Son Hediye

Viola Bakış Açısı

Doktor, ağır dozda ağrı kesici yuttuğumda bana acıyarak baktı. Yaşayacak üç günüm kalmıştı. Bana söyledikleri buydu.

Asansörle VIP katına çıktım. Babam Charlie Smith, Jane için meyve doğruyordu. Annem Wendy Carter ise onun yanına kıvrılmış, film izliyordu. Kapıyı açar açmaz neşeli sohbet kesildi.

"Bu sabah ölüm döşeğinde olduğunu söylemedin mi? Şimdi ne oldu? Kimse yalanına inanmadı, o yüzden Jane'i rahatsız etmeye mi geldin?"

"Viola, şu andan itibaren baban ve ben Jane'in yanından ayrılmayacağız. Ona zarar vermek için bir daha fırsat bulamayacaksın."Babam annemin yanında durdu, tıpkı civcivini koruyan bir tavuk gibi savunmacıydı.

"Biz Smith ailesiyiz, Ay Düşüşü Sürüsü'nün soylularıyız. Standartlarımız var ve saygı görüyoruz. Ama sen her zaman asabi ve kıskanç oldun. Hatta Jane için olan Mucize İksir'i çalmak için hastalık taklidi bile yaptın!"

Arkalarında Jane, bana sinsi bir gülümsemeyle dilini çıkardı.

Acı bir şekilde gülümsedim. Bunları daha önce de duymuştum. Her seferinde bağırırdım. Jane'e asla dokunmadığımı söyler ve onun ne kadar sahte olduğunu kanıtlamaya çalışırdım. Ama karşılığında sadece ailemin güvensizliğini ve tiksintisini aldım. Daha fazla mesafe, daha az sevgi.

"Peki şimdi?" diye içimden geçirdim.

Ölüyordum.

Artık hiçbir şeyi açıklamanın bir anlamı yoktu.

Babam soğuk bir ifadeyle konuştu. "Neyse, burada olman iyi oldu. Seni arama zahmetinden kurtardı. Söyleyecek bir şeyim var."

"Benim de aslında söyleyecek bir şeyim var," dedim, sesimi olabildiğince hafif tutmaya çalışarak. "Jane hep benim kürk işimi istiyordu, değil mi? Düşündüm de, aile olduğumuza göre, onu ona vereceğim."

Ailemin yüzlerindeki soğuk ifade bir an çatladı. Birbirlerine bakıp sonra bana döndüler.

"Ciddi misin?" diye sordu babam. "Bu bir tür oyun mu? Karşılığında bir şey mi istiyorsun?"

Bana inanamıyorlardı. İlk tepkileri bir oyun oynadığımı düşünmek oldu ve onları suçlayamazdım. Jane, sıfırdan kurduğum kürk şirketini yıllardır gözüne kestirmişti. Ailem beni onu devretmeye ikna etmek için her yolu denemişti. Her konuşma kavga ile biter, her kavga da kalan aile sevgisini biraz daha aşındırırdı.

"Ama şimdi?" diye içimden geçirdim.

Ölüyordum.

Ölü bir kadına şirketin ne faydası vardı?

"Bunu çoktan yapmalıydın," dedi babam yumuşak bir sesle. Sesi rahatlamıştı ve gözleri sonunda nazik görünüyordu.

Annem öne çıkıp elimi nazikçe tuttu. "Büyüdün. Sonunda akıllıca davranıyorsun." Sıcak bir şekilde gülümsedi. "Şirketi sen kurduğunu biliyorum, ama Jane üniversitede finans ve işletme bölümünde sınıfın en iyisiydi. Eğer şirketini alıp ülkenin en iyi kürk markası yapacak biri varsa, o da odur."

Sessizce başımı sallayıp imzalanmış devir belgelerini Jane'e verdim. Kâğıdın altındaki imzama bakarken Jane'in ifadesini gördüm. Jane önce şaşırmış göründü, ama kimse izlemiyorken bana kendini beğenmiş, zafer kazanmış bir gülümseme attı. Bu aile sevgisi yarışmasında kaybetmiştim.

"Al, biraz su iç. Susamışsındır." Annem bana bir bardak su uzattı ve saçlarımı nazikçe geriye doğru okşadı, gülümsemesi yumuşak ve tatlıydı.

Neredeyse ağlayacaktım.

"Annem neden sadece Jane'e bir şey verdiğimde bana kızı gibi davranıyor?" diye içimden geçirdim.

"Ben gittikten sonra ve Jane'in gerçekte kim olduğunu sonunda gördüklerinde, bana bu kadar soğuk davrandıkları için pişman olacaklar mı?" diye içimden geçirdim.

***

Hastaneden eve döndüğümde oğlum ve eşim masada yemek yiyorlardı.

"Bu Mercimek çorbası harika, baba," dedi Mark neşeyle.

"Jane teyzen de çok sever. Yemekten sonra ona da götürürüz."

Gülüp sohbet ediyorlardı, mükemmel küçük bir aile gibi görünüyorlardı. Ama beni içeri gördükleri anda her şey değişti.

"Niye eve geldin?" Leo kaşığını bırakıp şaşkınlıkla bana baktı. Masadaki yemekler gözümü acıtıyor gibiydi. Mark'ın bakışları uzaktı, sanki bir yabancıya bakıyormuş gibi.

O anda Leo'nun yemek yapmayı bildiğini ve hem de çok iyi yaptığını fark ettim. Bunu hiç bilmiyordum. Eskiden yemek yapan bendim. Faturaları ödemek için uzun saatler çalışan bendim. Evi ayakta tutan bendim. Ama Leo hep yemeklerimin berbat olduğundan şikâyet ederdi. Mark da bunu kapmıştı. Sanki annesi olmaya layık değilmişim gibi davranmaya başlamıştı.

Bu aileye her şeyimi verdim, zamanımı, enerjimi, tüm hayatımı. Ve sonunda hiçbiri bana saygı duymadı.

"Eskiden böyle soğuk davransalardı patlardım. Neden eve gelemeyeyim, neden bana buraya ait değilmişim gibi bakıyorsunuz diye bağırırdım,"

Ama artık değil.

Cevap vermedim. Sadece sessizce eşyalarımı toplamaya başladım.

Cevap vermeyince Leo bir an tereddüt etti, sonra yanıma geldi. "Viola, seninle bir şey konuşmak istiyorum." Bu sefer sesi daha yumuşaktı, neredeyse suçlu gibi.

"Kız kardeşin tedavisine yeni başladı ve Mucize İksir onun duygularını etkiliyor, moralini bozuyormuş. Onun moralini yükseltmek ve iyileşmesine yardımcı olmak için ailen, onunla benim Mühürleme Töreni'ni yapmamı önerdi."

"Bunun onu daha iyi hissettireceğini umuyorlar."