Chapter 3

Isang hakbang ang ginawa ni Sebastian. Kasabay nito, dahan-dahang nagsara ang elevator doors sa likuran niya.

Bahagyang nakapikit ang mga labi niya, malinaw at kalmado ang mga mata.

“Hindi mo ba ako nakikilala, Miss or Ate?”

Nayanig ang hawak na kape ni Eliana at muntik na itong matapon.

“...Ano’ng ginagawa mo rito?”

“Papasok sa trabaho.” Itinaas ni Eliana ang baba at sumulyap sa dulo ng corridor. “Intern ako rito. Eighth floor. Same floor tayo, Ate.”

Parang biglang nag-hang ang utak ni Eliana.

Eighth floor.

Ang intern na hinihintay niya alas-otso y medya.

Ang intern na siya mismo ang inatasang mag-mentor.

Hindi puwedeng siya iyon.

Kinagat niya ang labi at pilit na manatiling kalmado ang mukha.

“Ano’ng pangalan mo?”

Bahagyang ngumiti si Eliana.

“Sebastian de Leon. Sinabi ko na sa’yo last night, Ate. Hindi mo lang natandaan.”

Hindi na nakasagot si Eliana. Pinili niyang manahimik at mabilis na naglakad patungo sa opisina.

Ramdam niya ang titig ni Sebastian sa likuran niya hanggang sa tuluyan siyang makaliko sa kanto ng break room.

Pagdating sa mesa, malalim siyang huminga. Inilapag niya ang kape sa gilid at binuksan ang computer.

Agad niyang hinanap ang profile ng bagong intern.

Sebastian de Leon.

Dalawampu’t dalawang taong gulang.

Recent graduate ng Finance Management ng National Central University.

Nasa top three percent ng klase at ginawaran bilang Outstanding Graduate.

Tumigil siya sa pagbabasa.

Nagretiro raw ito matapos magretiro ang partner nito sa kompetisyon, saka nag-apply sa Shantal Group para sa internship.

Binuksan niya ang attached photograph.

Nakatitig si Eliana sa picture na naka attached sa file nito , bahagyang nakakurba ang mga mata at may napakagaan na ngiti.

Mabilis na isinara ni Eliana ang file.

Tumayo siya at nagtungo sa restroom.

Pagliko niya sa corridor, narinig niya ang dalawang babaeng empleyado na nagbubulungan.

“Uy, nakita mo ba ‘yung bagong intern?”

“‘Yung sobrang guwapo? Oo! Akala ko bagong male model na kinuha ng isang department.”

“National Central daw siya nagtapos, top three sa Finance Management. Sabi ng HR, investment analyst sana ang ina-applyan niya, pero hiniling niyang sa eighth floor ma-assign.”

“Malay mo. Baka maraming pretty girls dito.”

“Baka si Jennica Chello ang pakay.”

“Si Jennica na naman? Hindi ko naman gets kung bakit gustong-gusto siya ng mga lalaki. Dahil ba marunong siyang magpacute?”

Napahinto si Eliana nang dalawang segundo.

Hindi na siya nakialam. Diretso siyang naglakad papunta sa restroom na parang walang narinig.

Sa harap ng salamin, tinitigan niya ang sariling collarbone.

Bahagya pa ring kita ang marka.

“Grabe ka naman, Eliana.”

Kumuha siya ng concealer at naglagay ng panibagong layer. Sinundan niya ng makapal na powder hanggang sa halos hindi na makita ang bakas.

Huminga siya nang malalim.

Kalma.

Pareho silang adults.

Pareho silang pumayag.

Walang kailangang ikahiya.

Pagbalik niya sa opisina, may babaeng mula HR na naghihintay sa tabi ng mesa niya.

“Ms. Flores,” nakangiting sabi nito, “ito si Eliana Floreas, ang bagong intern na nag-report today. Sinabi ng boss na ikaw ang magiging mentor niya.”

Nasa likuran nito si Eliana.

Bahagya itong yumuko.

“Hello, Ma’am Flores. Please take care of me.”

Umupo si Eliana at tumingin sa kanya.

Nakabutton nang maayos hanggang leeg ang puting polo nito. Halos walang makikitang marka sa leeg.

Malinis.

Disente.

Parang ordinaryong fresh graduate lang.

Kung hindi niya alam ang nangyari kagabi, iisipin niyang isa itong tahimik at masunuring batang lalaki.

Pero ang maliit na ngiti nito?

Sobrang pamilyar.

