Bölüm 4

Ruhum Ella'yı şifacının kliniğine kadar takip etti.

Çok geçmeden ruh eşim Ryan içeri daldı.

Doğruca Ella'nın yanına koştu, elini tuttu ve avucundaki kırmızı izi endişeyle inceledi. Gözlerinde tarifsiz bir ıstırap vardı.

"Bu nasıl oldu? Şifacı ne söyledi?"

"Ryan, böyle yapma," dedi Ella. Sesi gözyaşları yüzünden boğuklaşmıştı, ama yine de zoraki bir gülümseme takınmayı başardı. "Bunun Sophie'nin suçu olmadığını biliyorum. Muhtemelen sadece bana sürpriz yapmak istedi ve biz kurt adamların gümüşe dokunamayacağını bir anlığına unuttu…"

Ella ne kadar "anlayışlı" davranırsa, Ryan'ın yüzündeki ifade de o kadar kararıyordu.

Ryan başını kaldırdı. Sesinden öfke akıyordu.

"Sophie mi? Şimdi nerede saklanıyor? Ella, üzülme. Senin için ona haddini bildireceğim!"

Ruh eşi bağımız henüz tamamlanmamıştı. Bu yüzden ölümümü hissedemezdi. Hele hemen yanında durup onu sessizce izlediğimi bilmesi hiç mümkün değildi.

Klinikten çıktıktan sonra Ryan telefonumu aradı. Cevap vermeyince bir sesli mesaj bıraktı.

"Sophie, nasıl bu kadar zalim olabilirsin? Kendi kız kardeşine zarar vermek için gümüş kullanmak nedir? Seni her zaman iyi kalpli sanırdım. Meğer kıskançlık yüzünden böyle bir şey yapabilecek kadar ileri gidebiliyormuşsun!"

Ryan'ın sesi öfkeyle titriyordu.

"Sana ödül hediyeni vermek için yola çıkmıştım. Seni tebrik etmek için aile yadigârı bir kolye almıştım. Ama artık onu hak etmiyorsun. Bunu cezan olarak kabul et."

"Ella'nın iyi olması için dua et. Yoksa ruh eşi bağı törenimizi iptal edilmiş say!"

Suçlamalarını dinlerken kalbim hiçbir şey hissedemeyecek kadar yorgundu.

'Bunu çok önceden anlamalıydım.'

Ella yüzünden daha önce de defalarca kavga etmiştik.

Bir av eğitimi sırasında gözlerini tamamen Ella'nın çevik hareketlerine dikmişti. Ben bir ağacın köküne takılıp düştüğümdeyse bana yalnızca sakar olduğumu söylemişti.

Birlikte yemek yediğimizde acı yiyeceklere dayanamadığımı asla hatırlamazdı. Oysa Ella'yı mutlu etmek için yirmiden fazla farklı çeşit tatlıyı kendi elleriyle hazırlayabilirdi.

Bu konular yüzünden onunla sayısız kez tartıştım. Aldığım cevap ise hep aynıydı:

"Fazla düşünüyorsun. Ben Ella'yı sadece küçük kız kardeşim gibi görüyorum."

Onun soğukluğu yüzünden kendimi aşırı sahiplenici, aklını kaçırmış biri gibi hissediyordum.

Ama onu çok seviyordum.

Varlığının Ay Tanrıçası tarafından bana gönderilmiş bir armağan olduğuna inanmıştım. Onun yalnızca bana ait olabileceğini sanmıştım.

Yanılmıştım.

Hem de korkunç bir şekilde yanılmıştım.

Annemle babam, Conner'i ve Ella'yı soyları yüzünden seviyordu. Peki Ryan, Ella'yı neden seviyordu?

Bilmiyordum.

Artık bunu öğrenme fırsatım da olmayacaktı.

Çünkü artık düşsem de dayak yesem de bir daha asla acı hissetmeyecektim.

Gece yarısından sonra babam, annem ve Conner nihayet bitkin bir hâlde eve döndüler.

Oturma odasının bir köşesinde süzülüyor, annemin iç çekişini dinliyordum.

"Ryan'ın soyu Ella için yeterince güçlü değil. Çok yazık. Birlikte mükemmel bir çift olurlardı."

"Klinikte Ella'yla ne kadar da ilgiliydi."

Ruhum donup kaldı.

Ardından babamın sesini duydum.

"Evet, Ryan oldukça yetenekli. Sanırım Ella da ondan hoşlanıyor. Ruh eşleri olsalardı gerçekten kusursuz olurdu. Ama bu tür şeylere Ay Tanrıçası karar verir."

"Fazla düşünme," dedi annem. "Ryan'ın soyu bizim değerli beyaz kurdumuza layık değil. Sophie'le birlikte olması daha iyi. Onların gri kurt soyları birbirine daha uygun."

"Sophie'le ruh eşi bağını tamamladıktan sonra bile Ella'nın üzerine titremeye devam edebilir," diye ekledi umursamazca.

Sonra başını kaldırıp evin karanlığa gömüldüğünü fark etti.

Havada hafif, metalik bir koku asılıydı.

"Görünüşe göre evdeki ay taşlarının enerjisi tükenmiş," dedi babam canı sıkkın bir sesle. "Conner, bodruma git ve yenisini getir."

Conner mırıldanarak onayladı ve uzun adımlarla bodruma doğru ilerledi.

Bodruma yaklaştıkça metalik koku daha da yoğunlaştı. Kurt içgüdüleri kaşlarını çatmasına neden oldu, ama bunu evde ölmüş bir fare olmasına bağlayıp önemsemedi.

"Bu koku da ne?" dedi babamla annem, onu bodrum kapısına kadar takip ederken.

Conner kapıyı itti.

Kalın ve mide bulandırıcı bir kan ve çürüme kokusu dışarı fırlayıp yüzlerine çarptı.

Karanlığın içinde bir ceset yatıyordu. Gözleri tamamen kapanmamış, bedeni kuruyup kararmış bir kan gölünün ortasında kalmıştı.

Conner olduğu yerde donakaldı.

"Sophie…?"