Bölüm 4

Kendimi bildim bileli annemle babam evde pek olmazdı.

Neredeyse bütün hayatlarını şifalı bitkiler üzerine yaptıkları araştırmalara adamışlardı.

Çoğu zaman bir yıl, hatta daha uzun süre evden uzak kalırlardı.

Maaşlı Omega hizmetçiler dışında benimle ilgilenen yalnızca benden sekiz yaş büyük ikiz ağabeylerimdi.

Altı yaşındayken, ilkokula yeni başladığım günlerde, sınıf arkadaşlarım onlardan daha küçük ve güçsüz olduğum için bana zorbalık ederdi.

Annemle babam binlerce kilometre uzaktaydı. Ben de eve dönüp battaniyenin altında ağlamıştım.

On dört yaşındaki Axel, gece geç saatlerde üstümü açıp açmadığımı kontrol etmek için odama geldi.

Battaniyeyi kaldırınca gözyaşlarıyla ıslanmış yüzümü gördü.

Beni kollarına aldı ve tıpkı annemin yaptığı gibi gözyaşlarımı sildi.

Sırtımı sıvazlayarak beni teselli etti:

"Önemli değil. Ağabeyin seni koruyacak."

Ertesi gün okuluma gidip bana zorbalık edenlerin hepsini dövdü. Öğretmenler onu yakaladı ve ceza olarak seçkin Alfa kurtlarıyla dövüş antrenmanına çıkmasına karar verdi.

Okul çıkışında onu bulamayınca koşa koşa okuluna gittim. Antrenman alanında o Alfa kurtları, yüzü kanlar içinde kalana kadar onu dövüyordu.

Endişeden gözlerim kızardı.

Yüzü yaralarla kaplı hâlde platformdan indi ve beni rahatlatmak için sırıttı: "Önemli değil. Ağabeyin dövüş antrenmanlarını seviyor. Bittiğinde daha güçlü olacağım ve küçük prensesimi daha iyi koruyabileceğim."

Antrenman bittikten sonra eve birlikte yürüdük.

Eve vardığımızda Omega hizmetçi izinliydi.

Ryker çoktan sıcak, lezzetli yemekler hazırlamıştı. Kapıyı açtığımız anda nefis kokular bütün evi doldurdu.

Henüz ergenlik çağındaki Ryker, mutfaktan tabaklarla çatalları getirirken başını kapıdan uzatıp seslendi: "Ellerinizi yıkayın. Yemek hazır."

Ryker her zaman sessizdi ama bir o kadar da nazik ve düşünceliydi.

Ne zaman oyun oynarken kendimi fazla kaptırıp ciddi şekilde yaralansam ve kimseye söylemeden gizlice eve dönmeye çalışsam, sessizce kolumu sıvar, yaralarımı tedavi ederdi.

İşini bitirince bir şey söylemek istermiş gibi başını kaldırırdı.

Dudağımı endişeyle ısırdığımı görünce yalnızca hafifçe iç çekerdi.

Başımı okşayıp şöyle derdi: "Bir dahaki sefere daha dikkatli ol."

Çocukken yaramaz ve hareketliydim. Dikkatli olmayı bir türlü öğrenemiyordum.

Bu yüzden yaralarımı tekrar tekrar sarardı.

Her seferinde telaşlı hâlimi görünce içini çekip aynı şeyi söylerdi: "Bir dahaki sefere daha dikkatli ol."

Annemle babamın olmadığı o uzun yıllar boyunca, ben büyürken ikisi de hem ağabeyim hem de babam olmuştu.

Ta ki on iki yaşıma basıp Karayipler'i televizyonda görene kadar.

Axel beni okyanusu görmeye götüreceğine söz verdi, Ryker da üçümüz için biletleri ayırttı.

Ama hemen ertesi gün annemle babam aniden öldü.

Faciadan önce annemle babam, kurt adamların kendini iyileştirme yeteneğini güçlendirecek şifalı bitkiler geliştiriyordu. Başarıya ulaşmalarına ramak kalmıştı. Bu bitkileri dünyanın dört bir yanındaki kurt adamlara uygun fiyatlarla satmayı planlıyorlardı.

