Son Hediye

Viola Bakış AçısıDoktor, ağır dozda ağrı kesici yuttuğumda bana acıyarak baktı. Yaşayacak üç günüm kalmıştı. Bana söyledikleri buydu.Asansörle VIP katına çıktım. Babam Charlie Smith, Jane için meyve doğruyordu. Annem Wendy Carter ise onun yanına kıvrılmış, film izliyordu. Kapıyı açar açmaz neşeli sohbet kesildi."Bu sabah ölüm döşeğinde olduğunu söylemedin mi? Şimdi ne oldu? Kimse yalanına inanmadı, o yüzden Jane'i rahatsız etmeye mi geldin?""Viola, şu andan itibaren baban ve ben Jane'in yanından ayrılmayacağız. Ona zarar vermek için bir daha fırsat bulamayacaksın."Babam annemin yanında durdu, tıpkı civcivini koruyan bir tavuk gibi savunmacıydı. "Biz Smith ailesiyiz, Ay Düşüşü Sürüsü'nün soylularıyız. Standartlarımız var ve saygı görüyoruz. Ama sen her zaman asabi ve kıskanç oldun. Hatta Jane için olan Mucize İksir'i çalmak için hastalık taklidi bile yaptın!"Arkalarında Jane, bana sinsi bir gülümsemeyle dilini çıkardı.Acı bir şekilde gülümsedim. Bunları daha önce de duymuştum. He

"Viola, buradasın."Hastane odasına vardığımızda Jane film izliyordu. Ten rengi benimkinden çok daha kötüydü. Aslında, ciddi şekilde hasta olan oymuş gibi görünüyordu.Sıcak selamına rağmen, gözlerindeki meydan okuma, o göz ardı edilemez küstahlık, herhangi bir bıçaktan daha keskin bir şekilde içime saplandı."Viola, şirketi bana devrettiğin için teşekkür ederim. Endişelenme, onu daha da başarılı yapacağım.""Jane şirketi yönetirken artık o kadar sıkı çalışmak zorunda kalmayacaksın. Hâlâ kârdan payını alacaksın ve senin için çok daha kolay olacak," diye ekledi annem, elimi bir gülümsemeyle tutarak.Zoraki bir gülümseme sundum. "Evet, aynı fikirdeyim. Bu yüzden tüm mal varlığımı Jane'in yönetmesi için ona devredeceğim. Böylece rahat edebilirim."Herkes dondu kaldı, şoke olmuşlardı. Bunun ne kadar büyük bir değer olduğunu biliyorlardı."Viola, ciddi misin? Bankadaki güven fonu da dâhil mi?" Leo'nun sesi şaşkınlık ve kafa karışıklığıyla karışıktı.Kafam karışmıştı. Jane hep sahip olduğum

Jane'in Bakış AçısıTelevizyon izliyordum, tam o sırada hastane odamın kapısı açıldı."Sen neden buradasın?" diye sordum, içim ani bir korkuyla doldu.Karşımda öz babam Jeremy Ziegler duruyordu. Onu gördüğüm anda içimi hem korku hem de tiksinti kapladı. O herifin varlığı bile midemi bulandırıyordu.Alaycı bir gülümsemeyle beni tepeden tırnağa süzdü. "Neden burada olduğumu sanıyorsun? Para, beş milyon liraya ihtiyacım var. Cebim tamtakır.""Seni yetimhaneye bırakmasaydım, Smith ailesine nasıl kapaklanacaktın?"Dişlerimi sıkarak öfkeyle ona bir bardak fırlattım. "Para yok mu? O zaman yine sürüne sürüne bana mı geldin? Elin ayağın tutuyor, git kendin kazan! Ne hakkın var? Beni sen büyütmedin!"Kaşını kaldırıp bana meydan okur gibi baktı. "Parayı vermezsen, Viola'ya yaptıklarını herkese anlatırım. Eğer para bende yoksa, her şeyi yaparım."Delinmiş bir balon gibi söndüm, içimdeki bütün isyan bir anda boşaldı. O sırlar gün ışığına çıkamazdı, ne pahasına olursa olsun.Dişlerimin arasından tıs

Wendy'nin Bakış AçısıYatakta uzanıyordum ama bir türlü uyuyamıyordum. İçimde tarifsiz bir huzursuzluk vardı."Ne oldu?" diye sordu Charlie."Hâlâ Viola'ya ulaşamıyorum. Telefonu kapalı ve çok endişeleniyorum."Charlie başını salladı. "Büyük ihtimalle sadece kızgındır. Aramalara cevap vermiyor, mesajlara bakmıyor, ben de Zihin Bağıyla ulaşmaya çalıştım ama beni görmezden geldi. Kızın ne kadar huysuz olduğunu biliyorsun!"Charlie onun sadece öfkeli olduğunu ve bilerek bizden kaçındığını düşünüyordu, ama benim içimde kötü bir his vardı, bir türlü kurtulamadığım bir his.Eskiden Viola üzgün olsa bile, bizimle iletişim kurmadan bir günden fazla geçirmezdi. Telefonunu kapatmış olsa bile her zaman arar ya da cevap verirdi. Aramızdaki bağı asla engellemezdi, engelleyen biz olurduk.Ama bu sefer bir şeyler farklıydı. Yüreğimde bir sancı vardı, sanki bir şeyler çok yanlış gidiyordu.Viola'nın birkaç gün önce ayrıldığı anı hatırlıyordum, Jane'e devir belgelerini imzalattıktan hemen sonra. Hepimi