5. Caught

ELIANA’S POV

Isang segundo lang, maayos pa ang lahat, pero sa sumunod, nagdarasal na ako na huwag sumabog ang puso ko sa sobrang bilis ng tibok dahil sa takot.

Alam na alam ko na si Mr. Scott ay ang best friend ni Papa. Dapat naging mas maingat at mas mapagmatiyag ako, lalo na kung isasaalang-alang ang namamagitan sa amin. Paano ko nagawang maglakad pumasok sa silid nang hindi man lang sumisilip para malaman kung sino ba talaga ang kasama ni Papa?

Pumasok ako sa silid na walang kamalay-malay at ignorante, hindi man lang naisip na pumunta si Mr. Scott para bumisita. At sa ganoong paraan lang, sinira ko ang lahat—lahat ng pinaghirapan kong buuin at maingat na plinanong gawin.

“You…” Ang hitsura sa mukha niya ay nakakatakot. Mas bumilis pa ang tibok ng puso ko. Natatakot ako, umaasang hindi ibubunyag ni Mr. Scott ang lahat kay Papa. Pero tila napansin ni Papa na may hindi tama.

Lumingon kay Mr. Scott, nagtanong si Papa, “Is there something wrong?” Sa takot na baka sabihin ni Mr. Scott ang katotohanan, mabilis akong sumagot. “Wala po, wala po. Nagkataon lang po na nagkita kami ni Mr. Scott kanina at hindi niya ako nakilala.”

Tumawa si Papa at lumingon kay Mr. Scott. “Sabi ko sa'yo eh.” Pagkatapos ay humarap muli sa akin, nagtanong siya, “Naalala mo naman siya, di ba?”

“Opo, siyempre, Papa, naalala ko po.” Binigyan ko si Papa ng isang ngiti na hindi naman talaga umaabot sa mga mata ko. Ang mga mata ko ay gumagala kung saan nakatayo si Mr. Scott. May kung anong hitsura sa mukha niya, may bagay sa mga mata niya—sa kanyang titig—isang tingin ng pagkasuklam. Ngayon, paniguradong kamumuhian na niya ako habang-buhay. Hindi ko masasabing pinagsisihan ko ang ginawa ko, pero pinagsisisihan kong nagsinungaling ako sa kanya. Pero kung hindi ako nagsinungaling sa kanya, hindi niya ako kailanman titingnan o hahawakan nang ganoon katindi nung hindi pa niya alam kung sino talaga ako.

Paalam na sa napakasarap na sex na dapat ay mangyayari ngayong gabi, paalam sa pangarap na sa wakas ay mapapa-ibig ko rin siya sa akin, paalam sa panandalian kong tagumpay.

“Ang maliit kong Ellie, lumaki nang maganda, matalino, at matitinong dalaga.”

“I see… Reasonable indeed.” Ang mga salitang 'yon ay binigkas nang mahina, puno ng pang-uuyam; bawat salita ay bumaon nang malalim sa balat ko, sa puso ko. Gusto kong tumakbo patungo sa kanya, magpaliwanag, ipauunawa sa kanya, ipakita sa kanya ang rason—pero hindi 'yon posible.

Kailangan kong umupo sa tapat mismo ni Mr. Scott habang walang tigil si Papa sa pagkukuwento tungkol sa mga academic achievements ko, sa talento ko—sa pagde-design.

“Naalala ko nga pala, papasok si Eliana sa isang design school sa London. At dahil mas marami ka doon sa London, matutulungan mo akong bantayan siya.” Parang hindi na pwedeng lumala pa ang mga bagay-bagay. Kung alam lang ni Papa... Hindi maganda ang hitsura sa mukha ni Mr. Scott; naiisip ko na lang kung ano ang tumatakbo sa utak niya.

“Of course.” Tunog pilit ang salitang 'yon. Sigurado akong hindi na siya makapaghintay na makalabas ng bahay at matapos ang kakaibang meeting na ito. Tumunog ang cellphone ni Mr. Scott; humingi siya ng paumanhin at lumabas ng silid. Ang perpektong pagkakataon para makausap siya nang mag-isa. Naghintay ako ng isang segundo, o marahil dalawa, tsaka nagpaalam na lalabas ng silid, nagdadahilan na may project akong kailangang tapusin.

