3- Tulungan mo akong makalimot

Leah

Hindi ko alam kung paano ko nagawang makabalik sa opisina gayong pakiramdam ko ay wala na ako sa aking sarili. Kinakausap ako ng mga kasamahan ko para i-follow-up ang lahat ng kailangan para sa party at tanging tango lang ang tugon ko.

Nagsimula ang kasiyahan at nanatili na lang ako sa isang sulok. Wala naman akong papel doon na siyang pinagpasalamat ko dahil kung nagkataon, paano ako kikilos?

Natagpuan ko na lang ang sarili ko na nasa rooftop ng company building namin. Nakaupo sa lapag at nakasandal sa may kataasan din na harang. Nakapikit at pilit na inaalala ang mga panahong magkakaharap kami nila Mommy at James. Pilit kung binabalikan kung kailan nagsimulang magbago ang lahat ngunit wala.

Hindi ko akalain na ganon ako kamanhid para hindi man lang maramdaman na may milagro na pala silang ginagawa right under my nose.

Ang luha ko? Ayun at hindi pa rin tumitigil. Yumuko ako saglit para punasan ang mukha ko gamit ang aking palda.

Pagkatapos ay tumayo ako at sumungaw. Kita ko ang nagtataasang building at sa dilim ng kinaroroonan ko, I doubt kung may makapansin man sa akin mula sa iilang gusali na mas mataas pa dito.

Yumuko ako. Gabi na ngunit tila buhay na buhay pa rin sa ibaba.

Ilang palapag nga itong building na ‘to?

“I can’t imagine how you will look like kapag tumalon ka dyan.”

Napaigtad ako sa biglang nagsalita. Napakabaritono at ang sarap sa tengang boses kung hindi lang parang pinagbagsakan ng langit at lupa ang pakiramdam ko. Lumingon ako at nakita ko ang isang lalaking nakapulang long sleeve polo at slacks na black.

“Sino naman ang may sabing tatalon ako?” tanong ko. Hindi ko inalis ang tingin sa kanya dahil may ilang hakbang lang ang layo niya mula sa akin. Mahirap na at baka kung ano pa ang gawin niya sa akin. Hindi ko man lang naramdaman ang paglapit niya.

Then, I heard him chuckle. Medyo madilim at hindi ko masyadong kita ang mukha niya, pero ang paglitaw ng maputi at pantay pantay niyang ngipin ang nagsabi sa akin na nakangiti siya.

“Kanina lang ay mukha ka ng tatalon dyan tapos ngayon ay natatakot kang baka may gawin ako sayo?” sabi niya na may kasamang tawa. Hindi naman iyon tunog nanunuya, para pa ngang na-amuse siya.

Naglakad ang lalaki papunta sa kanang bahagi ko kung saan meron tila bench na gawa sa semento at naupo. Malayo-layo na siya ng konti sa akin pero hindi pa rin ako nagpakampante.

Nilapag niya ang isang bote ng wine na ngayon ko lang napansin na hawak pala niya at isang baso. May balak ba siyang tumambay dito mag-isa?

Sinundan ko ng tingin ang ginagawa niya at napansin kong tinutupi niya ang sleeve ng kanyang polo hanggang siko.

“Papanoorin mo na lang ba ako?” tanong niya sabay angat ng tingin. Ang malamlam na ilaw na nagmumula sa itaas na bahagi kung nasaan ang sa pagkakaalam ko ay ginagawang penthouse ay saktong tumapat sa kanyang mukha. Gwapo ito at lalaking-lalaki ngunit wala akong panahon na mag-appreciate ng kahit na anong may kinalaman sa lahi ni Adan.

Tinalikuran ko siya at muling tumanaw baba.

“Tell me,” sabi na naman niya. “Kanino ka pinagpalit, sa bestfriend mo o sa katrabaho niya?”

“Kung hindi ka makakatulong mas mabuti pa na manahimik ka na lang,” mahina kong sabi kaya hindi ko inaasahan na maririnig niya ‘yon.

“I’m not here to help. May sarili din akong problema kaya wala akong panahon para tumulong sa iba. Nagtatanong lang.”

