CHAPTER 6

SEBASTIAN’S Point of View

Hindi dapat naroon si Elara.

Alam ko iyon sa sandaling nakita ko ang pangalan niya sa conference roster—nakapwesto sa dulo ng listahan, parang aksidenteng naisama. Rule number three. Hindi ko kailangang alalahanin ang eksaktong salita. Ako ang gumawa niyon para hindi ko na kailangang mag-isip.

She does not attend high-level negotiations.

At mali ako.

Nakatayo siya sa gilid ng mesa, hawak ang tablet niya, kalmado sa labas. Pero nakikita ko ang bahagyang paninigas ng balikat niya—isang senyales na hindi napapansin ng iba. Ako lang. Dahil ako ang dahilan kung bakit kailangan niyang matutong tumayo sa mga silid na hindi para sa kaniya.

“Ms. Vera,” sabi ng isa sa board members, may tono ng pagkukunwari, “perhaps you can clarify the delay in the offshore accounts, given your… personal connection to the CEO.”

Iyon na.

Hindi iyon tanong.

Isang pain na gustong sumira sa akin.

Hinayaan kong huminga si Elara. Handa na siyang magsalita—handa siyang akuin ang isang bagay na hindi niya responsibilidad.

At doon ko naramdaman na hindi ko dapat hayaan na gawin niya iyon.

“Stop.”

Hindi ko tinaasan ang boses ko. Hindi ko kailangan. Tumigil ang buong silid—ganoon palagi. Tumayo ako, mabagal, sinadya. Ang bawat hakbang palapit sa kaniya ay isang paglabag sa sarili kong patakaran.

“She’s not answering that,” sabi ko.

May nagbukas ng bibig para tumutol. Hindi ko sila hinayaan.

“She does not carry my liabilities. If you want accountability, you address me.”

Tumayo ako sa tabi niya. Hindi sa harap—hindi ko siya tatakpan. Hindi rin sa likod—hindi ko siya itutulak pasulong.

Katabi.

Isang posisyon na malinaw ang kahulugan kahit hindi ito nakasulat sa kontrata.

“Do not use my wife as leverage,” dagdag ko.

My wife.

Hindi ko iyon pinag-isipan. Lumabas lang bigla sa bibig ko. At sa sandaling iyon, alam kong wala na akong mababawi.

Tahimik ang mesa. Alam nila ang desisyon kapag tapos na.

“Meeting adjourned.”

Walang bumoto. Walang kumontra. Dahil may mga utos na hindi idinadaan sa proseso.

Nang kami na lang ang naiwan, naramdaman kong gumalaw si Elara sa tabi ko. Hindi ko siya tiningnan agad.

“That was against your rules,” sabi niya.

Tumango ako.

Hindi ko ipinaliwanag. Hindi ko ipinagtanggol ang sarili ko. Dahil totoo.

“You didn’t have to do that.”

Alam ko.

“They were setting you up,” sagot ko sa wakas. “And I don’t allow that.”

Tahimik siya.

“Akala ko ba,” wika niya, “hindi ka umaatras?”

Hindi ako umatras.

Pero pinili ko.

“Hindi,” sabi ko. “Pero may mga pagkakataong binabago ko kung kanino gumagana ang mga rules ko.”

Tumingin siya sa akin. Hindi dahil may takot. Hindi dahil may utang na loob.

May pagkaunawa.

At iyon ang kinababahala ko.

Dahil sa sandaling iyon, malinaw sa akin ang isang bagay na matagal kong iniiwasan—

hindi ko na kayang ipagtanggol ang sariling desisyon ko kung siya ang masasaktan.

At iyon ang hindi tama sa ginawa ko.

Hangga’t nasa akin pa ang kontrol. Pero alam kong nagsimula na ang pagbabago—hindi dahil sinira niya ang mga rules ko—

kundi dahil ako ang unang lumabag.

ELARA'S Point of View

ELARA’S Point of View

Hindi ko inaasahan ang mukha niya.

Nasa charity gallery kami—mga ilaw na masyadong maliwanag, mga ngiting masyadong sanay. Hawak ko ang braso ni Sebastian, ayon sa “public conduct clause,” pero hindi ko inaasahan na ang unang susubok niyon ay ang babaeng papalapit sa amin ngayon.

Matangkad. Elegante. Masyadong pamilyar ang tingin.

“Sebastian,” sabi niya, may ngiting parang matagal nang nakahanda. “It’s been a while.”

Narinig ko ang bahagyang pagbabago sa paghinga niya. Isang senyales lang—pero sapat.

“Andrea,” sagot niya. Walang emosyon. Walang lambing. Isang pangalan lang.

Ex. Isang nakaraan na bumabalik.

Hindi ko kailangang itanong. Kita ko sa paraan ng pagtitig nito sa akin—mula ulo hanggang paa, parang sinusukat kung karapat-dapat ba ako kay Sebastian.

“So this is her,” sabi ni Andrea, nakatuon na sa akin ang ngiti. “The wife.”

Hindi Mrs. Montecarlos.

Hindi Elara.

The wife.

Parang titulo lang. Isang bagay.

Humigpit ang hawak ko sa braso ni Sebastian—para iparamdam sa kaniya na hindi ako komportable.

“Hello,” sabi ko, kalmado. “Nice to meet you.”

Tumawa siya nang mahina. “Oh, I’m sure it is.” Tumigil sandali, saka muling nagsalita. “I just didn’t expect Sebastian to settle for… such a quiet arrangement.”

Tahimik ang paligid namin, pero ramdam kong may mga matang nakamasid. Mga tainga na naghihintay ng sabit.

Bago pa ako makapagsalita, gumalaw si Sebastian.

Hindi niya ako hinila palapit.

Hindi rin niya hinarap si Andrea agad.

Sa halip, inilapag niya ang kamay niya sa likod ko—banayad, parang sinasabi sa mundo kung saan ako lulugar.

At doon siya tumingin sa ex niya.

“This conversation is over,” sabi niya, malinaw pero mababa.

Ngumiti si Andrea, pilit. “I’m just saying hello.”

“Hindi,” sagot niya. “You’re testing boundaries you no longer have access to.”

Nanigas ang ngiti nito.

“Sebastian, don’t tell me you’ve changed—”

“Hindi ako nagbago,” putol niya. “Nagdesisyon lang ako.”

Tahimik ang paligid. Ramdam ko ang tibok ng puso ko sa tenga ko.

Tumingin siya sa akin—sandali lang, pero sapat para maramdaman ko ang isang bagay na hindi bahagi ng kontrata.

Pagpili.

“We’re leaving,” sabi niya, hindi nagtatanong.

Habang naglalakad kami palayo, narinig ko ang boses ni Andrea sa likod namin, mas malamig na ngayon. “Be careful. He doesn’t protect what he doesn’t own.”

Huminto kami.

Akala ko sasagot siya.

Pero hindi.

Sa halip, bahagya niyang hinigpitan ang hawak niya sa akin—hindi possessive, kundi assertive—at nagpatuloy kami sa paglakad.

Sa labas ng gallery, saka lang siya nagsalita.

“Are you alright?” tanong niya.

Tumango ako. Totoo naman.

Pero may isang bagay na hindi ko maikakaila.

Hindi niya sinunod ang rule na do not engage personally.

Pinili niya akong ilabas sa sitwasyon.

Hindi lang niya ako pinoprotektahan mula sa iba.

Pinoprotektahan niya rin ako mula sa mga anino ng nakaraan niya.