CHAPTER 5

Nakakabingi lagi ang katahimikan.

Tahimik na gusto ko tuwing si Sebastian ang kaharap ko—ngunit ang uri ng katahimikan na ito ay parang may nakatingin kahit wala kang nakikita. Ang bawat hakbang ko sa marmol na sahig ay may echo, parang paalala na hindi ako dapat naroon.

“Huwag kang mag-alala,” sabi ni Sebastian habang naglalakad kami sa mahaba at maliwanag na hallway. “Sanayan lang.”

Sanayan.

Parang may kumurot sa dibdib ko sa salitang iyon. Paano ko sasanayin ang sarili ko kung hindi naman ito ang nais ko.

Huminto siya sa harap ng isang pintong mas malaki kaysa sa dati kong kwarto. Binuksan niya iyon. 

“Your room,” wika niya. “Temporary.”

Napatingin ako sa loob—maluwang, maayos, sobrang perpekto. Parang hotel na walang kaluluwa. Isang kama na parang hindi pa natutulugan, mga kurtinang makapal, at bintanang tanaw ang buong siyudad.

“Temporary?” tanong ko.

“Hangga’t hindi pa tayo kasal,” sagot niya. “Pagkatapos niyon, magbabago ang arrangement.”

Hindi ko na tinanong kung paano.

Pumasok ako at inilapag ang bag ko. Sa likod ko, narinig ko ang pagsara niya sa pinto.

“May ilang bagay kang dapat malaman,” sabi niya mula sa likod ko.

Humarap ako.

“May security sa bawat palapag,” pagpapatuloy niya. “May mga camera sa common areas. Wala sa loob ng kwarto mo—”

“Salamat,” putol ko, hindi ko alam kung sarkastiko ba o pagod lang.

Hindi siya nag-react. “Hindi iyon pabor. Requirement iyon.”

Lumapit siya nang kaunti, huminto sa distansyang hindi ko maipaliwanag kung bakit mas nakakakaba.

“Sa bahay na ito,” wika niya, mababa ang boses, “hindi kita gagalawin kung ayaw mo.”

Nanlamig ang batok ko—hindi dahil sa takot sa sinabi niya, kundi sa paraan ng pagkakasabi.

“Pero huwag mong isipin na isa iyong kalayaan,” dagdag niya. “May hangganan ang lahat ng bagay dito. Pati ang pagtulog.”

Nilunok ko ang laway ko. “Ano’ng ibig mong sabihin?”

“Matulog ka na,” sagot niya, diretso. “Magpapahinga ka. Dahil simula bukas, wala ka nang oras para mapagod.”

Tahimik kaming nagkatitigan.

Bago siya lumabas, huminto siya sa pintuan.

“Isang bagay pa,” sabi niya.

Tumingin ako.

“Sa labas ng kwartong ito,” dagdag niya, “ikaw ang magiging asawa ko. Hindi fiancée. Hindi asset. Asawa.”

Sumikip ang dibdib ko. “At dito?”

Sumulyap siya sa kama, saka sa akin.

“Dito,” sagot niya, “ikaw ay isang responsibilidad.”

Umalis siya.

Naiwan akong mag-isa sa kwartong hindi akin, sa bahay na hindi ko pinili, suot ang apelyidong hindi ko pa rin tanggap.

Humiga ako sa kama—malambot, malamig, pero wala akong saya na nararamdaman.

At sa unang gabi ko sa mansion ng lalaking magiging asawa ko sa papel, isang malinaw na katotohanan ang hindi ko matakasan:

Hindi ito simula ng pagmamahal.

Ito ang simula ng pagsubok kung hanggang saan ko kayang manatiling buo…

habang unti-unting kinukuha ang lahat ng kontrol sa akin.

Nagising ako bago pa tumunog ang alarm.

Hindi dahil sanay akong maaga—kundi dahil may kakaibang pakiramdam na may naghihintay. Parang ang bahay mismo ang nag-utos na bumangon ako.

Alas-sais pa lang.

Ang liwanag ng umaga ay dahan-dahang pumapasok sa kurtina. 

Tumayo ako at naghilamos. Paglabas ko ng kwarto, may isang babaeng naka-uniporme na agad na yumuko nang bahagya.

“Good morning, Ma’am,” sabi niya. “Breakfast will be served in fifteen minutes.”

Napahinto ako. “Ah… salamat.”

“Please follow the schedule,” dagdag niya, magalang pero halatang napilitan.

Schedule.

Hindi pa ako nakakalakad ng limang hakbang nang may lumapit na isa pang staff.

“Your wardrobe for today has been prepared,” sabi niya, sabay turo sa isang silid. “Mr. Montecarlos approved it last night.”

Nanlamig ang dibdib ko.

Hindi pa man ako bumabangon… nakahanda na agad na ang isuot ko.

Sa loob ng silid, nakaayos ang damit—simple, elegante, kulay na hindi ko karaniwang pinipili. May kasamang note sa mesa.

Breakfast at 6:30.

Orientation at 7:15.

Departure at 9:00.

—S

Walang “please.”

Walang tanong.

Eksaktong 6:30, nasa dining room na ako.

Malawak ang mesa. Tahimik. Isang tasa ng kape ang nasa harap ko—tama ang timpla. Hindi ko alam kung paano niya nalaman.

Dumating si Sebastian, sariwa, maayos, parang hindi kailanman natulog.

“Good morning,” sabi niya, casual.

“Good morning,” sagot ko.

Umupo siya sa tapat ko, binuksan ang tablet niya.

“Kumain ka,” wika niya. “Mahaba ang araw mo.”

“Alam ko,” sagot ko. “Nasa schedule.”

Sumulyap siya sa akin—

“Good,” sabi niya. “Sinusunod mo.”

Huminga ako nang malalim. “Ganito ba araw-araw?”

“Mas magiging abala ka,” sagot niya. “Kapag kasal na tayo.”

May kirot. Tahimik. Totoo.

“Kailangan mong masanay,” dagdag niya. “May oras ng gising. Oras ng pagkain. Oras ng paglabas. Ang disiplina ang magliligtas sa’yo sa mundong papasukan mo.”

“At kung ayaw ko?” tanong ko.

Hindi siya agad sumagot. Uminom muna siya ng kape.

“Then you’ll make mistakes,” wika niya. “At hindi kita sasaluhin kapag ginawa mo.”

Tumayo siya.

“Orientation room,” sabi niya. “Ten minutes.”

Pag-alis niya, napatingin ako sa paligid—mga staff na gumagalaw nang tahimik, parang lahat may alam na hindi ko alam.

Ang mansion na ito ay hindi tahanan.

Isa itong sistema.

At sa unang umaga ko rito, natutunan ko ang pinakaunang tuntunin—

Hindi ako ginising ng araw.

Ginising ako ng mga patakaran ni Sebastian.