Mabilis akong tumingin sa kanya at napaisip, niloko din ba siya ng babaeng mahal niya?

“Wag kang masyadong mag-isip, hindi ako brokenhearted na kagaya mo. Ang problema ko ay tungkol sa ibang bagay.” Habang sinasabi yon ay binuksan niya ang bote ng wine at nagsalin sa dala niyang baso.

“My mother.” Hindi ko alam kung bakit biglang lumabas sa bibig ko ‘yon. Tapos lumakad ako palapit sa kanya at naupo sa kanyang tabi at kinuha ang baso sa kanyang kamay at tsaka nilagok ang laman non.

Gumuhit ang init sa aking lalamunan, napapikit ako at iyon na naman, muling nagbanta ang luha sa aking mga mata.

“Gusto mong tawagan ko ang mother mo?” tanong niya.

Natawa ako.

Hindi ko alam kung nagtatanga-tangahan lang ba siya at gusto lang niyang sa bibig ko mismo manggaling ng buo.

Dahil naubos ko ang laman ng baso ay iniumang ko sa kanya iyon para lagyan niya ulit. Nasa kabilang side niya kasi ang wine at hindi ko maaabot kung hindi ko dudukwangin.

Hindi naman niya ako binigo at saglit lang, may iniinom na ulit ako.

Pero hindi kagaya noong una, dinahan-dahan ko na lang.

“Ang mother ko ang nang-agaw sa boyfriend ko.” There, I said it.

Tinignan ko siya at ang awa na inaasahan kong nasa kanyang mga mata ay hindi ko nakita. “I can’t say na naiintindihan ko ang nararamdaman mo ngayon dahil hindi. Ngayon lang ako nakarinig ng sitwasyon na kagaya ng sayo,” sabi niya.

Saglit siyang tumigil pero hindi inalis ang tingin sa akin.

“But this I know. Kung sino man ang nanakit sayo ay hindi worthy para piliin mong saktan o pahirapan ang iyong sarili.”

“Kung ikaw, ano ang gagawin mo?” tanong ko.

“Honestly? I don’t know. Pero sure ako na hindi ako tatalon mula dito sa rooftop.”

“Hindi nga ako tatalon!” bulalas ko na kinatawa niya.

“Okay, sinabi mo eh.” Umiling pa siya pagkasabi non. Then, wala na ulit nagsalita pa sa amin.

“Ang sakit,” sabi ko matapos ang ilang minuto ng katahimikan. “Ang taong inaakala ko na nagmamahal sa akin ay siya pang magbibigay ng ganitong klase ng sakit sa puso ko. Pakiramdam ko ay sinaksak niya ako ng napakaraming beses. Yun tipong kahit wala na akong hininga ay hindi pa rin niya tinantanan.”

Hindi siya kumibo at nanatiling nakatingin lang sa akin.

“Just what is so good about sex? Bakit pakiramdam ko ay iyon ang dahilan kung bakit nagawa ng boyfriend ko na lokohin ako? Na ipagpalit ako sa sarili ko pang ina?” sabi ko pa.

“Damn, it felt good. I never had a night without it,” tugon niya. Nanlaki ang mga mata ko ngunit bigla siyang tumawa.

“Sinasabi ko lang kung ano ang pakiramdam. ‘Wag mo akong tingnan na para bang ako ang boyfriend mo na nanloko sayo.”

Then bigla akong napaisip kaya tinanong ko siya.

“Ikaw, paano mo kakalimutan ang ganitong klaseng sakit?”

“Sa lifestyle ko ngayon, malamang na umiinom na ako at nambabae.” Natigilan ako sa sagot niya sabay tingin sa basong hawak ko na may laman pang wine bago tumingin sa kanya.

“Bakit mo ako tinitignan ng ganyan?” tanong niya.

“Nakakalimot ba talaga? Effective ba?” sunod-sunod kong tanong.

“For a moment. Pero kapag gising ka na, nandon na naman ang sakit, ang alaala.”

“Then help me forget even for a moment.” Hindi siya sumagot, diretso lang ang mga mata niyang nakatuon sa akin. “Tulungan mo akong makalimot, kahit na sa mga oras lang na ‘to."