Share

Bölüm 5

Author: Alyssa J
"Sorun değil," diye düşündüm.

Yakında onları bir daha görmeyecek, Willow'la kurdukları kusursuz küçük aileyi artık rahatsız etmeyecektim.

Okula dönüp öğrenci yurduna yerleştim ve şifalı bitkiler üzerine tuttuğum araştırma notlarını geliştirmeye devam ettim.

Ertesi gün Derek'la kütüphaneye giderken Axel ve Ryker'la karşılaştım.

Onları görmezden gelip kendime bir yer buldum. Defterimi açıp satır satır yazmaya devam ettim.

Willow onları peşinden sürükleyerek benden pek de uzak olmayan bir yere oturttu.

Kıkırdayan sesi ara sıra kulağıma çalınıyordu.

Axel ile Ryker başını okşadılar: "Uslu dur. Birkaç gün sonra Karayipler'e gidiyoruz."

Bunu duyunca nefesim daraldı. Ayağa kalkıp su içmeye gittim.

Döndüğümde defterim Willow'un elindeydi.

Axel ile Ryker raflardan kitap almaya gitmişti.

Willow tek başına oturmuş, defterimin sayfalarını yırtıyordu.

İçime kötü bir his çöktü. Hızla ileri atılıp defteri elinden kaptım.

Willow hemen abartılı bir hareketle kendini yere attı, alnını sandalyeye çarpıp acıyla çığlık attı.

Kütüphanedeki öğrenciler dönüp bize baktı.

Titreyen ellerle defterimi açtım.

Beş yıllık şifalı bitki araştırma notlarım paramparça edilmişti. Sayfaların çoğu ıslanmış, mürekkep dağıldığı için yazılar okunmaz hâle gelmişti.

Sağlam kalan tek sayfaya ise keçeli kalemle çirkin bir gülen yüz çizmişti.

Dişlerini göstererek bana sırıtan o yüz tehditkâr ve alaycı görünüyordu.

Zihnim uğuldamaya başladı.

Tam o sırada Axel koşarak geldi ve ne olduğunu sormaya bile gerek duymadan çıkıştı:

"Ember, Willow'u neden ittin?!"

Ryker, Willow'un ayağa kalkmasına yardım ederken yüzü öfkeden kararmıştı.

Etrafımızda giderek daha fazla insan toplanıyordu.

Rafların arasında kitaplara bakan Derek aceleyle yanımıza geldi.

Önce defterime, ardından yüzüme baktı ve ne olduğunu hemen anladı.

"Notlarını mı parçaladı?!"

Axel'ın öfkeli ifadesi dondu. Yanıma gelip deftere baktı.

Uzun bir sessizliğin ardından kaşlarını çattı: "Bu mümkün değil. Willow böyle bir şey yapmaz..."

"Hadi gidelim," dedim sakince. Axel'ın sözünü tamamlamasını beklemeden Derek'a döndüm.

Ne tuhaftı.

Öfkeden deliye dönmem gerekirdi. Daha önce sayısız kez yaptığım gibi kendimi kaybedip Willow'a bağırmalı, hatta ona vurmalıydım.

Ardından da onu savunup şımartan Axel ve Ryker'la kıyasıya kavga etmeliydim.

Ama o anda tek istediğim oradan uzaklaşmaktı.

Onlarla dört yıldır tartışıyordum.

Her biri aynı şekilde sonuçlanan sayısız tartışmayla geçen dört yıl...

Artık kavga etmek istemiyordum.

Zaten birkaç gün sonra gidecektim.

Mahvolmuş defterimi yerden alıp kütüphaneden çıktım.

Axel da arkamdan geldi.

Her zamanki gibi soğuk, ancak bu kez hafif bir huzursuzluk taşıyan sesini duydum:

"Defteri bana ver. Senin için düzeltmeye çalışırım."

Düz bir sesle cevap verdim: "Gerek yok."

Zaten yakında gidecektim. O defteri, bir zamanlar şifalı bitkilere ilgi duyan Axel için hazırlamıştım.

Koridorun sonuna doğru yürümeye devam ettim.

Axel'a birden ne olmuştu böyle?

