Bölüm 3

Arkamı döndüm.

Axel'ın tek ses çıkarmadan hemen arkamda belirdiğini gördüm.

Yüzü buz gibiydi; bakışları ağzına kadar dolu valizime kilitlenmişti.

Ryker yatak odasının kapı pervazına yaslanmış, aynı soğuklukla bana bakıyordu.

Willow da peşlerinden gelmiş, sessizce valizlerimi süzüyordu.

Gözlerinde güçlükle gizlediği beklentiyi fark etmemek imkânsızdı.

Bir an onlara gerçeği söylemeyi düşündüm.

Ama sonra Axel'ın sabırsız sözlerini hatırladım: "Bunlar bizi ilgilendirmiyor. Anlatmana gerek yok."

Birden gerçeği açıkça söylemeye cesaret edemedim.

Böylece sonunda gittiğimde en azından kendimi kandırabilirdim.

Umursamadıklarını kabullenmek yerine, gideceğimden haberleri olmadığı düşünüp kendimi avutabilirdim.

Elimi montumun cebine soktum. Yumruğumu öylesine sıkmıştım ki parmaklarım sızlıyordu.

Umursamaz görünmeye çalışarak konuştum: "Sadece oda değiştireceğim için eşyalarımı topluyorum. Söylediğim gibi, bu oda Willow'un olacak."

Axel'ın ifadesi biraz yumuşadı.

Ancak hemen yeniden sertleşti ve kasvetli bir sesle konuştu: "Willow burada kalmayacak. Daha birkaç gün önce onu merdivenlerden aşağı ittin. Seninle aynı çatı altında yaşamasına izin verirsek içimizin rahat edeceğini mi sanıyorsun?"

Düşünmeden cevap verdim: "O zaman kampüs yurduna taşınırım."

Axel'ın bir anlığına yumuşayan yüzü tamamen karardı.

Onu kışkırtmak gibi bir niyetim gerçekten yoktu.

Gidişim bu kadar yaklaşmışken işlerini daha da zorlaştırmak istemiyordum.

Willow masum bir ifadeye büründü: "Burası senin odan, abla. Ben alamam."

Düz bir sesle cevap verdim: "Endişelenme. Buradan taşındıktan sonra bir daha geri gelmeyeceğim."

Willow dudaklarının kenarlarının yukarı kıvrılmasına engel olamadı.

Kendini ele verdiğini fark edince hemen başını eğdi.

Axel öfkeyle bağırdı: "Kimi tehdit ediyorsun sen?"

Ryker soğukça güldü: "Gitmek istiyorsan git. Sana kalman için yalvaracağımızı mı sandın?"

Başka bir şey söylemeden eşyalarımı toplamaya devam ettim.

Bu evde yirmi yıldan uzun süredir yaşadığım için fazlasıyla eşyam birikmişti.

Hepsini götürmem mümkün değildi. Bu yüzden yalnızca gerekli olanları ve annemle babamın ölmeden önce bana bıraktığı eşyaları ayırdım.

İki büyük valizi doldurup kapıya doğru sürüklemeye başladım.

Arkamdan Axel'ın öfkeli sesi yükseldi: "Biraz gururun varsa bir daha asla geri dönmezsin!"

Ağır valizleri güçlükle merdivenlerden indirip giriş holünden dışarı çıkardım.

Axel'ın öfkeli ve alaycı sesi arkamdan gelmeye devam etti:

"Yıllardır çıkardığın onca olaydan sonra sonunda biraz huzura kavuşacağız. Tek başına üç gün bile dayanamayınca sürünerek geri gelme sakın!"

Aslında yanıma bir şemsiye almak niyetindeydim.

Ama sözleri boğazımı düğümledi ve doğruca sağanak yağmurun altına çıktım.

Yağmur öylesine şiddetliydi ki birkaç saniye içinde sırılsıklam oldum.

Ön bahçeyi geçerken yağmur görüşümü bulanıklaştırdı.

Axel'ın sesi arkamdan yükselmeye devam etti:

"Bundan sonra ona kapıyı açmaya cüret eden, onunla birlikte gidebilir!"

Gözlerim öylesine yanıyordu ki neredeyse açamıyordum.

Görüşümü bulanıklaştıranın yağmur mu, yoksa gözyaşlarım mı olduğunu ayırt edemiyordum.

Sırılsıklam olan montumun koluna kızıl bir leke yayılmaya başladı.

Valizleri aşağı taşırken kolumdaki henüz kabuk bağlamış yara yeniden açılmış, kanamaya başlamıştı.

Yıllar önce annemle babamı bizden alan yangında Axel'ı korurken ağır yanıklar almıştım. Kurdum öylesine zarar görmüştü ki kendini iyileştirme gücünün büyük kısmını kaybetmişti.

Şimdiyse hiçbir acı hissetmiyordum. Valizlerimi malikaneden uzaklaştırmaya çalışırken bütün bedenimi saran uyuşukluktan başka hiçbir şey yoktu.

