Chapter 1: The Little Girl Who Called Me Daddy

Mainit ang sikat ng araw sa business district ng Makati. Katulad ng araw-araw, abala ang mga tao sa pagpasok sa trabaho. Sunod-sunod ang mga luxury cars na humihinto sa harap ng Montenegro Holdings, isa sa pinakamalaki at pinakakilalang kumpanya sa bansa.

Pagdating ng isang itim na Rolls-Royce, agad na tumayo nang tuwid ang mga security guard.

“Good morning, Sir Adrian.”

Pagkabukas ng pinto, bumaba ang isang matangkad na lalaki na nakasuot ng mamahaling charcoal gray suit. Malamig ang kanyang ekspresyon, at kahit wala siyang sinasabing salita, ramdam ng lahat ang awtoridad niya.

Si Adrian Montenegro.

Dalawampu’t siyam na taong gulang.

Isang billionaire.

At ang batang CEO ng Montenegro Holdings.

Marami ang humahanga sa kanyang talino sa negosyo, pero mas marami ang natatakot sa kanyang ugali. Hindi siya madaling lapitan. Hindi siya ngumingiti kung walang dahilan. At higit sa lahat, wala siyang panahon sa love life.

“Morning, Sir.”

Tumango lang siya bago tuluyang pumasok sa lobby.

Kasunod niya ang kanyang executive assistant na si Claire.

“Sir, your board meeting will start in ten minutes. Lahat ng investors nandito na.”

“Good.”

“May kailangan pa po ba kayo?”

“Prepare the contract for signing after the meeting.”

“Yes, Sir.”

Pagpasok nila sa private elevator, tahimik na nakatanaw si Adrian sa glass wall. Mula roon ay tanaw ang buong lungsod.

Hindi alam ng mga taong nakapaligid sa kanya na kahit successful siya, may isang bahagi ng buhay niya ang hindi pa rin niya nakakalimutan.

Five years ago…

May isang babaeng bigla na lang nawala sa buhay niya.

Isang babaeng mahal na mahal niya.

At hanggang ngayon, hindi niya alam kung bakit siya iniwan.

Mula noon, ibinaon na lang niya ang sarili sa trabaho.

Mas madaling harapin ang negosyo kaysa ang sakit ng nakaraan.

⸻

Samantala…

Sa isang simpleng apartment sa Quezon City…

“Mommy! Gising na!”

Masayang tumakbo ang limang taong gulang na si Lily papunta sa kama.

Napangiti si Sophia Reyes habang dahan-dahang iminulat ang kanyang mga mata.

“Good morning, baby.”

Lumapit si Lily at hinalikan siya sa pisngi.

“Late na tayo!”

Napatawa si Sophia.

“Relax. May oras pa.”

Bumangon siya at agad na naghanda ng almusal.

Habang nagpiprito ng itlog, napatingin siya sa maliit nilang dining table.

Simple lang ang apartment nila.

Maliit.

Luma na ang ilang gamit.

Pero malinis at puno ng masasayang alaala.

Hindi man sila mayaman, ginagawa ni Sophia ang lahat para hindi maramdaman ni Lily ang hirap ng buhay.

Isa siyang freelance graphic designer. Kapag may projects, may kita sila. Kapag wala, kailangan niyang magtipid.

Pero hindi siya kailanman nagreklamo.

Dahil para sa kanya, sapat nang makita ang anak na masaya.

“Mommy?”

Napatingin siya kay Lily na tahimik na kumakain.

“Hmm?”

“May Daddy rin ba ako?”

Biglang natigilan si Sophia.

Parang huminto ang oras.

Ilang segundo siyang hindi nakapagsalita.

Ito ang tanong na matagal na niyang kinatatakutan.

Mahina siyang ngumiti.

“Meron, baby.”

“Nasaan po siya?”

Napabuntong-hininga siya.

“Malayo.”

“Bakit hindi siya umuuwi?”

Hindi alam ni Sophia kung ano ang isasagot.

Hindi niya kayang sabihin sa anak na hindi alam ng ama nito na mayroon siyang anak.