“Mr. Scott! Mr. Scott!” Hingal na hingal kong tawag habang nagmamadali patungo sa kanya. “I’m sorry, I—”

“You're sorry? You are fucking sorry?” Sabi niya, pinuputol ang hihingin ko sanang paumanhin. Tumawa siya, isang mapang-asar at mapanganib na tawa. Marahil ang paglabas dito ay hindi magandang ideya, pero paano ko naman hahayaan na lang na panoorin ang lahat habang nadudulas ito mula sa mga kamay ko?

“Gusto ko lang, gusto ko lang naman na tingnan mo ako, makita mo ako bilang isang—”

Halos hindi ko na mabuo nang maayos ang susunod kong pangungusap. Ang titig niya ay napakabagsik, pero hot—sobrang hot na naiisip ko na kung paano niya ako parurusahan, ang uri ng parusa na gusto ko. Ang uri na hindi niya kailanman magagawang ibigay matapos niyang malaman kung sino talaga ako.

“Shut the fuck up!”

Ang tindi ng galit niya ay bumuhos sa akin. Ramdam ko ang init niyon. Ang takot at lungkot para sa bagay na malapit ko nang mawala ay pumuno sa akin. Pero ang pananabik sa kung anong posibleng mangyari mula rito ay lumamon sa akin nang mas matindi. “Spoiled little brat! Alam mo ba ang ginawa mo?”

“Hinabol ko lang ang gusto ko,” sagot ko nang walang kahiya-hiya, habang gumagawa ng mabagal at sadyang mga hakbang patungo sa kanya.

“Do you know the gravity of what you’ve just done?”

“Buong buhay ko kitang ginusto; hindi mo man lang ako matingnan, kaya ginawa ko ang ginawa ko. Anong masama sa paghabol ko sa gusto ko?” Tanong ko, naiinis sa naging reaksyon niya. Parang, para sa kapakanan ng lahat, nag-enjoy din naman siya ah!

“Can you fucking listen to yourself? This is forbidden! Anak ka ng matalik kong kaibigan para sa kapakanan ng Diyos; walang pwedeng mangyari sa ating dalawa.”

Tumanggi akong paniwalaan siya. Alam kong gusto niya ako gaya ng pagkakagusto ko sa kanya; ayaw niya lang aminin. Lumapit pa ako sa kanya, isinasantabi ang takot ko. “Alam kong anak ako ng matalik mong kaibigan; may pakialam ba 'yon? Alam kong gusto mo ako gaya ng gusto kita. Matapos ang nangyari kagabi, you can't deny what's going on between us.” Inihaplos ko ang mga kamay ko sa dibdib niya, iginalaw ang daliri ko pataas sa kanyang mga labi at pagkatapos ay mas mababa pa hanggang sa makarating ako sa ilalim ng sinturon niya; naramdaman ko kung gaano siya katigas. Kahit matapos malaman kung sino ako, gusto niya pa rin ako.

“Kung sobrang natatakot ka na may makaalam, pwede naman itong maging maliit na lihim natin. No one has to know about us.” Idiniin ko ang dibdib ko, ang buo kong mga suso, sa dibdib niya, idiniin ang tiyan ko sa bukol niya. Huminga siya nang malalim, hindi pantay ang paghinga niya. Napangiti ako sa loob ko, masaya, alam kong may epekto pa rin ako sa kanya.

“No need backing out, Daddy,” bulong ko sa tapat ng tainga niya. “You want me, you want to fuck me, I can feel it. I’m all yours. After last night—”

“Shut up!” Kulog niya, pabalibag akong itinulak palayo sa kanya. Hindi ko malaman kung ang lakas ba ng tulak o ang boses niya ang nagpabagsak sa akin nang una ang mukha sa lupa. Hindi ko napigilan ang pagsigaw na nakawala sa akin. Ang pagkahulog ay hindi inaasahan—ang tulak din naman.

Tumingala ako, nakita ko ang bakas ng pag-aalala sa mukha niya at nagpasya akong gamitin 'yon para sa sarili kong kapakanan. Well, nag-asal nga ako na parang mga madramang babae sa pelikula. Umiiyak at umuungol sa sakit—kahit halos wala naman talagang sakit—hinayaan kong dumaloy ang ilang luha. “Anong masakit, Eli?” Tanong niya. Nang hindi naghihintay ng sagot, binuhat niya ako pataas sa kanyang mga bisig. Sumandal ako sa kanya.

“Ang bukung-bukong ko —”

“Anong nangyayari dito?” Si Papa! Gaano kaya karami ang nakita at narinig niya?