Haber dışarı sızınca diğer ilaç şirketlerinin hedefi hâline geldiler.

Bir kundakçı, sabahın erken saatlerinde araştırma laboratuvarını ateşe verdi.

Axel, Ryker ve ben haberi alır almaz oraya koştuk ama geriye yalnızca kömürleşmiş iki ceset kalmıştı.

Onlar alevlerin arasında can verirken cesur bir savaşçı, kendilerini kurtarmak için içeri dalmış ancak o da yanarak hayatını kaybetmişti.

O savaşçının ardında yetim bir çocuk kalmıştı. Adam öldüğünde çocuk henüz bir yaşına bile basmamıştı, annesi ise çoktan hayatını kaybetmişti.

Axel ve Ryker, yıllar boyunca yılmadan onu aradı ve sonunda bir yetimhanede buldu.

Hayat bazen tuhaf tesadüflerle doluydu.

Sekiz yaşındaki Willow sürü evine getirildikten altı ay sonra sınıf arkadaşlarımla yemeğe çıkmış, tesadüfen yetimhane müdürüyle karşılaşmıştım. Fazla içince gözyaşları içinde gerçeği itiraf etmişti.

Gerçek Willow'un henüz üç yaşındayken yetimhanede kalp hastalığından öldüğünü öğrendim.

Bize getirilen "Willow" ise tedavi masrafları karşılanamayan, yine kalp hastası başka bir yetimdi.

Müdür ona acımış, ağabeylerimin tedavi masraflarını karşılaması için ölen Willow'un yerine geçmesine göz yummuştu.

Eve koşarak döndüğümde Willow'un yine eşyalarımı kırdığını gördüm.

Bu, hepimizin bir arada olduğu son aile fotoğrafımızdı.

Çerçeve yere düşmüş, camı paramparça olmuştu.

Willow, daha önce sayısız kez yaptığı gibi kırıkları toplamak için çömeldi. Ardından kesilen elini havaya kaldırıp Axel'ın onu teselli etmesini beklercesine acınası bir ifadeye büründü.

Öfkeden kendimi kaybettim. Onu sertçe çekip bağırdım: "Defol!"

Axel'ın yüzü ilk kez bana karşı böylesine karardı.

Her zamanki sessiz ve nazik Ryker bile hayal kırıklığıyla baktı:

"Ember, artık bu kibirli ve başına buyruk tavırlarına son vermelisin."

Duyduğum her şeyi onlara anlattım.

Sonra Willow'un paniğe kapılan yüzünü gördüm.

En azından hastalığı artık iyileşmişti.

Bir sahtekârın evimi ve ağabeylerimi elimden almaya, eşyalarımı durmadan kırmaya devam etmemesi gerektiğini düşünüyordum.

Ama karşılığında Axel'ın öfkeli sesi yükseldi:

"Ember, Willow'u neden bir türlü kabul edemiyorsun? Babası, annemizi ve babamızı kurtarmaya çalışırken yanarak öldü. Willow onun tek evladı, geride bıraktığı tek emanet. Bu yalanları uydururken vicdanın hiç sızlamıyor mu?!"

O günden sonra aramızda bir daha asla huzur olmadı.

Bir ay önce Willow yine eski numaralarından birine başvurup annemin küllerini taşıyan kolyemi kırdı.

Onu merdivenlere kadar kovaladım ve kendimi kaybedip yüzüne tokat attım.

Willow kendini bilerek merdivenlerden aşağı bıraktı. Onu yakalamaya çalışırken ben de peşinden düştüm.

Kolum yaralanmıştı, güçlükle ayağa kalkmaya çalışıyordum.

Daha tek kelime edemeden Axel, hayatında ilk kez bana tokat attı.

Her zamanki sessiz ve nazik Ryker öfkeyle patladı:

"Ember, bizimle yaşayamıyorsan defol git!"

Yaralı olmama rağmen beni orada bırakıp Willow'u hastaneye götürdüler.

Şimdi ise beni götürmeye söz verdikleri Karayipler tatiline, on yıl sonra Willow'u götürüyorlardı.