Mag-log inมิลินเองก็เข้าไปกอดแสดงแสดงความยินดี พอผละกอดออกก็ยื่นช่อดอกไม้ให้ ครินทร์บอกว่าเซลีนชอบสีชมพูเลยสั่งจัดเป็นช่อสวยๆ มาให้“ยินดีด้วยนะเซลีน เรียนจบสักที” คิรันพี่ชายครินทร์พูดแล้วมองเซลีนด้วยแววตาอบอุ่น“ขอบคุณค่ะ” วันนี้รู้สึกอบอุ่นมาก ทุกคนมาร่วมแสดงความยินดีในวันสำคัญของเธอเยอะมาก แต่แล้วสายตากลั
หลายปีต่อมาเสียงประกาศจากพิธีกรบนเวทีดังก้องไปทั่วลานหน้าคณะ ท่ามกลางบรรยากาศอบอวลด้วยความยินดีและความภาคภูมิใจของเหล่าบัณฑิตใหม่ วันนั้นเป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสจนแทบไม่มีเมฆ เสียงหัวเราะ เสียงชัตเตอร์ เสียงเรียกชื่อกันข้ามตึกดังระงมไปหมด มวลอากาศร้อนระอุปะปนกลิ่นดอกไม้ที่ผู้คนถือเต็มสองมือเซลีนอยู
ครินทร์ : เดี๋ยวโดนอีกกระทง โทษฐานดื้อนะครับเซลีนอมยิ้มและครินทร์ก็เห็น เซลีนส่งเพียงสติกเกอร์ทะเล้นมาแล้วรีบกลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ ครินทร์ยกโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วแอบถ่ายรูปแฟนสาวจากไกลๆ จากการสังเกตเธอไม่ได้ออกนอกลู่นอกทาง หากลองมองดูดีๆ เธอยิ้มแบบนั้นกับทุกคน แต่ความหึงหวงทำให้เขาหัวเสียไม่เข้าท่า
ลานกิจกรรมของคณะเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงเชียร์ เสียงปรบมือ และเสียงตะโกนสลับกันไปมาไม่ขาดสาย ยามบ่ายอากาศร้อนอบอ้าวแต่กลับเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้าแต่คนละถูกเช็ดลวกๆแสงแดดสะท้อนจากผ้าใบกันแดดที่ขึงไว้เหนือหัวจนเกิดประกายแสบตา ทุกมุมของลานกว้างเต็มไปด้วยสีสันของลูกโป่ง ป้ายผ้า
“เรื่องธุรกิจผมไม่ปฏิเสธใครอยู่แล้วครับ”เซลีนนั่งมองอลิชานิ่งๆ แต่พออีกคนหันมาก็ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ท่าทางอลิชาออกชัดเจนว่ากำลัง ‘อ่อย’ ผัวคนอื่นอยู่ แต่เธอเชื่อใจคนของตัวเองว่าไม่เล่นด้วยการคุยงานเริ่มต้นขึ้นนานเกือบสามชั่วโมง อลิชาตั้งใจยืดเวลาในการคุยเพื่ออยู่กับครินทร์ให้นานกว่านี้ แม้แฟนตัวจ
ความสัมพันธ์ระหว่างครินทร์กับเซลีนดูราบรื่นแต่ก็มีทะเลาะกันตามประสาคู่รัก และทุกครั้งครินทร์เป็นฝ่ายยอมเพราะไม่อยากทำเรื่องให้เล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่สองคนไม่เคยทะเลาะกันจริงๆ จังๆ เวลาอีกคนไม่ชอบอะไรในตัวอีกคนก็จะคอยบอกปรับกัน เป็นเรื่องปกติเวลาคบกันนานขึ้นแล้วเจอข้อเสียของกันและกัน“พี่ครินทร์มีผู้
“ใช่คุณเซลีนไหมครับ?”“ชะ…ใช่ค่ะ”“ผมเป็นคนของคุณคิระ พ่อของคุณครินทร์ครับ”พอเซลีนได้ยินแบบนั้นหัวใจก็พลันไหววูบ หันไปมองหน้าเพื่อนสนิทหนึ่งครั้ง ก่อนจะหันกลับไปมองผู้ชายที่เข้ามาบอกว่าเป็นคนของคิระ พ่อของครินทร์ เธอมองหน้าน้ำตาลด้วยความหวาดหวั่น สิ่งแรกที่แอบคิดก็คือ ฝั่งนั้นมาเอาเรื่องพี่ชายเธอหร
ครินทร์สวมแจ็คเก็ตหนังสีดำขลับทับเสื้อยืดสีดำ มือหนาคว้ากุญแจรถเพื่อเตรียมไปยังสนามเถื่อน ซึ่งงานจอมทัพและตรีภพปล่อยเพื่อนไปคนเดียวไม่ได้…•••เฟอร์รารีสีดำขลับส่งเสียงคำรามดังลั่นถนนในยามค่ำคืนมุ่งหน้าไปยังสนามแข่งเถื่อน มือหนาขยับไปหมุนพวงมาลัยเปลี่ยนเลนกะทันหันจนรถคันอื่นสาดไฟสูงใส่ แต่ครินทร์กลั
“ไอ้ครินทร์มึงไม่ไหวหรอก” จอมทัพเข้าไปจับแขนเพื่อนแล้วเรียกสติ “แบบนี้โดนรุมชัดๆ มึงกลับเหอะ”“กูไม่กลับ”“ไอ้สัส มึงโง่หรือไม่มีสมองแล้ว เดี๋ยวมึงก็ตายหรอก”“ครินทร์…”“พวกมึงถอยออกไป กูคิดมาแล้ว” หากต้องการเอาชนะใจเซลีนให้ได้อีกครั้ง คนแรกที่ควรผ่านด่านให้ได้ก็คือเซนต์“พอเหอะ พวกกูทนดูมึงโดนกระทื
“ฮึก ซะ…เซย์อยากลืม อยากลืมทุกอย่างเกี่ยวกับเขา…” เสียงเธอสั่นพร่าพร้อมหยดน้ำตาที่ไหลเปื้อนกระโปรงนักศึกษา“ไม่ต้องฝืนลืมวันนี้หรอก ถ้าเจ็บก็ร้องออกมาให้หมด ร้องให้พอ วันนึงแกจะตื่นขึ้นมาแล้วเจ็บน้อยลงเองเชื่อฉัน” น้ำตาลดึงร่างบางเข้ามากอดแน่น โอบเพื่อนเหมือนแม่โอบลูกเซลีนซบหน้าลงกับไหล่เพื่อน ปล่อ