Okulun yatakhanelerinin bu saatte hâlâ açık olup olmadığını merak ettim.

Aslında nereye gittiğime dair hiçbir fikrim yoktu.

Willow arkamdan koşarak dışarı çıktı. Sesi abartılı bir hüzünle titriyor, gözyaşlarına boğulmuş gibi çıkıyordu: "Abla, özür dilerim. Lütfen gitme. Benden hoşlanmıyorsan ben gidebilirim."

Hemen ardından Axel'ın onu durdurmaya çalışan telaşlı sesi duyuldu:

"Willow, gitmesi gereken kişi sen değilsin. Yağmurun altında durmamalısın!"

Gülümsemeye çalıştım ama başaramadım.

Kurdum eski yanıklar yüzünden zaten zayıftı. Üstelik son birkaç gündür tükenene kadar çalışıyordum. Şimdi bir de sağanağın altında sırılsıklam kalınca gözlerimin önü kararmaya başladı.

Tam yere yığılmak üzereyken güçlü bir el beni yakaladı.

Aynı anda başıma vuran yağmur da kesildi.

Güçlükle başımı kaldırdım. Birkaç saniye sonra karşımda duran kişinin Gölge Sürüsü'nün Alfası Derek olduğunu fark ettim.

Derek, kurt adamlar arasındaki gümüş zehirlenmesi sorununa bir çözüm bulmak için durmaksızın çalışıyordu.

Şifalı bitkiler konusundaki araştırma yeteneğime hayrandı ve beni birkaç kez sürüsüne Baş Şifacı olarak katılmaya davet etmişti.

Ancak gümüş zehirlenmesi projesi fazlasıyla önemliydi. Araştırma belgelerinin dışarı sızmasına asla izin verilemezdi. Proje, en az on beş yıl boyunca dış dünyadan tamamen kopuk yaşamayı gerektiriyordu. Bu yüzden teklifini daha önce defalarca reddetmiştim.

Ama bu kez her şey farklıydı. Dışarıda uğruna kalmaya değecek hiçbir şey, hiç kimse kalmadığı için teklifini kabul etmiştim.

Arabası sağanak yağmurun altında bekliyordu.

Derek hiçbir şey sormadan valizlerimi alıp bagaja yerleştirdi.

Arkamdan Axel'ın soğuk kahkahası duyuldu: "Bu kadar çabuk mu gidiyorsun? Kendine güçlü bir koruyucu bulmuşsun anlaşılan."

Muhtemelen perişan hâlimi kendi gözleriyle görmek için özellikle peşimden gelmişti.

Derek hâlimi görünce öfkeyle beni savundu:

"Onları neden hâlâ ağabeylerin olarak görüyorsun? Zaten birkaç gün sonra gideceksin..."

Telaşla sözünü kestim: "Alfa!"

Derek hemen sustu.

Arabanın kapısını açıp kararlı bir hareketle beni arabaya bindirdi.

Göz ucuyla Axel'ın yüzünün bir anda karardığını gördüm.

"Derek, ne ima ediyorsun sen?"

Derek küçümseyerek güldü: "Ne mi ima ediyorum? Birkaç gün sonra öğrenirsin."

Yüreğim ağzıma geldi.

Axel, ne olup bittiğini anlayamamış gibi olduğu yerde donakaldı.

Uzun bir anın ardından, araba hareket etmek üzereyken öne atılıp kapımı açmaya çalıştı.

Ama Derek çoktan arabaya binmiş, kapıları kilitlemişti.

Camın ve yağmurun ardından Axel'ın dudaklarından dökülen sözleri zar zor seçebildim:

"Ember, in arabadan!"

Yüzünde öfke vardı ama ona başka bir şey daha karışmıştı. Ne olduğunu anlayamadığım, alışılmadık bir ifade...

Bunun ne anlama geldiğini çözemiyordum. Bildiğim tek şey, artık gitmemin onun için hiçbir anlam taşımadığıydı.

Ne onun ne de Ryker'ın umurundaydı.

Gözlerimi kapadım ve ona bakmadım.

Araba uzaklaşırken dikiz aynasında Axel'ın hâlâ yağmurun altında kıpırdamadan durduğunu gördüm.

Derek öfkeyle söylenmeye devam etti: "Yaralısın, bir de seni bu sağanağın altında kapının önüne koyuyorlar. Böyle davranacaklarını bile bile neden geri döndüğünü gerçekten anlayamıyorum."

Başımı çevirip camın dışında bardaktan boşanırcasına yağan yağmura baktım.

Uzun bir sessizliğin ardından yavaşça konuştum: "Eskiden bana çok iyi davranırlardı."

Derek bana inanmadı.

Onunla üniversitede tanışmıştım. Axel ve Ryker'ın bir zamanlar bana nasıl değer verdiğini hiç görmemişti.

Gözlerim dolarken içtenlikle tekrarladım:

"Gerçekten. Eskiden bana çok, çok iyi davranırlardı."