“Hmm.” Itinulak niya ang folder sa harap nito. “Ito ang mga kailangang mong aralin ngayong linggo. Basahin mo lahat. Kapag tapos ka na, saka ka lumapit sa akin.”

“Thank you.”

Umalis ang HR staff.

Biglang naging tahimik ang opisina.

Silang dalawa na lang.

Hindi komportable ang atmosphere.

Kagabi lang, magkalapit sila nang husto sa loob ng kotse. Ngayon, ang parehong lalaki ay nakaupo sa tabi niya bilang intern.

Hindi niya akalaing makikita niya pa ito.

Lalo na sa ganitong sitwasyon.

Nagkunwari si Eliana na abala sa computer.

Sa gilid ng paningin niya, nakita niyang umupo si Sebastian sa bakanteng upuan.

Binuksan nito ang folder, kumuha ng ballpen, at may isinulat sa title page.

Nagkunwari siyang pupunta sa printer.

Habang dumadaan, mabilis siyang sumulyap.

Katatapos lamang magsulat ni Sebastian.

Tatlong salita lang.

Sebastian de Leon.

Maayos ang sulat-kamay nito, halos eleganteng tingnan.

Tumayo si Eliana sa harap ng printer nang sampung segundo.

Walang lumabas na papel.

Wala pala siyang pinindot.

Pagbalik niya sa mesa, nakayuko si Sebastian sa dokumento.

Bahagyang kita ang batok nito. Maayos ang gupit ng buhok, malinis at presko.

Malayo sa itsura nito kagabi.

Mabilis na umiwas ng tingin si Eliana.

Kinuha niya ang cellphone at nag-message kay Tina.

“Patay na ako.”

Halos agad ang reply.

“?”

“Yung intern.”

Sumunod ang isang mensahe.

“Siya yung kagabi.”

Ilang segundo walang reply.

Pagkatapos, sunod-sunod na exclamation marks ang dumating.

At may voice message.

Pinakinggan iyon ni Eliana.

“Yana! Grabe ka! Nakipag one night-stand ka sa intern?! At siya pa mismo ang intern na imementor mo?! Anong klaseng plot twist ‘yan?!”

Mabilis niyang ibinaba ang cellphone.

Gusto rin niyang malaman.

Tumayo siya at dinala ang coffee cup sa break room.

Pagkakita ni Sebastian na tumayo siya, tumayo rin ito, dala ang folder.

Sinundan siya nito at isinara ang glass door.

Maliit lamang ang break room. May dalawang bar stool sa tabi ng bintana at coffee machine sa kaliwa.

Tumayo si Eliana sa harap ng machine at nagdagdag ng tubig.

Inilapag ni Sebastian ang folder sa counter.

Tahimik lamang itong nakatayo sa tabi niya.

Hindi alam ni Eliana kung saan titingin.

Kung alam lang niyang intern niya pala ito, hindi sana siya sumakay sa kotse nito.

Pero wala namang “kung sana” sa totoong buhay.

Ang totoo, siya mismo ang lumapit.

“At huwag na tayong pumunta sa hotel. Dito na lang sa kotse.”

Napapikit siya nang maalala iyon.

Mababa ang boses niya noon, halos pabulong.

“Gusto ko ngayon.”

Mabilis niyang ibinalik ang sarili sa kasalukuyan.

Huwag nang isipin.

Parang walang nangyari.

Hindi niya alam kung matatawa ba siya sa sitwasyon o tatakbo palayo. Pero sa presensya ni Sebastian, lalo siyang kinakabahan ngayon dito.

Biglang yumuko nang bahagya si Sebastian at mahinang nagsalita.

“Ms. Flores, lalagyan ko ba ng sugar ang kape mo?”

“No. Thank you.”

Tumigil ang tunog ng tubig.

Naging sobrang tahimik ang break room.

“Ate..”

Mas mababa ang boses ni Sebastian ngayon.

Parang may gustong aminin.

“Hindi ko ginastos kahit isang sentimo ng perang binigay mo sa akin kagabi.”

Nablanko si Eliana.

Kinuha ni Sebastian ang isang sobre mula sa loob ng blazer niya at marahang inilapag sa mesa.

“Hindi ko kayang gastusin.”

Tinitigan niya ang sobre.

“Bakit?”

Bahagyang ngumiti si Sebastian.

“Dahil kapag ginastos ko ‘yan, magiging totoong transaction ang nangyari kagabi.”

Saglit siyang tumahimik.

Pagkatapos, tumingin siya diretso sa mga mata ni Eliana.

“At ayokong isipin mong binayaran mo ako, Ate.”