Yıllardır benimle tek kelime konuşmak istemeyen adam hızla arkamdan yetişip kolumu tuttu.

"Ember, son zamanlarda sana... sana ne oluyor?"

Sesindeki belli belirsiz endişeyi fark ettim.

Ama arkamı dönmedim.

Yalnızca elimi uzatıp parmaklarını nazikçe kolumdan ayırdım.

Bir süre sessizce öylece kaldık. Sonunda yeniden konuştu:

"Willow daha çok genç. Defteri gerçekten o yırttıysa bile bunu bilerek yapmış olamaz."

"Demek mesele buydu. Willow'a kin besleyip öfkeyle onu yine merdivenlerden itmemden korkuyordu," diye düşündüm.

"Ben de bu kez olsun benim tarafımı tutacağını sanmıştım," diye düşündüm.

Kendi aptallığımla alay edercesine dudaklarımın kenarı hafifçe kıvrıldı.

Asansöre girip kapıları kapatma düğmesine bastım.

Bunca zamandır vazgeçmeyi reddeden kalbim sonunda sakinleşmiş, en ufak bir dalgayla bile kıpırdamayan durgun bir suya dönüşmüştü.

Nedense artık üzülmüyordum.

Asansörün kapıları kapanırken yavaşça, "Sorun değil. Kafana takma," dedim.

Ryker kapanan kapıları durdurmak istercesine hızla öne atıldı ama artık çok geçti.

Onu son kez gördüğüm o anda gözlerinde panik ve şaşkınlık belirdiğini sandım.

Gitmeden önce valizlerimi son kez kontrol ettim.

Öğle vakti Derek, gümüş zehirlenmesi araştırma projesini konuşmak için beni yemeğe davet etti.

Restorandan çıkarken Ryker birden aradı.

Telefonu açtım ama uzun süre tek kelime etmedi.

Yanlışlıkla aradığını düşünüp telefonu kapatmak üzereydim ki sonunda, "Eve ne zaman döneceksin?" diye sordu.

Şaşkınlıktan bir an ne diyeceğimi bilemedim.

"Acaba Willow'u aramak isterken yanlışlıkla beni mi aradı?" diye düşündüm.

Yine de cevap verdim: "Son zamanlarda okulda çok yoğunum. Bu yüzden eve dönmeyeceğim."

Ryker ısrar etti: "Peki ya bu akşam?"

Birden neden benimle bu kadar ilgilendiğine anlam veremiyordum.

Yine de bir bahane uydurdum: "Bu akşam sınıf arkadaşlarımla planım var."

Ardından yine uzun bir sessizlik oldu.

Bir süre sonra mahcup bir sesle konuştu: "Bugün Axel'la benim doğum günümüz."

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

Yıllardır doğum günlerini planlayan hep ben olmuştum.

Pastalarını alır, kutlama yapılacak yeri ayarlar, hediyelerini aylar öncesinden seçerdim.

Ama bu yıl...

Derek telefonu elimden alıp, "Ember ikiniz için de bir doğum günü hediyesi hazırladı. Eve dönünce görürsünüz," dedi.

Şaşkınlıkla Derek'a baktım. Bana göz kırptı.

Axel ve Ryker'a, on beş yıllık tecrit projesine kabul edildiğimi gösteren belgeyle yetimhane müdürünün Willow'un kimlik sahtekârlığını doğruladığı ses kayıtlarını içeren bir paket gönderdiğini söyledi.

Hafifçe gülümseyip başımı salladım. İnanıp inanmamaları artık umurumda değildi.

Valizimi alıp bulabildiğim ilk uçuşa bilet ayırttım.

Derek'la birlikte okuldan ayrılıp havalimanına gittim.