Hindi rin niya kayang sirain ang imahe ng lalaking minsan niyang minahal.

“Busy lang si Daddy.”

Tahimik na tumango si Lily.

“Tingin mo po… mabait siya?”

Napuno ng luha ang mga mata ni Sophia.

“Oo.”

“Mabait siya.”

“Kapag nakita ko siya…”

“…yayakapin ko agad.”

Napangiti si Sophia kahit masakit ang dibdib niya.

“Sana nga, baby.”

⸻

Matapos ihatid si Lily sa school, dumiretso si Sophia sa isang coffee shop.

May meeting siya sa isang potential client.

Malaking project iyon.

Kapag nakuha niya, sapat na ang kikitain nila para sa renta at tuition ni Lily.

Ngunit pag-upo pa lang niya…

“Ms. Reyes?”

“Yes?”

“We’re sorry.”

“We already hired another designer.”

Parang gumuho ang mundo niya.

“Pero… natapos ko na po ang sample designs.”

“We know.”

“Your work is good.”

“But our client wants someone with a bigger name.”

Napayuko si Sophia.

“I understand.”

Tahimik siyang lumabas ng café.

Pagdating sa labas, hindi na niya napigilan ang mapaluha.

Sunod-sunod na ang bayarin.

Malapit na rin ang due date ng renta.

Hindi niya alam kung saan kukuha ng pambayad.

⸻

Sa kabilang banda…

Katatapos lang ng board meeting sa Montenegro Holdings.

Lahat ng investors ay nakangiti.

“Congratulations, Mr. Montenegro.”

“That was an excellent presentation.”

“Looking forward to working with you.”

“Thank you,” maikling sagot ni Adrian.

Habang naglalakad siya pabalik sa opisina, mabilis na lumapit si Claire.

Mukhang kinakabahan ito.

“Sir…”

“What is it?”

“May… may batang babae po sa reception.”

“So?”

“Ayaw po niyang umalis.”

“Call security.”

“Tinry na po namin.”

Naningkit ang mga mata ni Adrian.

“And?”

“Ang sabi niya…”

Huminga nang malalim si Claire.

“…hinahanap daw niya ang Daddy niya.”

Napabuntong-hininga si Adrian.

“What does that have to do with me?”

Dahan-dahang tumingin si Claire sa kanya.

“Sir…”

“Ikaw raw po ang Daddy niya.”

Biglang natahimik si Adrian.

“What?”

“She specifically asked for Adrian Montenegro.”

Hindi na siya nagsalita.

Diretso siyang naglakad papunta sa reception.

⸻

Tahimik na nakaupo si Lily sa sofa habang yakap ang maliit niyang teddy bear.

Paminsan-minsan ay tumitingin siya sa elevator.

Nang bumukas ito…

Lumabas si Adrian.

Pagkakita pa lang niya sa lalaki, agad na lumiwanag ang kanyang mukha.

“Daddy!”

Tumakbo siya papunta rito.

Bago pa makaiwas si Adrian…

Mahigpit na siyang niyakap ng bata.

Natigilan ang buong lobby.

Lahat ng empleyado ay napahinto sa ginagawa.

Dahan-dahang yumuko si Adrian at tiningnan ang mukha ng bata.

Malalaki ang mata nito.

Maputi ang balat.

At may maliit na nunal sa kanang pisngi…

Eksaktong katulad ng nunal niya.

Bumilis ang tibok ng puso niya.

Hindi niya alam kung bakit.

Pero may kakaibang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag.

At sa mismong sandaling iyon…

Biglang bumukas ang glass door ng lobby.

Humihingal na pumasok si Sophia.

Nang makita niyang yakap ng anak niya si Adrian…

Nanlaki ang kanyang mga mata.

“Lily!”

Dahan-dahang napalingon si Adrian.

Nagtagpo ang kanilang mga mata sa unang pagkakataon matapos ang limang taon.

Mahina niyang sambit ang pangalang matagal niyang sinubukang kalimutan.

“Sophia…”