LOGINChapter 91 Matapos ang mahigit isang oras na proposal meeting— natapos din ito nang maayos. “Congratulations, Ms. Salvador. We’re impressed,” sabi ng isa sa investors habang kinakamayan ako. Bahagya akong ngumiti. “Thank you. Looking forward to working with you.” Pagkalabas nila ng conference room, napabuntong-hininga ako. “Another win, Ms. CEO,” sabi ni Zahra habang inaayos ang mga documents. Tumango lang ako sa sinabi, pero bago pa ako tuluyang makapag-relax ngunit biglang nag-vibrate ang phone ko. Napatingin ako, isang message, UNKNOWN NUMBER. Bahagya akong napakunot ang noo habang binubuksan ito saka ko binasa ang mensahe, pero parang nanigas ang buong katawan ko nang nakitang pangalan nakalagay Mica ang asawa ni Ace. “This is Ace’s wife. I want to talk to you. Personally.” Nanlalamig ang kamay ko. Parang may kung anong humigpit sa dibdib ko. Isang pangalang pilit kong ibinaon sa nakaraan. Isang alaala na matagal ko nang tinakasan. At ngayon ay biglang bumalik, mas k
Chapter 90"But… pwede ba kitang m-mayakap… kahit ngayon lang?” Utal na sambit ng ina ni Richie. Nanginginig ang boses niya. At ang mga mata niya ay punong-puno ng luha.Para siyang isang batang matagal nang nawalan at ngayon ay natagpuan muli ang hinahanap. Natigilan ako pero hindi dahil sa gulat kundi dahil naiintindihan ko siya.Dahil isa. din akong ina. Alam ko kung gaano kasakit mawalan ng anak na kung gaano kalalim ang sugat na iyon.Napatingin ako sa kanya sa paraan ng pagtingin niya sa akin na walang duda, walang pag-aalinlangan. Puro pagmamahal na matagal nang naipon.Dahan-dahan akong tumango.hindi ko na kailangang magsalita dahil sapat na iyon, sa isang iglap ay lumapit siya. At mahigpit niya akong niyakap.Napapikit ako.dahil ganito pala feeling na mayakap ka sa tunay mong ina kahit na nanigas ang katawan ko ay kailangang ko pa din nanatili na seryoso.Pero hndi ko alam kung paano mag-react, hindi ako sanay. Hindi ako lumaki sa ganitong yakap. Hindi ako nasanay sa ganitong
Chapter 89 Fast forward… Nandito ako ngayon sa opisina ko sa Skyline Company. Tahimik. Organized. Kontrolado. Tulad ng buhay na pinili kong buuin. Nakaupo ako sa swivel chair ko habang nakatingin sa glass window—tanaw ang buong city. Pero kahit gaano kaganda ang view, hindi mapakali ang isip ko. Today is the day… Biglang kumatok ang pinto. “Come in,” matigas kong sabi. Pumasok si Zahra—seryoso ang mukha, hawak ang tablet niya. “Ms. CEO,” pormal niyang sambit. Napatingin ako sa kanya. “Yes?” Sandali siyang nag-atubili bago nagsalita. “Andito na po ang pamilyang Mondragon.” Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Nanlamig ang kamay ko. Bahagyang bumilis ang tibok ng puso ko. Ito na. Ang hinihintay ko. At ang kinatatakutan ko. Napahawak ako sa mesa ko para pakalmahin ang sarili ko. “Where are they?” tanong ko, pilit pinapanatiling steady ang boses. “Nasa waiting lounge po,” sagot niya. Tumango ako. “Okay…” Tahimik akong huminga nang malalim. Isa. Dalawa. Tatlo. Dahan-dah
Chapter 88 Umupo sila sa harap namin, tahimik, mabigat pero kontrolado, kaya ito na `yon. Huminga ako nang malalim bago nagsalita. “I assume… you’re here about the DNA test.” Napatingin si Richie sa akin at tumango. “Yes.” Bahagya akong tumango. “Then let’s talk.” Sa mga sandali ito ay wala nang atrasan pa.na ang katotohanan ay nasa harapan na namin. At ngayon ay kailangan na namin itong harapin. “Manang,” tawag ko sa caretaker na nakatayo sa gilid. “Paki asikaso muna si Gab at si Zahra. May pag-uusapan lang kami in private.” “Okay po, Ma’am,” agad niyang sagot. Napatingin si Gab sa akin at kumapit sa kamay ko. “Mommy…?” Lumuhod ako para kapantay siya at hinaplos ang buhok niya. “I’ll be back, baby. Stay with Manang, okay?” Tinitigan niya ako sandali, parang nagdadalawang-isip. Pero tumango rin siya kahit na nag-alangan ito. “Okay…” Ngumiti ako at hinalikan siya sa noo. “Good boy.” Tumayo ako at tumingin kay Zahra dahil alam na niya agad ang ibig kong sabihi
