเล้นมาแล้วรีบกลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ ครินทร์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแอบถ่ายรูปแฟนสาวจากไกลๆ จากการสังเกตเธอไม่ได้ออกนอกลู่นอกทาง หากลองมองดูดีๆ เธอยิ้มแบบนั้นกับทุกคน แต่ความหึงหวงทำให้เขาหัวเสียไม่เข้าท่า
ลานกิจกรรมของคณะเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงเชียร์ เสียงปรบมือ และเสียงตะโกนสลับกันไปมาไม่ขาดสาย ยามบ่ายอากาศร้อนอบอ้าวแต่กลับเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้าแต่คนละถูกเช็ดลวกๆแสงแดดสะท้อนจากผ้าใบกันแดดที่ขึงไว้เหนือหัวจนเกิดประกายแสบตา ทุกมุมของลานกว้างเต็มไปด้วยสีสันของลูกโป่ง ป้ายผ้า
“เรื่องธุรกิจผมไม่ปฏิเสธใครอยู่แล้วครับ”เซลีนนั่งมองอลิชานิ่งๆ แต่พออีกคนหันมาก็ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ท่าทางอลิชาออกชัดเจนว่ากำลัง ‘อ่อย’ ผัวคนอื่นอยู่ แต่เธอเชื่อใจคนของตัวเองว่าไม่เล่นด้วยการคุยงานเริ่มต้นขึ้นนานเกือบสามชั่วโมง อลิชาตั้งใจยืดเวลาในการคุยเพื่ออยู่กับครินทร์ให้นานกว่านี้ แม้แฟนตัวจ
ความสัมพันธ์ระหว่างครินทร์กับเซลีนดูราบรื่นแต่ก็มีทะเลาะกันตามประสาคู่รัก และทุกครั้งครินทร์เป็นฝ่ายยอมเพราะไม่อยากทำเรื่องให้เล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่สองคนไม่เคยทะเลาะกันจริงๆ จังๆ เวลาอีกคนไม่ชอบอะไรในตัวอีกคนก็จะคอยบอกปรับกัน เป็นเรื่องปกติเวลาคบกันนานขึ้นแล้วเจอข้อเสียของกันและกัน“พี่ครินทร์มีผู้
ปัง…นาเนียร์ปิดประตูเพนท์เฮาส์ลง จัดการถอดรองเท้าแล้วหยิบเก็บไว้ในตู้สำหรับเก็บรองเท้า เปลี่ยนใส่สลิปเปอร์แล้วเดินไปยังห้องนอน เธอหาทำอะไรนั่นนี่ในโลกของตัวตัวเองตามลำพังท่ามกลางบรรยากาศเงียบเหงาไร้เงาของคิรันเขาออกไปคาสิโนตั้งแต่บ่ายตรง ความสัมพันธ์ของเธอและเขายังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เจอหน้
เธอไม่ตอบโต้ ก่อนจะหันหลังกลับตั้งท่าจะเดินหนีอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันจะได้พ้นระยะร่างสูงก็เอื้อมคว้าแขนเล็กเอาไว้เสียก่อนแรงดึงทำให้เธอเซเข้าหาแผงอกกว้างโดยอัตโนมัติ กลิ่นกายของเขาอบอวลอยู่รอบตัวจนเธอเผลอหลับตา เพราะความรู้สึกบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมา“ถ้าไม่อยากให้ฉันแตะ…ก็อย่ายั่ว” เขากระซิบชิดริมฝีป
เสียงกริ่งของกระดิ่งหน้าประตูร้านกาแฟดังขึ้นเบาๆ เมื่อนาเนียร์ผลักประตูเข้าไป กลิ่นหอมของกาแฟบดสดใหม่ลอยมาแตะจมูก เธอมองหาโต๊ะว่างในร้านเล็กๆ ที่ตกแต่งด้วยสไตล์วินเทจอบอุ่น ก่อนจะเลือกมุมหน้าต่างที่แสงแดดลอดผ่านม่านผ้าโปร่งลงมาอย่างพอดี“ลาเต้เย็นแก้วหนึ่งค่ะ” เธอสั่งพร้อมกับส่งยิ้มบางให้บาริสต้าหญิ
คิรันเริ่มตอกแก่นกายใส่ร่องรักคับแคบโดยไม่สนใจว่าคนใต้ร่างจะรู้สึกเจ็บหรือไม่ ริมฝีปากกำลังดูดเลียยอดปทุมถันสีระเรื่ออย่างมัวเมาแก่นกายขนาดใหญ่ครูดเสียดไปมากับร่องรักคับแคบจนคนใต้ร่างรู้สึกแสบและเจ็บในเวลาเดียวกัน เสียงครางหวานพลอยทำอารมณ์กระสันของคิรันเพิ่มมากขึ้น“พะ…พี่คิรันลึกเกินไปอึก!”“ซี๊ด