CHAPTER 4

Hindi ko inaasahang ganito kabilis.

Sanay ba siya sa madalian, o sadyang sanay siyang kino-kontrol ang lahat ng nasa paligid niya.

Tatlong oras matapos kong pirmahan ang wedding clause, nasa loob na ako ng isang private conference room—puti ang ilaw, salamin ang dingding, at may mga taong hindi man lang nagpakilala.

 PR team

Legal advisers

Image consultants.

Lahat sila alam ang gagawin. Ako lang ang hindi.

“Five minutes,” sabi ng isang babae habang inaayos ang buhok ko. “Relax your shoulders. Smile softer.”

Hindi ko alam kung paano ngumiti sa isang kasinungalingan.

Bumukas ang pinto.

Pumasok si Sebastian, naka-dark suit, walang bahid ng emosyon sa mukha. Pero nang huminto siya sa tabi ko, awtomatikong inilagay niya ang kamay niya sa likod ko—magaan lang, pero sapat para ipaalala sa’kin na kabilang na ako sa mundo niya..

“Remember,” bulong niya, hindi nakatingin sa akin, “you’re happy.”

Bago pa ako makasagot, bumukas ang isa pang pinto.

“Live in ten… nine… eight…”

Humigpit ang hawak niya sa akin.

“Smile,” ulit niya.

“Three… two… one—”

Sumabog ang liwanag ng mga camera.

“Good afternoon,” sabi ni Sebastian, kalmado, perpekto ang tono. “Thank you for coming on such short notice.”

Palakpakan ng iba, may bumubulong na para bang hindi kumbinsido sa nangyayare.

“Today,” pagpapatuloy niya, “I’d like to share a personal milestone.”

Inilapit niya ako nang kaunti, parang natural lang.

“This is Elara Reine Vera,” sabi niya.”My soon-to-be wife.” Parang huminto ang mundo ko.

Sunod-sunod ang flash. Parang kidlat na walang kulog.

“Mr. Montecarlos!” sigaw ng isang reporter. “Is this an arranged marriage?”

Ngumiti si Sebastian—ang uri ng ngiting hindi sinungaling, pero hindi rin totoo.

“We prefer to call it fate,” sagot niya.

“Miss Vera,” tanong ng isa pa, “how did you meet?”

Tumingin ako kay Sebastian. Isang sulyap lang, pero sapat para sabihin niya sa mata niya. I trust you.

Kasinungalingan.

“Unexpectedly,” sagot ko, pilit ang ngiti. “But some connections… feel inevitable.”

Ramdam ko ang kamay niya na bahagyang humigpit sa baywang ko—approval.

“Are you in love?” tanong ng isang babaeng reporter.

Isang segundo ng katahimikan.

Bago pa ako makasagot, inilapit ni Sebastian ang noo niya sa akin, marahan, parang may lihim na ibinubulong.

“That’s private,” sabi niya sa media. “But I can assure you—this engagement wasn’t forced.”

Sa ilalim ng mesa, halos manginig ang mga daliri ko.

Hindi forced.

Pero hindi rin pinili.

“Wedding date?” tanong ng isa.

“Soon,” sagot niya. “Very soon.”

Tinignan niya ako, at sa unang pagkakataon, may kakaibang kislap sa mata niya—hindi lambot, hindi awa.

Possession.

“Isn’t that right, love?” tanong niya.

Ngumiti ako, mas maayos. Mas kapani-paniwala.

“Yes,” sagot ko. “Soon.”

Palakpakan ulit sabay bulungan.

At sa gitna ng lahat ng iyon, may isang malinaw na katotohanan na hindi nakasulat sa kahit anong headline:

Ang engagement na ito ay hindi anunsyo ng pagmamahalan.

Isa itong babala.

At simula ngayon, hindi na lang kontrata ang gumagapos sa akin—

Kundi ang buong mundo.

Pagsara pa lang ng pinto, parang may naputol na lubid sa loob ng dibdib ko.

Tahimik ang hallway. Binitawan ni Sebastian ang baywang ko, pero ramdam ko pa rin ang bigat ng kamay niya—parang multo na ayaw mawala.

“Sumobra ka,” sabi ko, paos, hindi ko na kayang itago.

Hindi siya agad sumagot. Diretso lang siyang naglakad hanggang sa dulo, saka huminto. Dahan-dahan siyang humarap sa akin, walang audience, walang ngiti.

“Hindi,” sagot niya. “You did.”

Nanlaki ang mata ko. “Ginamit mo ako.”

Lumapit siya, mabagal, kontrolado. “I warned you,” wika niya. “This is public life. Walang puwang ang pag-aalinlangan.”

“Sinabi mong fake,” singhal ko. “Pero hinayaan mong itanong nila kung mahal kita.”

“Because they had to,” sagot niya. “And you survived it.”

Sumikip ang dibdib ko. “Hindi iyon survival. Para mo na rin sinabi na wala akong boses para ipagtanggol ang sarili ko.”

Tumigil siya sa harap ko, sapat ang lapit para maramdaman ko ang init ng presensya niya.

“Look at me,” utos niya.

Ayaw ko. Pero ginawa ko.

“Walang camera,” sabi niya. “No PR team. Sabihin mo sa’kin—natakot ka ba?”

Hindi ko agad nasagot.

“Oo,” bulong ko. “At galit.”

Isang saglit na katahimikan. Pagkatapos, bahagya siyang huminga nang malalim.

“Good,” sabi niya. “Ibig sabihin, naiintindihan mo na.”

“Naiintindihan ko na wala na akong boses,” sagot ko.

Mabilis siyang yumuko nang bahagya para magpantay ang tingin namin.

“Hindi,” mariin niyang sabi. “May boses ka. Pero hindi sa harap ng mundo. Sa likod ng pintong ito.”

Napatawa ako—mapait. “At kailan mo pakikinggan?”

“Kapag may saysay,” sagot niya nang walang alinlangan.

Tumalikod siya, pinindot ang elevator button. 

“From now on,” dagdag niya, “lahat ng galaw mo may kahihinatnan. Hindi dahil gusto kitang kontrolin—”

“Kundi dahil pagmamay-ari mo na ako,” putol ko.

Huminto siya.

Mabagal siyang humarap muli.

“Hindi,” sabi niya, mababa ang boses. “Dahil pinili mong pumasok sa mundo ko.”

Tahimik ang elevator nang magsara ang pinto.

Magkatabi kaming nakatayo, pero parang may pader sa pagitan namin.