Beni Kaybettiğinde Sev Beni

Gece yarısı, ruhum bodrumdan süzülerek dışarı çıktı.

Yatak odamın kapısı sertçe açıldı. Abim Conner içeri daldı. Beni göremeyince küçümseyerek güldü.

"Öfke nöbetleri geçirip saklambaç oynamak için biraz fazla büyümedin mi?"

Normalde ona mutlaka karşılık verirdim.

Ama bu kez yalnızca yanında süzülüyor, tek bir ses bile çıkaramıyordum.

Conner telefonumu aradı. Cevap vermeyince sinirle elini saçlarının arasından geçirdi ve masamın üzerindeki günlüğü gelişigüzel karıştırmaya başladı.

Günlüğün içinde yalnızca tek bir şey yazılıydı:

99.

Yıllar boyunca beni kaç kez hayal kırıklığına uğrattıklarının sayısıydı bu.

Conner bunun ne anlama geldiğini anlayamadı. Kaşlarını çattı, günlüğü yere fırlattı ve bir sesli mesaj bıraktı.

"Şu aptalca oyunlara bir son ver. Ella senin ev yapımı kurabiyelerinden istiyor. Hemen buraya dönüp ona kurabiye yap!"

"Bugün onun mezuniyet günü. Sakın bu günü mahvetmeye kalkma. Bir saat içinde eve dön; o zaman seni affederim."

Conner telefonunu cebine koyup oturma odasına döndü.

"Sophie odasında değil ve telefonunu da açmıyor," dedi annemle babama. "Bunu hep yapıyor. Olayları büyütüyor, ortadan kayboluyor ve geri dönmemiz için ona yalvarmamızı bekliyor."

Babam sonunda konuştu.

"Onu çok şımarttık. Bu kez kimse onunla iletişime geçmesin. Ona bir ders verelim. Kendi başına sakinleşsin. Nasıl olsa yarın sürünerek geri döner."

Ella yanımıza süzülerek geldi. Yüzüne endişeli bir ifade yerleştirmişti. Babamın kolunu nazikçe çekiştirdi.

"Baba, öyle söyleme. Ya Sophie'nin başına gerçekten bir şey geldiyse? Belki ona mesaj atmalıyım. Biliyorsun, Sophie'le birbirimize çok yakınız."

Gözlerini yere indirdi. Masum ve narin bir yavru geyik gibiydi.

Telefonunu çıkarıp ince parmaklarıyla ekrana dokunmasını izledim.

'Umarım o başıboş kurtlar tarafından işaretlenmenin tadını çıkarmışsındır. Şimdi kiminle yatıyorsun? Bu arada parti harikaydı. Gelmediğin için teşekkürler. Geberip gidersen her şey çok daha iyi olacak.'

Mesajı gönderdikten sonra hemen sildi ve yeni bir mesaj yazdı.

'Ablacığım, iyi misin? Hepimiz senin için çok endişeleniyoruz. Bize kızgınsan, öfkeni benden çıkar. Lütfen, sadece eve dön.'

Ardından telefonu herkesin görebileceği şekilde kaldırdı. İlgili ve düşünceli bir kız kardeşin kusursuz portresini çizmişti.

Annem onu kollarının arasına çekti. Sesinden şefkat akıyordu.

"Sen her zaman çok naziksin, Ella. Bunun seninle hiçbir ilgisi yok. Sophie sadece çocukça davranıyor."

'Çocukça mı?'

Hayalet bedenimden acı bir kahkaha döküldü, ama kimse onu duyamadı.

Onların gözünde her şey her zaman Ella'yla ilgiliydi.

Bugünün, yalnızca iki yılda bir verilen Üstün Hizmet Ödülü'nü almam gereken gün olduğunu kim hatırlayacaktı ki?

Hepsinin Ella'nın mezuniyetini kutlayacağını bildiğim için törenime gelmeleri için ısrar etmemiştim.

Onların sevgisi uğruna Ella'yla hiçbir zaman rekabet etmeye çalışmadım.

Ama tam törene gitmek üzere evden çıkacakken üç başıboş kurt içeri dalmış ve beni bodruma sürüklemişti.

Dehşet içinde çırpınarak bağırdım:

"Evimizin anahtarını nereden buldunuz?"

Adamlardan biri yüzümün önünde bir anahtarlık salladı.

Ella'ya aitti.

"Boşuna çırpınma," diye alay etti. "Bugün bu bodrumdan çıkamayacaksın."

"Kimseye söylemeyeceğim, söz veriyorum. Lütfen, beni öldürmeyin… Size yalvarıyorum…"

Sonunda yalvarışlarımı görmezden geldiler.

Beni yere bastırdılar, tecavüz ettiler ve iğrenç alayları eşliğinde sayısız fotoğraf çekerken boynumu derimi parçalayana kadar ısırdılar.

Tüm gücümle karşı koydum. Boğuşma sırasında başım bir masanın köşesine sertçe çarptı.

Kan anında fışkırdı.

Dehşete kapılan adamlar kaçıp gitti.

Kalan son gücümü toplayıp yerde telefonuma doğru süründüm. Yardım çağırmak için ekranı yalayarak numarayı tuşlamaya çalıştım.

Her kurt adam, sürü bağı sayesinde bir aile üyesinin ölümcül tehlikede olduğunu hissedebilirdi.

Ama onların hepsi, benim yalnızca dikkat çekmeye çalıştığımı düşündü.

Aramalarımı cevaplamamakla kalmadılar, bana bir de mesaj gönderdiler:

'Yine boğuluyormuş gibi mi yapıyorsun? Şu numarayı bırak! Babanla benim senin dramalarınla uğraşacak vaktimiz yok! Seninle olan sürü bağımızı çoktan kopardık!'

Yalnızca eşim Ryan telefonumu açtı.

"Yardım et bana… Ryan, ölüyorum…"

Cevabı soğuk ve keskin oldu.

"Sophie, şu dramayı bırak. Bugün Ella'nın büyük günü. İlgi çekme çabalarının da bir sınırı var! Mezuniyet hediyesi alarak bunu telafi edeceğimi sana zaten söylemiştim!"

'Ama… Ryan, ben zaten ölüyordum.'

Dudaklarımda acı bir tebessüm belirdi.

'Çok yazık. Bunu telafi etme fırsatını asla bulamayacaksın.'

Yirmi dört saat içinde, kimsenin girmediği o bodrumdan çürüme kokusu yükselmeye başlayacaktı.

Ella her zaman ölmüş olmamı dilerdi. Böylece onun sevgisini kazanmak için onunla rekabet eden kimse kalmayacaktı.

Artık dileği gerçek olmuştu.