Uçak 9.144 metre yüksekliğe ulaştığında Kuzey Şehri'ndeki her şey yavaş yavaş gözden kayboldu.
Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Ben Gidince Ağabeylerim Pişman Oldu   Bölüm 14

    Aceleyle hastaneye gittim.Axel da yıllar boyunca kendini tıbbi araştırmalara adamış, elinden gelen her şeyi yapmıştı.Hem bir akıl hocası hem de bir araştırmacı olarak...Henüz elli yaşına bile gelmemişti ama bedeni çoktan türlü hastalıklarla harap olmuştu.Hastane odasına girip yanına oturdum.Birden, bir gün önce kızım için düzenlediğimiz doğum günü partisini hatırladım.Beni görmeye tekerlekli sandalyesiyle gelmiş, muhtemelen son kez vedalaşabilmek için kendini zorlamıştı.Ryker karşımda oturuyordu. Yüzüne derin bir keder çökmüştü.Ellili yaşlarına yaklaşan adam yüzünü ellerinin arasına gömmüş, kendini tutamadan ağlıyordu.Bedeninin dört bir yanına tüpler bağlanmış olan Axel'a baktım. Yanındaki cihazlar düzenli aralıklarla sinyal veriyordu.Ağzını ve burnunu oksijen maskesi kapatıyordu. Konuşmaya çalıştı ama sesini duyamadım.Onlarca yıllık kardeşliğin ardından dudaklarını okumak benim için zor değildi.Bana sesleniyordu. Durmadan, telaşla ama güçsüzce..."Ember, Ember..."Yine o ş

  • Ben Gidince Ağabeylerim Pişman Oldu   Bölüm 13

    Akıl hocam Profesör John'u ziyaret etmek için Kuzey Şehri'ne döndüm.On beş yıl içinde saçları tamamen ağarmıştı.Ben yokken Axel ile Ryker'ın nasıl yıkıldıklarını, yıllarını pişmanlık içinde geçirdiklerini anlattı.Ryker umutsuzluğa kapılmış, alkol zehirlenmesi nedeniyle onlarca kez acil servise kaldırılmıştı.Axel ise yıllarca dinmeyen kederini bastırmak için akademide yürütülen sayısız tıbbi deneye ve araştırma projesine gönüllü olmuştu.Geceler boyu uyumadan, kendini tüketircesine çalışması sağlığının giderek bozulmasına yol açmıştı.Willow'a gelince, sürü evinden kovulmuştu. Lüks içinde yaşamaya alıştığı için yetimhaneye dönmeyi reddetmişti.Daha sonra başıboş bir gruba katılmış, eğlenmek için motosikletle dolaşırken korkunç bir kaza geçirmişti.Hayatta kalmayı zar zor başarmıştı ama bacağı kırılmış, beyninde kalıcı hasar oluşmuştu.Sonunda nereye gittiğini kimse bilmiyordu. Artık zihinsel engelli ve evsiz bir kızdan başka bir şey değildi.Hayatta mıydı, ölmüş müydü, bunu kesin ol

  • Ben Gidince Ağabeylerim Pişman Oldu   Bölüm 12

    On beş yıl sonra araştırma enstitüsünden ayrıldım.İlaç geliştirme çalışmaları başarıyla tamamlanmış, kurt adamlar için geliştirilen gümüş zehirlenmesi panzehirinin uygun fiyatlarla piyasaya sürülmesine onay verilmişti.Araştırmacı arkadaşlarım ve akıl hocalarımla birlikte basın toplantısına katıldım.Gümüş zehirlenmesinden mustarip pek çok hasta ve yakını kendiliğinden etkinlik alanına gelmiş, gözyaşları içinde minnettarlıklarını dile getirmişti.O gün aynı zamanda Dolunay Festivali'ydi. Annemle babamın görevleri uğruna canlarını feda etmelerinin yıl dönümüydü.Sanki zaman, onların yarım kalan hikâyesini yeniden yazmıştı.Birden yıllar önceki o geceyi hatırladım. Annem beni şefkatle kollarına alıp şöyle demişti:"Biraz daha hızlı ilerleyebilirsek hastalar ilaçlarını yılbaşından önce satın alıp bayramı daha güzel geçirebilirler."O zamanlar sözlerinin anlamını kavrayamayacak kadar küçüktüm.Annemin gözlerindeki o yakıcı tutkuyu ve biriken yaşları anlayamamıştım.Yumuşak bir sesle devam

