Chapter 2: Ang Babaeng Iniwan ng Nakaraan

Nanahimik ang buong lobby ng Montenegro Holdings.

Lahat ng empleyado ay napatingin kina Adrian, Sophia, at sa batang mahigpit na nakayakap sa CEO nila.

Hindi makapaniwala ang lahat sa eksenang nasa harapan nila.

Si Adrian Montenegro, ang lalaking kilalang walang oras sa babae at walang anak, ay niyakap ng isang maliit na bata na paulit-ulit siyang tinatawag na “Daddy.”

Huminga nang malalim si Sophia bago lumapit.

“Lily,” mahinahon niyang tawag. “Come here, baby.”

Lumingon ang bata, pero hindi agad binitawan si Adrian.

“Mommy! Siya na po ang Daddy ko! Nahanap ko na siya!”

Napapikit si Sophia. Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag ang sitwasyon.

Dahan-dahang lumuhod si Adrian para magpantay sila ng taas ni Lily.

“Ano ang pangalan mo?” tanong niya sa malumanay ngunit seryosong boses.

“Lily Reyes.”

“How old are you?”

“I’m five years old.”

Ngumiti ang bata, inosenteng inosente.

“Mommy said you’re very handsome.”

Napailing si Adrian at bahagyang napangiti. Ilang empleyado ang napanganga.

Ngumiti si Sir Adrian?

Hindi nila halos mapaniwalaan ang nakita nila.

Lumapit si Sophia at marahang hinawakan ang balikat ni Lily.

“Baby, let’s go.”

Pero umiling ang bata.

“Hindi po. Gusto ko munang makausap si Daddy.”

Napabuntong-hininga si Sophia.

“I’m sorry, Adrian.”

Ngayon lang ulit niya nabanggit ang pangalan nito matapos ang limang taon.

Napatingin si Adrian sa kanya.

Marami ang nagbago kay Sophia.

Mas simple na ang pananamit nito.

May bakas ng pagod sa mukha.

Pero ganoon pa rin ang mga mata nito—ang mga matang minsang naging tahanan ng puso niya.

“Let’s talk,” malamig niyang sabi.

“Claire.”

“Yes, Sir?”

“Cancel my next meeting.”

Nanlaki ang mga mata ni Claire.

“Sir? But the investors—”

“I said cancel it.”

“Yes, Sir.”

⸻

Makalipas ang ilang minuto…

Nasa loob na silang tatlo ng private office ni Adrian.

Napakalaki ng opisina.

May floor-to-ceiling windows na tanaw ang buong Makati skyline.

Tahimik na naglalaro si Lily sa isang sulok habang binigyan siya ni Claire ng juice at cookies.

Samantalang magkatapat na nakaupo sina Adrian at Sophia.

Pareho silang hindi alam kung sino ang unang magsasalita.

Sa huli, si Adrian ang bumasag sa katahimikan.

“Explain.”

Isang salita lang.

Pero ramdam ni Sophia ang galit na nakatago rito.

Huminga siya nang malalim.

“Lily is your daughter.”

Diretsahan.

Walang paligoy-ligoy.

Parang huminto ang oras.

Nanigas si Adrian.

“What did you say?”

“She’s your daughter.”

Tumayo siya.

“Impossible.”

“Five years ago, bigla ka na lang nawala.”

“Pagbalik ko galing London, sinabi ng pamilya mo na ayaw mo na akong makita.”

Napakunot-noo si Adrian.

“London?”

Tumango si Sophia.

“Your grandfather sent you abroad.”

“I waited for you.”

“Every day.”

“Every week.”

“Every month.”

Napababa siya ng tingin.

“Until nalaman kong buntis ako.”

Tahimik si Adrian.

Hindi niya alam ang sasabihin.

“Dinala ko ang sarili ko sa Montenegro Mansion.”

“Akala ko makakausap kita.”

“Ano’ng nangyari?”

“Pinaharap ako ng lolo mo.”

Napatingin si Adrian.

“Anong sinabi niya?”

Mahina ang boses ni Sophia.

“Sinabi niyang hindi mo ako mahal.”

“At hindi mo kailanman tatanggapin ang anak ko.”

Nanlaki ang mga mata ni Adrian.

“That’s impossible.”

“I would never say that.”

“Ikaw man hindi.”

“Pero iyon ang pinaniwala sa akin.”

Tahimik silang dalawa.

Ramdam nila ang bigat ng limang taong nasayang.

⸻

Habang nag-uusap sila, lumapit si Lily dala ang isang maliit na notebook.

“Daddy.”

Napatingin si Adrian.

“Inip na po ako.”

Napangiti siya nang bahagya.

“What do you have there?”

“My drawings!”

Inilapag ni Lily ang notebook sa mesa.

Isa-isang binuklat ni Adrian ang mga pahina.

May drawing ng bahay.

May drawing ng school.

May drawing ni Sophia.

At sa bawat drawing…

May isang lalaking walang mukha.

“Who’s this?” tanong niya.

Ngumiti si Lily.

“Ikaw.”

“Bakit walang face?”

“Kasi hindi ko pa alam ang mukha mo noon.”

Parang may kumurot sa puso ni Adrian.

Tahimik niyang isinara ang notebook.

“Every birthday ko po…”

“…nagdo-drawing ako ng Daddy.”

“Para kapag nakita kita…”

“…ipapakita ko sa’yo.”

Hindi na napigilan ni Sophia ang pagluha.

Maging si Adrian ay hindi makapagsalita.

⸻

Makalipas ang ilang sandali, kumatok si Claire.

“Sir…”

“Sorry to interrupt.”

“But Attorney Dela Cruz is here.”

“He’s asking for you.”

“Tell him to wait.”

“Yes, Sir.”

Pagkaalis ni Claire, muling bumaling si Adrian kay Sophia.

“Why now?”

“Bakit ngayon mo lang sinabi?”

Napaluha si Sophia.

“Dahil may leukemia si Mama.”

“Kailangan ko ng pera para sa operasyon niya.”

“Pero hindi ako pumunta rito para manghingi.”

“I came here because…”

“…Lily deserves to know her father.”

Tahimik si Adrian.

Tumingin siya kay Lily na masayang nagkukulay sa sofa.

Napakainosente.

Napakalinis ng ngiti.

At habang mas matagal niya itong tinitingnan…

Mas lalo niyang nakikita ang sarili niya rito.

Pareho sila ng mga mata.

Pareho sila ng ngiti.

Pati ang maliit na nunal sa pisngi.

Hindi na niya maitanggi ang posibilidad.

Bigla niyang tinanong si Sophia.

“Did you ever marry?”

Umiling ito.

“No.”

“Did anyone else raise her?”

“No.”

“She only has me.”

Napapikit si Adrian.

Pagmulat niya, seryoso na ang mukha niya.

“If what you’re saying is true…”

“…I will take responsibility.”

Nanlaki ang mga mata ni Sophia.

“Pero…”

“First.”

“I want a DNA test.”

Tumango si Sophia.

“I expected that.”

Wala siyang pagtutol.

Dahil alam niyang iisa lang ang lalabas na resulta.

Habang tahimik silang nag-uusap…