Chapter 3: The DNA Test

Tahimik ang buong opisina matapos banggitin ni Adrian ang tungkol sa DNA test.

Hindi nagbago ang ekspresyon ni Sophia. Sa katunayan, parang inaasahan na niya iyon.

“Okay,” mahina niyang sagot. “Wala akong problema.”

Napatingin si Adrian sa kanya.

“Hindi ka nagagalit?”

Ngumiti nang mapait si Sophia.

“Bakit ako magagalit? Karapatan mong malaman ang totoo.”

Napabuntong-hininga si Adrian.

Hindi niya alam kung bakit, pero habang nakikita niyang kalmado si Sophia, mas lalo siyang naguguluhan.

Kung nagsisinungaling ito, bakit tila wala itong takot?

⸻

“Daddy!”

Biglang tumakbo si Lily papunta kay Adrian.

May hawak itong isang maliit na chocolate cookie.

“Inom ka po muna ng coffee. Tapos kain ka nito.”

Napatingin si Adrian sa cookie na iniaabot ng bata.

Napangiti si Claire na tahimik na nakatayo sa gilid.

“Sir… first time kong makakita ng taong nag-alok sa inyo ng pagkain.”

Napatingin si Adrian kay Lily.

“Kakainin ko ’to?”

Tumango ang bata.

“Favorite ko po ’yan.”

Dahan-dahang kinuha ni Adrian ang cookie.

“Thank you.”

Biglang lumiwanag ang mukha ni Lily.

“Yehey! Tinanggap ni Daddy!”

Hindi napigilan ni Adrian ang mapangiti.

Isang maliit na ngiti lang.

Pero sapat na iyon para mapanganga ang lahat ng empleyadong nakasilip sa labas ng glass office.

“Ngumiti si Sir Adrian?”

“Hala… himala!”

“Picture-an mo!”

Agad silang pinandilatan ni Claire.

“Back to work!”

Nagkanya-kanyang takbo ang mga empleyado.

⸻

Lumapit si Adrian kay Lily at lumuhod.

“So… mahilig ka sa drawing?”

“Yes!”

“At sa cookies.”

“At sa ice cream!”

Napatawa siya.

“Talaga?”

Tumango ang bata.

“Kapag malaki na po ako…”

“…gusto kong maging artist.”

Napatingin si Adrian kay Sophia.

“Mana sa Mommy.”

Mahina lang ang sinabi niya.

Pero narinig iyon ni Sophia.

Hindi niya inaasahang maalala pa ni Adrian ang pangarap niya noon.

Noong college pa sila…

Palagi niyang sinasabi na gusto niyang maging sikat na illustrator.

Hindi man natupad ang pangarap niyang iyon…

Ngayon ay ipinasa niya iyon sa anak nila.

⸻

Makalipas ang ilang minuto, dumating ang family doctor ng Montenegro.

“Good afternoon, Sir Adrian.”

“Doctor.”

“I need a DNA test.”

Tumango ang doktor.

“No problem.”

“Tatagal lang po ng ilang araw ang resulta.”

Napatingin siya kay Lily.

“Hello.”

Ngumiti ang bata.

“Doctor po ba kayo?”

“Yes.”

“Tusok po ba?”

Napatawa ang doktor.

“Konti lang.”

Biglang napahawak si Lily sa kamay ni Adrian.

“Daddy…”

“Masakit po ba?”

Hindi alam ni Adrian kung bakit, pero kusang hinawakan niya ang maliit na kamay ng bata.

“Hindi.”

“Matapang ka naman, ’di ba?”

Tumango si Lily.

“Very brave!”

⸻

Ilang minuto ang lumipas.

Nasa clinic na sila ng kumpanya.

Tahimik na nakaupo si Lily habang hawak ang teddy bear niya.

“Ready?” tanong ng nurse.

Napapikit ang bata.

Pero hindi niya binitawan ang kamay ni Adrian.

Nang matapos ang blood extraction, agad niyang tiningnan ang daliri niya.

“Done?”

Tumawa ang nurse.

“Done.”

“Iyon na po?”

“Oo.”

“Akala ko mas masakit.”

Napatawa ang lahat.

⸻

Habang pauwi na sina Sophia at Lily…

Huminto si Adrian sa lobby.

“Claire.”

“Yes, Sir?”

“Find out everything.”

“Tungkol po kanino?”

“Kay Sophia.”

Nanlaki ang mata ni Claire.

“Everything?”

“Everything.”

“I want to know how she lived these past five years.”

Tumango si Claire.

“I’ll start immediately.”

⸻

Kinagabihan…

Sa maliit na apartment nina Sophia.

Tahimik na naghahapunan ang mag-ina.

“Mommy?”

“Hmm?”

“Galit ba si Daddy sa atin?”

Napahinto si Sophia.

“Hindi.”

“Promise?”

“Promise.”

“Babalik po ba siya?”

Mahina siyang ngumiti.

“Hindi ko alam.”

Pero sa puso niya…

Umaasa siya.

Umaasa siyang matapos ang limang taon, baka may pagkakataon pa silang buuin ang pamilyang minsang ipinagkait sa kanila.

⸻

Samantala…

Sa Montenegro Mansion.

Tahimik na nakaupo si Don Alejandro sa kanyang library.

Pumasok si Adrian.

“You wanted to see me?”

Tumango ang matanda.

“Sit.”

Umupo si Adrian sa tapat nito.

“Narinig kong may batang babae raw.”

“Yes.”

“She might be my daughter.”

Tahimik na napapikit si Don Alejandro.

Pagkaraan ng ilang segundo ay nagsalita siya.

“Forget them.”

Naningkit ang mga mata ni Adrian.

“What?”

“I said forget them.”

“Why?”

“Dahil wala silang maidudulot na mabuti sa buhay mo.”

Tumayo si Adrian.

“Five years ago…”

“Ikaw ba ang nagpaalis kay Sophia?”

Hindi agad sumagot ang matanda.

Tahimik lang itong nakatingin sa apo.

At sapat na ang katahimikang iyon.

Naintindihan na ni Adrian ang lahat.

“So it was you…”

Mahigpit niyang naikuyom ang kamao.

“You lied to both of us.”

Mabigat ang boses ni Don Alejandro.

“I did it to protect this family.”

“No.”

“You destroyed my family.”

Unang beses sa maraming taon…

Tinaasan ng boses ni Adrian ang kanyang lolo.