Chapter 2

Pag-uwi ni Eliana, agad siyang nagbabad sa mainit na bathtub.

Nakalubog ang katawan niya sa tubig habang ang cellphone ay nakapatong sa gilid. Mula sa video ni Paolo na yakap ang ibang babae at pumasok sa hotel, hanggang sa ilang baso ng alak at ang “pagpili” niya ng isang batang lalaki sa kalsada—lahat ay nangyari ayon sa plano.

Ang tanging hindi niya inaasahan?

Pareho silang vigin pala ng lalaki.

At pagkatapos, nagawa pa nitong tanungin ang pangalan niya.

Napaupo nang tuwid si Eliana.

Anim na taon nitong sinabihan siyang itabi ang sarili niya hanggang sa araw ng kanilang kasal.

At matapos ang 6 years?

May ibang babaeng dinala nito sa hotel.

“Ang mga rules mo,” bulong niya sa salamin, “wala nang saysay simula ngayon.”

Tumayo siya mula sa bathtub.

Nang balutin niya ang sarili ng tuwalya, napansin niya ang bahagyang pasa sa tagiliran.

“Para syang young wolf talaga…”

Malakas ang kamay.

Wala man lang preno.

Lumabas siya ng banyo. Kakahagis pa lamang niya ng tuwalya sa sofa nang tumunog ang doorbell.

Sumilip siya sa peephole.

Si Tina.

Naka-pajama, naka-tsinelas, nakapusod nang basta-bastaang buhok, at may dalawang plastic bag sa kamay.

Binuksan niya ang p***o.

“Hindi ka patay? Mabuti naman,” bungad ni Tina.

Pumasok ito na parang sarili nitong bahay, hinubad ang tsinelas, at inilapag ang pagkain sa mesa.

“Kumain ka. Umiyak ka pagkatapos. Puwede ka ring umiyak habang kumakain.”

Tahimik siyang pinanood ni Eliana habang binubuksan ang plastic bag, pinaghihiwalay ang chopsticks, at inaayos ang mangkok.

“Talagang iiyak ka ba?” tanong ni Tina. “Kumain ka muna. Apatnapung minuto akong pumila para dito.”

Pinisil ni Eliana ang ilong, umupo, at kumuha ng chopsticks.

“Sinong umiyak? Naligo lang ako. May tubig lang na pumasok sa mata ko.”

Umupo si Tina sa tapat niya.

Tahimik siyang pinagmasdan.

Bigla niyang hinila pababa ang tuwalya sa leeg ni Eliana.

“Yana! Ano yan Eliana!”

“Ano?!”

“Ano ‘to?!”

Nanlaki ang mata niya nang makita ang pulang marka sa collarbone.

“Sino ang kasama mo?!”

“Kumain ka na.”

Hinila ni Eliana pabalik ang tuwalya at ipinagpatuloy ang pagkain.

“Huwag mong ilihis ang usapan!”

Hinawakan ni Tina ang pulso niya.

“Ano’ng ginawa mo ngayong gabi? Pagkatapos mong makita ang video, hindi ka sumagot sa tawag ko. Hindi ka rin nag-reply! Akala ko tatalon ka na sa ilog!”

Itinuro niya ang leeg nito.

“Pero ikaw pala ang sumama sa ibang lalaki?”

Tahimik na sumimsim si Eliana ng noodles.

Napanganga si Tina.

“Hindi… seryoso ka?”

“Hindi ko siya kilala.”

“…”

“Ginawa mo ‘to nang sadya, ‘di ba?”

Hindi sumagot si Eliana.

“Nakita mong may ibang babae si Paolo Castillo, kaya humanap ka rin ng lalaki?”

Patuloy lang sa pagkain si Eliana.

At kailangan niyang mag-recover ng energy.

Napakaenergetic ng batang wolf.

Napabuntong-hininga si Tina.

“Grabe. Ang tapang mo.”

“Mag-leave ka bukas,” sabi niya. “Magpahinga ka.”

“Hindi.”

Umupo nang maayos si Eliana at pinaglaruan ang dulo ng buhok niya.

“Wala naman akong sakit.”

Tinapunan siya ni Tina ng tingin.

“Sa lagay ng leeg mo, makakapag pakita ka ba sa office?”

