พันธนาการร้ายลวงรัก (NC25+)

บทนำ

ชีวิตคู่ทุกข์ระทม

ใครว่าการแต่งงานคือชีวิตที่แสนมีความสุข มันอาจจะใช่สำหรับทุกคน แต่สำหรับเธอมันคือสิ่งที่แสนทุกข์ระทม การแต่งงานเหมือนพันธนาการยึดคนสองคนเอาไว้โดยปราศจาก ‘ความรัก’

                ร่างเล็กของ ‘มิตา เลวิส’ นางแบบสาววัยยี่สิบสี่ปีที่กำลังปลดชุดเจ้าสาวฟูฟ่องแสนสวยออกจากเรือนร่างบอบบาง พร้อมมองใบหน้าหวานของตัวเองที่ปราศจากความสุข ทั้ง ๆ ที่วันนี้คืองานแต่งงานของเธอ มันควรเป็นวันที่เธอมีความสุขมากที่สุดด้วยซ้ำ แต่หญิงสาวต้องสลัดความคิดออกไปก่อนแล้วอาบน้ำเพื่อชำระล้างร่างกายอันเหนื่อยอ่อนที่ต้องต้อนรับแขกทั้งวัน

ทว่ายังไม่ทันที่จะได้แต่งตัวในห้องน้ำ เสียงประตูห้องน้ำก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างใหญ่ของ ‘ไคเลอร์ โอเวนตัน’ ที่เดินเข้ามาในห้องน้ำอย่างถือวิสาสะ ขณะที่เขากำลังเปล่าเปลือย โดยไม่อายสายตาของเธอที่มองมาเลย

                เอี๊ยด!!

                “ทำไมพี่ไม่รอให้มิตาทำธุระในห้องน้ำให้เสร็จก่อนแล้วค่อยเข้ามา” รมิตาหันไปมองหน้าสามีตามกฎหมายของตัวเองอย่างไม่พอใจ ที่เขาไม่รู้จักคำว่าความเป็นส่วนตัวบ้างเลย

                “แล้วทำไมฉันต้องสนใจเธอด้วยว่ากำลังทำอะไร คิดว่าอยากจะอยู่กับเธอตายแหละ อีกอย่างเธอกับฉันแต่งงานกันแล้วไม่ใช่หรือไง เรื่องนี้ทำไมต้องหวงด้วย” ชายหนุ่มหันมาด้วยสภาพร่างกายที่เปลือยเปล่า ซึ่งรมิตาพยายามไม่มองต่ำ เพราะรู้ว่าตรงนั้นมันมีอะไร เธอเลยเชิดใบหน้าสูงแล้วมองหน้าของเขาแทน

                ไคเลอร์มองภรรยาของตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำอย่างไม่ยี่หระต่อสายตาที่โกรธของเธอเลยสักนิดเดียว

                “อย่างน้อยพี่ก็ต้องเกรงใจกันบ้างสิ”

คนตัวเล็กหันไปมองร่างสูงใหญ่ที่เดินเข้าไปอาบน้ำแล้วเปิดฝักบัว จนเกิดเสียงน้ำกระทบพื้นเสียงดังโดยไม่สนใจเธอเลย

                “เฮ้อ”

                รมิตาเดินออกมาแต่งตัวข้างนอก เพราะไคเลอร์เข้าไปอาบน้ำเป็นที่เรียบร้อย เธอมองใบหน้าของตัวเองที่หน้ากระจก แทนที่วันนี้จะเป็นวันที่เธอมีความสุขมากที่สุด เพราะคงไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่อยากแต่งงาน ไม่เว้นแม้กระทั่งเธอ เธอเคยคิดอยากจะแต่งงานท่ามกลางความรักและความสุข แต่วันนี้มันกลับไม่มีสิ่งนั้นอยู่ในงานเลย ใบหน้าของเจ้าบ่าวที่บึ้งตึง ทำเอาเธออึดอัดและรู้สึกหน้าเสียเป็นที่สุด

                หญิงสาวเดินไปนั่งบนเตียง พร้อมกับเปิดภาพถ่ายงานแต่งงานของเขาและเธอ หัวใจสาวรู้สึกเจ็บแปลบเหมือนมีใครเอามือมากำเอาไว้แน่นจนหายใจไม่ออก ทว่าเธอพยายามนึกย้อนกับสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ไคเลอร์เองก็คงรู้สึกอึดอัดที่ต้องมาแต่งงานกับเธอเช่นเดียวกัน

                ยังไม่ทันที่คนตัวเล็กจะได้นอน เธอก็เห็นร่างใหญ่เดินออกมาจากห้องน้ำ โดยที่เขาเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าแล้วทำท่าเหมือนจะเดินออกจากห้องหอนี้

                “พี่จะไปไหน” รมิตาโพล่งถามออกมา เมื่อเห็นว่าคนตัวโตกำลังเดินออกจากห้องหอที่เชื่อกันว่าคืนแรกของคู่แต่งงานไม่ควรออกไปไหน เพราะมันอาจจะส่งผลต่อชีวิตคู่ในระยะยาว ถึงแม้เธอจะไม่ได้เชื่อขนาดนั้น แต่ที่ถามออกไป เพราะกลัวคนอื่นเห็นว่าเขาอยู่ข้างนอก แทนที่จะอยู่กับเธอ ซึ่งถ้าคนอื่นมารู้เรื่องนี้เธอก็ไม่รู้จะต้องตอบคำถามยังไงเหมือนกัน

                “จะไปเที่ยวกับเพื่อน” ไคเลอร์ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาโดยที่เขาเลือกที่จะไม่มองภรรยาหมาดๆ ของตัวเองเลยแม้แต่น้อย ซึ่งรมิตาได้แต่ยืนมองด้วยอาการตัวสั่น เพราะไม่คิดว่าเขาจะเกลียดเธอได้มากขนาดนี้

                “แต่นี่มันคืนส่งตัวเข้าหอนะ...”

                “แล้วยังไง ฉันไม่อยากแต่งงานอยู่แล้วปะ แต่งก็แต่งให้แล้วยังจะเอาอะไรอีก” ไคเลอร์ตะเบ็งเสียงออกมา จนเส้นเลือดที่คอปูดโปนขึ้นมา

                “ให้เกียรติฉันบ้าง ฉันรู้ว่าพี่ฝืนใจทำ แต่ขอให้ผ่านคืนนี้ไปก็ยังดี” เธอพยายามอ่อนลง ไม่อยากเถียงกับเขามาก เพราะรู้ว่าคนอย่างไคเลอร์ยิ่งร้ายใส่ เขาก็จะยิ่งต่อต้าน

                “งั้นก็ทำตัวเป็นกะหรี่ให้ผัวดูก่อนสิ จะได้รู้สึกว่าอยากจะอยู่ด้วยหน่อย” เขาหันมามองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างเตียงแล้วแสยะยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมทั้งใช้สายตาดูแคลนเธอ