Chapter 87 Malayo sa mga taong minsang nagdulot sa akin ng sakit. Uminom ako ng kaunti. Ramdam ko ang init na dumaloy sa lalamunan ko. Pero hindi iyon sapat para patahimikin ang isip ko. “Salvador…” mahina kong ulit. Apelyidong ginamit ko para mabuhay. Para makilala. Para bumangon. Pero ngayon ay posibleng hindi pala iyon ang tunay kong pinanggalingan. Napatawa ako nang mahina. “Life is really ironic…” Kung kailan hindi ko na hinahanap ang sagot, saka naman ito kusang lumapit. Napatingin ako sa malawak na resort mula sa glass window. “At kung totoo man…” mahina kong sabi habang mahigpit ang hawak sa baso, “hindi ibig sabihin noon na kailangan kong iwan ang lahat.” Hindi ako magsisimula ulit. Hindi ako babalik sa pagiging mahina. Hindi ako papayag na maging isang babae na mag-aadjust para lang tanggapin. Tumayo ako nang dahan-dahan. Mas matatag na ang tindig ko ngayon. Mas malinaw na ang isip ko. “Kung sino man ang tunay kong pamilya…” diretso kong sabi sa sarili ko,
Chapter 86 Mahina kong bulong sa aking isipan habang dahan-dahan kong inilalatag si Gab sa kama. Mahimbing na ang tulog niya walang iniintinding problema. Hindi tulad ko, inayos ko ang kumot niya at hinaplos ang buhok niya bago ako tuluyang tumayo. Tahimik akong naglakad palabas ng kwarto at dumiretso sa balcony ng resort. Malamig ang simoy ng hangin. Rinig ang alon ng dagat. Dati, ito ang lugar kung saan ako nakakahanap ng kapayapaan. Pero ngayon ay hindi ko maramdaman iyon. Napahawak ako sa railing habang nakatanaw sa malayo. “Bakit ngayon pa…” bulong ko. Kung kailan okay na ako. Kung kailan natanggap ko na kung sino ako at kung kailan sapat na sa akin ang buhay ko kasama ang anak ko saka naman dumating ang isang katotohanang kayang baguhin ang lahat. Napapikit ako nang mariin. “Paano kung totoo nga…” Huminga ako nang malalim. “Paano kung anak nga nila ako…” Dahan-dahan akong napailing. Kung totoo iyon ay ibig sabihin may pamilya pala ako. Isang pamilya na matagal nang nagha
Chapter 34 Napatingin ako sa pintuan nag biglang bumalik ito at inabot niya ang isang invitation card. "Calling card?!" "Yeah, baka gusto mong bumisita sa amin kaya tawagan mo lang ako!" "Oh, Thank you!" ngiti kong sabi. “By the way,” pahabol kong tanong bago pa tuluyang bumukas ang pinto, “par
Chapter 40 Patuloy na nagri-ring ang phone ko. Unknown Manila number. Hindi ako gumalaw. Hinayaan ko lang. One ring. Two. Three. Pinagmasdan ko lang ang screen habang umiilaw ito sa madilim na sala. Kung talagang seryoso sila. They will call again. Huminto ang ring. Tumahimik ulit ang p
Chapter 39 Pagdating namin sa bahay, agad kaming nagpasalamat sa driver na naghatid sa amin. “Thank you so much,” sabi ko nang magalang. “It was my pleasure, ma’am,” sagot niya bago tuluyang umalis. Tahimik ang paligid ng bahay nang pumasok kami. Ibang klase ang pakiramdam kapag galing ka sa is
Chapter 41 Wala na akong ibang sinabi kaya agad kong pinutol ang tawag. Hindi ko na siya hinayaang magsalita pa. Minsan, ang pinakamatinding power move, ay ang pag-alis sa usapan. Tahimik ang sala. Pero sa loob ko, malinaw na ang lahat. “I need to go back to the Philippines,” mahina kong bulong