“Concealer lang.”

Biglang sumeryoso ang mukha ni Tina.

“O baka kaya ka papasok bukas para makita ni Paolo ang kiss mark mo?”

Kumunot ang noo ni Eliana.

Halos nakalimutan na niya.

Pareho silang nagtatrabaho sa Shantal Group.

Iisang building.

Si Paolo ay nasa twenty-fifth floor.

Siya ay nasa eighth floor, sa Strategic Investment Department.

Senior project manager siya, at tatlong due diligence report ang naghihintay sa mesa niya.

Anim na taon silang magkasama, pero walang nakakaalam sa kumpanya.

Mas mataas ang posisyon ni Paolo at miyembro ito ng investment decision-making committee. Kailangan ng pirma nito sa mga proyekto niya.

Kapag nalaman ng kumpanya ang relasyon nila, siguradong sasabihin ng mga tao na nakuha niya ang posisyon dahil sa relasyon nila.

“Hintay ka muna,” lagi nitong sinasabi. “Kapag naging president na ako, saka natin ipapaalam.”

Anim na taon siyang naghintay.

At ngayong gabi, napagtanto niyang napakatagal niyang naging tanga.

“Hindi para makita siya.”

“May bagong intern akong sasanayin bukas.”

“Intern?” Kumunot ang noo ni Tina. “Hindi ba puwedeng subordinate mo?”

“Recent graduate. May backer daw. Anak ng isang malaking tao.”

Napailing si Tina.

“Ah. Nepotism hire.”

“Wala akong pakialam. Kung sa akin siya mapupunta, trabaho pa rin ang ibibigay ko.”

“Eliana, sigurado kang hindi mo talaga kilala ‘yung lalaki?”

Tumigil si Eliana sa pintuan ng kwarto.

“Hindi.”

Pumasok siya at isinara ang p***o.

Kinabukasan, Shantal Group.

Suot ni Eliana ang eleganteng suit skirt at puting silk blouse na hanggang leeg ang pagkakabutones. Makapal na concealer ang itinapal niya sa marka sa collarbone.

Naka-low bun ang buhok niya, manipis na salamin ang nasa ilong, at hawak ang isang baso ng hot Americano.

Habang naglalakad patungo sa elevator, nag-message siya kay Tina.

“Pumasok na ako. Huwag kang mag-alala.”

Agad na dumating ang reply—sunod-sunod na kissing emojis.

Bumukas ang elevator.

Pumasok si Eliana.

Ngunit napansin niya ang isang pares ng leather shoes sa tabi niya.

Lumipat siya nang kalahating hakbang.

Sumunod din ang lalaki.

Napakunot ang noo niya.

Dahan-dahan siyang tumingin pataas.

Matangkad.

Mahigit isang ulo ang lamang sa kanya.

Puting polo, charcoal-gray blazer, malinis na pulso, mahahabang daliri.

Napatingin siya sa screen ng elevator.

Walang pangalan ang lalaki sa badge na suot nito. Sa halip, isang simpleng temporary visitor pass lamang ang nakakabit sa dibdib nito.

Intern?

Napakunot lalo ang noo niya.

Hindi niya alam kung bakit, pero may kakaibang pakiramdam siyang parang nakita na niya ang mga matang iyon.

Samantala, tila sinasadyang huwag siyang kausapin ng lalaki.

Mas lalo siyang nainis.

Pumasok ang lalaki sa elevator at tumayo sa likuran niya.

Hindi nito pinindot ang anumang floor.

Tahimik lamang itong nakatayo.

Napatingin si Eliana sa reflection nito sa elevator door.

May kakaibang ngiti sa labi ng lalaki.

Pagdating sa eighth floor, bumukas ang p***o.

Lumabas si Eliana.

Isang hakbang.

Dalawa.

“Miss.”

Nanigas ang katawan niya.

Pamilyar ang boses.

Dahan-dahan siyang lumingon.

Nakangiti ang lalaki.

“Sabi ko na…”

Lumapit ito nang isang hakbang.

“Hindi ako nagkamali.”

Mas lumalim ang ngiti nito.

At ang pinakamasama, tila kilala siya nito nang higit sa inaakala niya.

“Miss, ikaw pala.”