5- Kasinungalingan

Leah

Alas kwatro na ng madaling araw, pero gising na gising pa rin ako. Para bang ayaw akong dalawin ng antok kahit ramdam ko na ang bigat ng bawat kalamnan ko.

Pumikit na ako ilang beses, nagbuntong-hininga, nagpalit ng posisyon sa kama pero wala. Kasi sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, bumabalik sa isip ko ang bawat eksenang nangyari kanina lang. Ang bawat halik, bawat haplos, bawat ungol. Lahat, paulit-ulit.

Nakakatawa.

Pagkatapos ng ilang beses naming… p********k, hindi ko alam kung ano ba talaga ang dapat kong maramdaman. Pagod? Oo. Pero mas pagod ako sa bigat ng katotohanang pilit kong tinatakasan.

He was right.

Nakalimutan ko nga ang lahat habang kasama ko siya.

Pansamantala kong naiwala ang sakit, nakalimutan kong naabutan ko mismo ang boyfriend ko, na nakikipagtalik sa sarili kong ina.

Napapikit ako nang mariin. Ang sakit pa ring alalahanin. Parang lahat ng respeto ko sa kanila, sabay na binura sa isang iglap.

At mas nakakatawa pa… tama rin siya.

"It felt good,” sabi niya kagabi ng tanungin ko kung ano ba ang meron sa sex.

At totoo, iyon ang bumabalot ngayon sa isip ko.

I’m disgusted with myself. Pero sa ilalim ng galit at hiya, may kakaibang sensasyong hindi ko maintindihan.

Ngayon, dalawa na ang bumabagabag sa isip ko:

Ang panloloko ng nanay at boyfriend ko…

At ang nangyari sa pagitan namin ng lalaking iyon.

Sinubukan kong pumikit ulit, pilit na pinapakalma ang sarili. Hindi pwedeng ganito. Kailangan kong matulog. Kailangan kong magpahinga. Pagkagising ko, haharapin ko na ang lahat. Si Mommy, si James, at ang sarili kong kahihiyan.

Ngayon, nandito ako sa isang hotel.

Hindi ito mamahalin pero disente naman.

Pinili ko ‘yung medyo mura, ayokong gumastos ng sobra kahit na may sarili naman akong pera. Sarili ko lang ang sahod ko, at bukod pa doon, may allowance pa akong natatanggap galing kay Mommy mula sa hardware store namin.

Ironic, ‘no? Gamit ko pa rin ang perang galing sa kanya.

Ang perang galing sa babaeng nanakit sa akin at halos sumira ng buhay ko.

Hindi ko na namalayan ang oras. Basta nagising na lang ako sa malakas na tunog ng cellphone ko.

Naiirita kong kinapa iyon sa sahig, nahulog pala habang natulog ako.

Pagtingin ko sa screen ay pangalan ni Mommy ang nakita ko.

Parang may kumurot sa dibdib ko.

Kasabay niyon, bumalik lahat ng alaala.

Lahat ng sakit. Lahat ng kirot.

At bago ko pa mapigilan, naramdaman kong bumagsak ang luha ko. Masagana, na akala mo ay walang balak tumigil.

Tumigil ang tawag… pero ilang segundo lang, umulit ulit.

At nang pangatlong beses, sinagot ko na rin.

Huminga ako nang malalim bago ko pinindot ang “answer” button.

“Thank God!” sabi ni Mommy, halatang gulat at akala mo ay talagang  nag-alala.

Napakagat ako sa labi. Hypocrite.

“What is it?” tanong ko, pilit na pinapakalma ang sarili pero nanginginig pa rin ang boses ko. Halata ang pagpiyok kahit anong pigil ko.

“Hindi ka umuwi kagabi, anak. You’ve never done that before. I’m worried, anak.”

Gusto kong matawa.

Pagkatapos ng ginawa niya, may ganon pa siyang lakas ng loob?

“Worried?” mahinahon kong ulit, pero may halong poot sa tono ko. “Talaga, Mom? After everything, ngayon ka pa nakonsensya?”

Natahimik siya sa kabilang linya.

Ramdam ko ang bigat ng hinga niya, o baka guilt lang talaga.

“Please come home and let’s talk, anak. Hindi ko kaya na galit ka sa akin. Dalawa na lang tayong natitira—”

“Sana naisip mo ‘yan, Mom,” putol ko agad, nanginginig ang boses ko sa galit at sakit. “Sana naisip mo ‘yang ‘dalawa na lang tayo’ bago mo ako traydurin. Kayo ni James.”

Tahimik siya sa kabilang linya. Ramdam ko ‘yung bigat ng katahimikan na parang may gustong sabihin pero wala siyang lakas ng loob.

“Alam ko, anak,” mahina niyang sagot, halos pabulong. “Alam kong walang kapatawaran ang nagawa ko. Pero sana… sana pakinggan mo muna ako. Hindi ko ginusto ito, bigla na lang nangyari—”

Natawa ako, pero hindi ‘yung tawa ng pagiging masaya kung hindi mapait. ‘Yung puno ng panghihinayang.

