Hamile Eş: CEO'nun Pişmanlığı

Bahar küçücük bedeniyle yorganın altına büzülmüş, elini usulca karnına koymuştu. Derin bir nefes aldı. İyi ki bebeği iyiydi.

Dün gece Efe Demir eve dönmüştü. Ona yakın olmak istemişti. İki aydır birbirlerini görmeyen karı koca olarak onu geri çevirmeye kıyamamıştı.

Efe çoktan yıkanmış, üstünü giyinmişti bile. Üzerindeki gri el yapımı takım elbise, uzun ve dimdik bedenini sarıyor, son derece asil ve çekici görünüyordu.

Sandalyeye oturmuş, tabletinde işlerine bakıyor, parmaklarını ekranda ağır ağır gezdiriyordu. Hareketlerinde belli belirsiz bir tembellik ve seksilik vardı.

Yataktaki kadının yorgana sımsıkı sarıldığını, yalnızca küçücük başını dışarı çıkarıp simsiyah gözleriyle onu dikizlediğini fark edince durgun bir sesle konuştu: "Uyandın mı? Kalk, kahvaltı et."

"Tamam," diye mırıldandı Bahar. Geceliğini giyip kıpkırmızı bir yüzle yataktan indi.

Yemek masasında Bahar elindeki çatalla tabağındaki yumurtayı durmadan didikliyor, sol eliyle karnını okşuyordu. Gergin ve umutlu bir sesle ağzını açtı: "Sana bir şey diyeceğim."

"Benim de sana bir şey diyeceğim," dedi Efe aynı anda.

"..."

İkisi de şaşkınlıkla birbirine baktı.

Kısa bir sessizliğin ardından Efe: "Önce sen söyle istersen," dedi.

"Yok, sen söyle."

Efe pek sık bir şey söylemezdi ona.

Adam tabağındaki sahanda yumurtayı ağır ağır keserek konuştu: "Boşanma protokolünü hazırlattım, birazdan getirirler. İçine sinmeyen bir şey olursa söyle, düzelttiririm. En kısa zamanda imzala."

"..."

Bahar donup kaldı, zihni bir anda bomboş oldu. Sandalyede oturuyordu, ama yere yığılacakmış gibi hissetti.

Nefes almayı bile unuttu.

"Boşanıyor muyuz, diyorsun?" diye fısıldadı boğuk bir sesle. Sesinde hâlâ inanamamanın verdiği bir titreme vardı. Hatta fark ettirmeden bacağını çimdikledi, belki de bir rüyadır diye.

"Evet," dedi adam, bir damla sıcaklık barındırmayacak kadar sakindi.

Bahar'ın zihni bir anda allak bullak oldu.

Daha dün gece dünyanın en mahrem şeyini paylaşmışlardı, şimdiyse hiçbir şey olmamış gibi boşanmaktan söz ediyordu!

Elini karnına bastırdı, gözleri hafifçe nemlendi: "Ya bizim bir..."

"Lale Kaya yurda döndü. Sözleşmeli evliliğimizin bitme vakti geldi."

"..."

Bu bir yıllık tatlı hayat, neredeyse bunu unutturmuştu ona.

Onlar sözleşmeli evliydi. En başından beri biliyordu, adamın kalbinde başka bir kadın vardı ve er ya da geç boşanacaklardı.

"Bir sorun var mı?" Adam baştan sona sakin ve profesyonel bir tavırla konuşuyor, sanki ticari bir sözleşmeyi müzakere ediyordu.

"Yok."

Elini bacağına indirdi, eteğinin ucunu sımsıkı kavradı. İnce kumaşın altında tırnakları avcunu delecek gibiydi.

Boşanmak istiyordu, demek bu bebeği hiç istemiyordu. Yoksa o kadın hoşnut kalmazdı.

"Ha, bu arada," diye ekledi Efe aklına gelmiş gibi: "Babaanneme sen söyle. Bana duyduğun hislerin bittiğini, benimle mutlu olmadığını, bu yüzden boşanmak istediğini söyle."

Bahar zoraki bir gülümseme yerleştirdi yüzüne, başını salladı: "Olur."

O söylerse Zehra Hanım'ı öfkelendirirdi.

Kadının bu sakin cevabını gören Efe'nin dudağı hafifçe kıvrıldı. Bu gülümseme rahatlamadan mı yoksa alaydan mıydı, belli değildi.

"Zaten gerçek olan da bu. Mutlu değildin, şimdi kurtulabilirsin."

"Evet," diye güçlükle karşılık verdi Bahar. Boğazı sanki kurşun dökmüşçesine ağırlaşmıştı, tek bir ses çıkarmak bile işkenceydi.

Böylesi daha iyiydi aslında. Ona yük olmazdı.

Adamın kaşları hafifçe kıpırdadı, istediği cevabı almanın verdiği o belli belirsiz anlayışla birlikte usulca "Hı," dedi, "iyi öyleyse."