Beni Kaybettiğinde Sev Beni

Ruhum oturma odasına hapsolmuştu. Onların bu sıcacık aile tablosunu çaresizce izlemek zorundaydım.Genelde erkenden yatağa giren babam bu gece hâlâ ayaktaydı. Ella mezuniyet hediyelerini açarken onun yanında oturuyordu. Annem ise internetten göz alıcı elbiseler seçiyor, Ella'nın mezuniyet gezisi için baştan aşağı yeni kıyafetler alacağına söz veriyordu."Anne, zaten o kadar çok kıyafetim var ki dolabım tamamen dolu," dedi Ella tatlı bir sesle."O zaman onları Sophie'nin odasına koyarız. O zaten görevlerine o kadar odaklanmış durumda ki yeni kıyafet almaya hiç vakit ayırmıyor. Dolap alanına da ihtiyacı yok.""Bu gerçekten sorun olmaz mı? Sophie üzülür…"Annem kaşlarını çattı."Ella, bu kadar çekingen davranmana gerek yok. Sophie'nin ablan olarak senin için yapması gereken bir şey bu."Conner yanında oturmuş, Ella için Antep fıstıklarının kabuklarını tek tek çıkarıyordu.Tek kelime bile edemiyordum. Gözlerimin önünde sergilenen bu sıcak aile tablosunu yalnızca sessizce izleyebili

Ruhum Ella'yı şifacının kliniğine kadar takip etti.Çok geçmeden ruh eşim Ryan içeri daldı.Doğruca Ella'nın yanına koştu, elini tuttu ve avucundaki kırmızı izi endişeyle inceledi. Gözlerinde tarifsiz bir ıstırap vardı."Bu nasıl oldu? Şifacı ne söyledi?""Ryan, böyle yapma," dedi Ella. Sesi gözyaşları yüzünden boğuklaşmıştı, ama yine de zoraki bir gülümseme takınmayı başardı. "Bunun Sophie'nin suçu olmadığını biliyorum. Muhtemelen sadece bana sürpriz yapmak istedi ve biz kurt adamların gümüşe dokunamayacağını bir anlığına unuttu…"Ella ne kadar "anlayışlı" davranırsa, Ryan'ın yüzündeki ifade de o kadar kararıyordu.Ryan başını kaldırdı. Sesinden öfke akıyordu."Sophie mi? Şimdi nerede saklanıyor? Ella, üzülme. Senin için ona haddini bildireceğim!"Ruh eşi bağımız henüz tamamlanmamıştı. Bu yüzden ölümümü hissedemezdi. Hele hemen yanında durup onu sessizce izlediğimi bilmesi hiç mümkün değildi.Klinikten çıktıktan sonra Ryan telefonumu aradı. Cevap vermeyince bir sesli mesaj bı

Ailemizin evi kaosa sürüklenirken Ryan, ortadan kaybolduğumdan habersizdi.Ella'yı bir kez daha görmek için kliniğe dönmüştü.Ruhum onu takip etti. Elindeki bandajı nazikçe değiştirirken onu izledim."Hâlâ acıyor mu?"Ryan'ın sesi, uzun zamandır duyduğum en yumuşak hâlindeydi.Ella başını salladı. Gözleri yaşlarla parlıyordu."Artık acımıyor. Sen yanımdayken hiç acımıyor.""Sophie haddini aştı," dedi Ryan. Sesine öfke sinmişti. "Ortaya çıktığında, ona bunu yaptığına pişman edeceğime yemin ederim!""Sophie'ni suçlama," dedi Ella. Parmaklarını Ryan'ın elinin etrafında daha sıkı kenetledi. "Muhtemelen sadece herkesin ilgisini çekmek için çaresizce bir şey yaptı."Ella'nın acı çektiğini görmek, Ryan'ın içindeki koruma içgüdüsünü daha da güçlendirdi."Ella, sen gerçekten çok iyi kalplisin. Sana bunu yapıyor, sen yine de onu savunuyorsun.""Sadece onun için endişeleniyorum," diye fısıldadı Ella ve Ryan'ın kollarına sokuldu. "Sophie bütün hayatı boyunca çok yalnız kaldı. Tek ihtiya

Babam eşyalarımı toparlarken ay taşımı buldu.Yakınlarda bir kurt adam öldüğünde, sönmeye yüz tutmuş bir ay taşı onun son anılarını kaydederdi.Bu gerçeği fark etmek babaya fiziksel bir darbe gibi geldi. Hemen annemle Conner'i yanına çağırdı. Ryan da sessiz bir gölge gibi onları takip etti."Sophie'nin son anları… Ay taşının içinde kayıtlı,"dedi babam, sesi titreyerek. "O gün gerçekten ne olduğunu görmemiz gerekiyor."Taşın etrafında toplandılar ve ellerini üzerine koydular. Ay taşı parlamaya başladı. Ardından son anlarımın görüntüsü titrek bir şekilde ortaya çıktı.Ödül törenime gitmek üzere evde hazırlanırken aşağı kattan bir ses duydum.Üç yabancı başıboş kurt eve girmişti."Burada. Plana sadık kalın."Adamlardan biri konuşurken, üzerinde Ella'nın imzası gibi görünen özel bir tılsım bulunan anahtarlığı sallıyordu."Kimsenin onun için aramaya çıkmayacağından emin misin?""Rahat ol. Bütün aile küçük kız kardeşin partisinde. Bu kızın kimsenin umurunda olduğu yok."Başka bir