“Bigla na lang nangyari?” ulit ko, halos pabulong pero may halong poot. “Hindi aksidente ang pagtataksil, Mom. Pinili mo ‘yon. Pinili mong saktan ako.”

“Leah, please,” humikbi siya. “Alam kong nasaktan kita, pero hindi ko sinadya. Hindi ko alam kung paano nangyari, pero—”

“Pero ginawa mo pa rin,” putol ko ulit, at naramdaman kong unti-unti nang bumibigay ang boses ko. “Ginawa mo pa rin kahit alam mong ako ang masasaktan. Hindi ka man lang nagdalawang-isip, Mom. Sa lahat ng lalaki sa mundo, bakit siya pa?”

May sandaling katahimikan.

Sa kabilang linya, tanging pag-iyak lang niya ang naririnig ko. Malalim, basag, pero sa halip na maawa, lalo lang akong pinuno ng galit.

“Leah… anak,” pakiusap niya. “Hindi ko ginusto. I swear, it was a mistake. Hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko, pero mahal kita. Anak kita. Please, come home. Let’s fix this.”

Napapikit ako, pilit na nilulunok ang namuong luha sa mga mata ko.

Fix this? Paano pa maayos ang isang bagay na wasak na? Gulagulanit na?

“Siguro nga alam mong mali,” mahina kong sabi. “Alam mong sinaktan mo ako. Alam mong niloko mo ako. Pero anong silbi kung alam mo lang?”

Huminga ako nang malalim, sabay patak ng luha ko sa kamay. “Anong saysay ng alam mo kung ginawa mo pa rin?”

Wala na akong hinintay na sagot.

Bago pa man siya makapagsalita, pinindot ko na ang “end call.”

Pagkababa ko ng telepono, para bang biglang tumahimik ang buong kwarto. Wala akong naririnig kundi ang tibok ng puso ko na mabigat, mabilis, galit.

She’s my mother.

At kahit anong galit ko, kahit anong sakit, parte pa rin ng puso kong gusto siyang yakapin at tanungin kung bakit.

Bumalik ako sa pagkakahiga. Parang bigla akong nanghina, para akong naupos na kandila matapos ang isang mahabang gabi ng pag-iyak.

Huminga ako nang malalim, pero bawat hinga ay may kasamang kirot.

Muling bumalik sa isip ko ang mga alaala naming mag-ina.

Noon, hindi ako halos mapahiwalay sa kanya. Daddy’s girl daw ako, pero sa totoo lang, siya ang mundo ko.

Walang araw na hindi ko siya kasama.

Kahit saan sila magpunta ni Dad mapa-mall, probinsya o bakasyon, kahit pa date nila ay lagi niyang sinisigurong may lugar ako sa tabi niya. Lagi akong hila-hila, lagi akong kasama.

At noong mawala si Dad, lalo kaming naging matatag. Mas naging close, mas naging magkaibigan.

Hindi siya umaalis ng bahay nang hindi ako kasama, maliban na lang kung may pasok ako sa school o may trabaho ako.

Ni minsan, hindi ko siya nakita na lumalabas para lang mag-enjoy mag-isa o makipag-inuman sa mga kaibigan. Kung sakali, sa bahay siya iinom ngunit upang makatulog lang.

Para sa akin, si Mommy ang epitome ng mabuting ina.

Naalala ko pa ‘yung mga gabing nilalagnat ako at nagkakasakit, hindi ko kailangan ng gamot noon, kasi sapat na ‘yung malamig na bimpo niya sa noo ko.

Gabi-gabi, gising siya, pinupunasan ako, hinihimas ang likod ko, pinapalitan ng damit, kinakantahan pa minsan ng paborito kong lullaby.

Kapag nagising ako sa dis-oras ng gabi, siya agad ang unang nakikita kong nakaupo sa tabi ng kama ko.

Ganun siya dati.

Mapag-aruga. Maalaga. Palangiti.

She was my safe place. My role model.

Pero ngayon... parang lahat ng iyon, tinapon niya lang.

Walang paunang salita. Walang paliwanag.

Parang isang papel na pinilas at isinaboy sa hangin.

Pinunasan ko ang luha ko pero agad ding napalitan ng panibago.

Ang sakit-sakit isipin na ang taong itinuring kong pinakamalapit sa akin, siya rin ang unang sumira sa akin.

“Why, Mom?” mahina kong bulong, halos wala nang boses. “Bakit mo ginawa ‘to sa atin?”

Tahimik ang buong kwarto, tanging tunog lang ng aircon ang naririnig ko.

Pero sa loob ko, parang may bagyong hindi tumitigil, isang sigaw na hindi ko mailabas, isang galit na ayaw humupa.

She threw everything away...

All those years of love, trust, and memories ay parang wala lang sa kanya.

Parang lahat ng sakripisyo, lahat ng yakap, lahat ng gabi ng pag-aalaga… naging kasinungalingan na lang.