  • Ben Gidince Ağabeylerim Pişman Oldu   Bölüm 11

    Axel, bütün ruhu çekilip alınmış gibi konuştu: "Mutlaka bir yolu vardır.""Bir şey düşüneceğim, bir çözüm bulacağım. Ne pahasına olursa olsun onu bulacağız."Profesör John hafifçe iç çekti: "Açık konuştuğum için beni bağışla.""Anne ve baban, araştırmaları açığa çıktığı için hayatlarını kaybetti.""Güvenlik önlemlerinin yetersizliği suçlulara saldırma fırsatı verdi.""Bu kez araştırma tamamlanana kadar projede yer almayan hiç kimse onlara ulaşamayacak."Axel hâlâ ruhsuz bir kabuk gibiydi ama inatla tekrarladı: "Bir yolunu bulacağım."Profesör John onu uyarmak zorunda hissetti: "Ember'ı açıkça aramaya kalkarsan onu tehlikeye atabilirsin.""Axel, anne ve babanın başına gelenleri unutma.""Ember'ı gerçekten önemsiyorsan... kararına saygı duy."Axel'ın gözbebekleri birden titredi.Gece yarısı yağan kar, uçsuz bucaksız Kuzey Şehri'ni bembeyaz bir örtüye bürümüştü.Sanki Axel'ı da baştan aşağı dondurmuştu.Olduğu yerde kıpırdamadan duruyordu. Parmak uçları, hareket ettiremeyeceği kadar uyuşm

  • Ben Gidince Ağabeylerim Pişman Oldu   Bölüm 10

    Axel ağzını açtı ama sesini çıkarabilmesi birkaç saniye sürdü.Sanki kendini teselli etmeye çalışıyormuş gibi Willow'un sözlerini tekrarladı:"Eninde sonunda... geri döner. Koca kadın. Kaybolacak değil ya."Ryker'ın gözleri kıpkırmızıydı; dökülmemiş yaşlarla buğulanmıştı.Kontrolsüzce titreyen eliyle Axel'ı yakasından sertçe kavradı."Derek'le birlikte gitmiş! Okulun güvenlik kameralarını kontrol ettim. Valizini sürükleyerek Derek'le birlikte oradan ayrılmış!"Ryker, Axel'ın yakasını daha da sıkıp neredeyse nefesini kesecek kadar kendine çekerken sesi şiddetle titriyordu."Ne söylediğimi anlıyor musun? Derek'le birlikte gitti! Derek'in şu anda ne yaptığını bilmiyor musun? Bilmiyor musun?!"Axel nefes almakta zorlanıyordu ama kıpırdamayı bile unutmuştu.O büyük korku ve çaresizlikten geriye yalnızca dibi görünmeyen, uçsuz bucaksız bir şaşkınlık kalmıştı.Derek'in ne yaptığını nasıl bilmezdi?Sürünün yöneticilerinden biri olan Axel, üst düzey yetkililerle birlikte on beş yıllık gizli şif

  • Ben Gidince Ağabeylerim Pişman Oldu   Bölüm 9

    Axel, kendisini boğan korku, çaresizlik ve şaşkınlığın arasından son bir parça sağduyu çekip çıkarmaya çalıştı.İçgüdüsel olarak itiraz etti: "Hayır, beni aramadı."Evet, yirmi yılı aşkın süredir kardeşlerdi.Araları ne kadar açılmış, Ember'ın kalbi ona karşı ne kadar kırgınlıkla dolmuş olursa olsun, on beş yıllık kapalı araştırma programına katılmadan önce en azından ona veda etmesi gerekirdi.Demek ki gitmemişti.Profesör John kendinden emin bir sesle cevap verdi: "Bu imkânsız. Oradaydım. Ayağa kalktığımda senin numaranı çevirdiğini kendi gözlerimle gördüm. Geçen cumartesiydi... Öğle saatleri civarında."Axel yeniden inkâr etmek üzereydi.Ama bir anda aklına bir şey geldi.Geçen cumartesi, öğle saatleri...Karayipler'de sabahın beşi civarı olmalıydı.O sabah saat beşte Willow'a okyanusu göstermeyi yeni bitirmişti.Willow bir sürü fotoğraf çekmekte ısrar etmiş, gün ağarana kadar heyecanla eğlendikten sonra otele dönmüşlerdi.Dönüş yolunda çektikleri fotoğraflara bakmak istediğini söyl

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status