Bölüm 2

Hastane odası kısa sürede, sanki ben orada değilmişim gibi yeniden neşeli havasına büründü.

Willow, Ay Tanrıçası elbisesini hayranlıkla seyrederek aynanın karşısında dönüyordu. Sonra heyecanla anlatmaya başladı:

"Geçen hafta sınıftaki herkes Karayip Denizi'nin ne kadar güzel olduğundan bahsediyordu.Büyüyünce ben de orayı görmek istiyorum. Bu elbiseyi kesinlikle sahilde giyeceğim!"

Ryker sevgiyle başını okşadı: "Büyümeyi neden bekleyesin ki? O kadar da zor değil. Bu yıl gideriz."

Axel hafifçe güldü: "Tam zamanında söyledin. Yıl sonunda ikimizin de izni var. Seni götürürüz."

Seyahat planlarından söz ederken sohbetleri kendiliğinden akıp gitti. Yarım saat içinde uçak biletlerini bile ayırtmışlardı.

Willow sevinç çığlıkları atıp heyecanla zıpladı, ardından Axel ile Ryker'ın kollarına atıldı.

Bir süre sonra, hâlâ orada olduğumu yeni hatırlamış gibi başını yana eğip bana sordu:

"Abla, sen de gelmek ister misin?"

Ryker ile Axel'a gideceğimi söylemem gerektiğini hatırladım. Konuyu açmak için bundan daha iyi bir fırsat olamazdı.

"Gelemem. Birkaç gün sonra Gölge Sürüsü'ne gideceğim..."

Axel sabırsızca sözümü kesti: "Bunlar bizi ilgilendirmiyor. Anlatmana gerek yok."

"On beş yıl boyunca geri dönmeyeceğim," sözlerim boğazımda düğümlendi. Söyleyemeden yeniden içime gömdüm.

Axel, bir şey hatırlamış gibi bana soğukça baktı:

"Willow yarın hastaneden çıkmak istiyor. Senin yüzünden yaralandığı için başka bir yerde kalması doğru olmaz. Hizmetçiye misafir odasını hazırlatmayı düşünüyorum..."

Sözünü tamamlayamadan sessizce araya girdim: "Benim odamı ona verin."

Axel cümlesinin ortasında sustu.

Sanki yanlış duyduğunu sanıyordu.

Uzun süre inanamayarak yüzüme baktı. "Ne?"

Şaşkınlık dolu kısa bir sessizliğin ardından Ryker da kaşlarını çattı.

Muhtemelen bunu sırf inat olsun diye yaptığımı düşündüğünden, sesi daha da sertleşti:

"Böyle davranmana gerek yok. Ne kadar kinci olduğunu biliyorum ama Willow yaraları iyileşince kendi evine dönebilir."

Ciddi bir ifadeyle ikisine baktım: "Bizim eve taşınmasına izin verin. Daha çok genç, bakıma ihtiyacı var. İkinizin de sürekli gidip gelmesi zor oluyor. Üstelik son birkaç yıldır evde pek vakit geçirmiyorum. Benim odam onun için daha uygun olur..."

Yüksek bir "PAT!" sesi duyuldu.

Axel yemek kabını sehpanın üzerine fırlatmıştı. Ani gürültüyle sözlerim yarıda kesildi.

Yüzü kararmıştı. Belli ki hâlâ numara yaptığımı sanıyordu.

Willow'un yeniden hastane yatağına uzanmasına yardım etti, ardından bir hikâye kitabı alıp yanına oturdu ve okumaya başladı.

Geçen yıllar boyunca sayısız kez olduğu gibi, yine o ortama ait olmayan, istenmeyen kişi bendim.

Ayağa kalkıp sandalyedeki çantamı aldım.

Konuşurken boğazım acıyordu: "Ben gidiyorum."

Kimse cevap vermedi.

Birden, yıllar önce anne babamızın bir yangında öldüğü günü hatırladım.

Axel beni kollarına almıştı; kederden gözleri kan çanağına dönmüştü.

Titreyen bedenimi aynı yumuşak sesle teselli etmişti:

"Senin hâlâ ağabeylerin var. Biz yanında olduğumuz sürece her zaman küçük prensesimiz olacaksın."

"Yalancı," diye düşündüm.

Nedense birden burnumun direği sızladı, gözyaşlarım taşmak üzereydi.

O gece aceleyle okula döndüm ve üzerinde çalıştığım deneyi tamamlamak için doğruca laboratuvara gittim.

Yalnızca dört günüm kalmıştı.

Bu dört gün içinde Kuzey Şehri'ndeki hem akademik hem de kişisel bütün işlerimi tamamlamam gerekiyordu.

Neredeyse bütün gece çalıştım.

Ertesi sabah kısa bir kestirmeden sonra eve döndüm.

Odamın Willow için boşaltılması gerekiyordu.

Omega hizmetçi, eşyalarımı misafir odasına taşımama yardım ederken öfkeyle söyleniyordu:

"Sürü varisi ne zamandan beri yatak odasını bir yabancıya bırakıp başka bir odaya taşınıyor?"

Kitaplarımı ve kıyafetlerimi bavullara yerleştirmeyi sürdürerek cevap verdim:

"Sorun değil. Zaten burada fazla uzun kalmayacağım."

Arkamdan yükselen buz gibi bir ses sessizliği bozdu:

"Nereye gitmeyi planlıyorsun?"