KABANATA 4

Adriana's POV

Kinaumagahan matapos ang gala sa BGC, kalmado akong nakaupo sa veranda ng aming penthouse habang umiinom ng black coffee. Sa lapag sa tabi ko, nakatambak ang iba’t ibang business newspapers at trending posts sa social media.

Headline agad sa business section ang nangyari kagabi: “Madrigal Corp. Faces Foreclosure: Heiress Adriana Leviste Rejects Refinancing Deal.”

Nakatanggap din ako ng napakaraming missed calls at messages mula sa mga hindi kilalang numero. Alam kong si Tristan ang karamihan doon, pilit na humahanap ng paraan para makipag-usap sa akin matapos ang ginawa kong pampublikong pagpapahiya sa kanila.

Habang pinagmamasdan ko ang tanawin ng lungsod, bumukas ang glass door ng veranda. Pumasok si Baste na naka-casual white shirt at slacks lang, may hawak na tablet at may bahagyang ngiti sa mga labi.

"Gising ka na pala," bati niya habang umaupo sa katapat kong upuan. Inilapag niya ang tablet sa mesa. "Inaasahan mo ba 'to?"

Tumingin ako sa screen. Iyon ang security feed sa lobby ng aming building. Nakatayo sa labas ng VIP reception area si Tristan kasama si Kirsten. Mukhang hindi sila natulog buong gabi. Magulo ang buhok ni Tristan, nakalukot ang polo, at si Kirsten naman ay wala na ang dating maarte at mayabang na aura.

"Gusto nilang umakyat," sabi ni Baste. "Pinapahirapan na sila ng mga creditors simula pa kagabi nang pumutok ang balita. In fact, pinadalan na sila ng bank notice para sa ancestral home nila sa Forbes Park."

Dahan-dahan kong ibinaba ang tasa ko. "Papasukin mo sila, Baste. Pero si Tristan lang. I don't want to waste my air talking to Kirsten."

Tumango si Baste at mabilis na nag-type sa kaniyang phone para magbigay ng utos sa building security. Pagkalipas ng sampung minuto, bumukas ang p***o ng private meeting room kung saan ako naghihintay.

Mabilis na pumasok si Tristan. Nang makita niya ako na nakaupo sa dulo ng mahabang conference table, tila nawalan siya ng hangin sa dibdib. Lumapit siya nang mabilis, pero agad na humarang ang dalawang security personnel sa gilid ko.

"Ria... Please, palalabasin mo 'yung mga guards," pakiusap ni Tristan. Ang boses niya ay basag at puno ng pagmamakaawa. "Kailangan nating mag-usap. Tayong dalawa lang."

Tinitigan ko siya nang malamig. "May ipinadala akong formal notice sa lawyer mo, Mr. Madrigal. Anuman ang kailangan mong sabihin tungkol sa foreclosure ng kumpanya niyo, pwede mong idaan sa legal team ko."

"Hindi 'to tungkol lang sa kumpanya!" sigaw niya, bago dahan-dahang lumambot ang boses. "Tungkol 'to sa atin. Buhay ka... Bakit hindi mo sinabi sa akin? Saan ka nanggaling sa loob ng limang taon? Alam mo ba kung gaano ako nagdusa noong akala ko nahulog ang kotse mo sa ilog?"

Natawa ako nang mahina, isang maikling tawa na punong-puno ng sarkasmo.

"Nagdusa?" tanong ko habang itinataas ang aking kilay. "Nagdusa ka kaya agad ninyong in-announce ni Kirsten ang relasyon niyo limang buwan lang matapos niyo akong pinalabas na baog at pabigat sa pamilya niyo? Nagdusa ka ba noong ginawa niyo akong katulong sa sarili kong bahay habang nagpaplano kayo kung paano ililipat ang pera sa pangalan niya?"

Natigilan si Tristan. Namutla ang kaniyang mukha at tila nawalan ng maisasagot.

"N-narinig mo..." bulong niya. Nanlaki ang mga mata niya nang wakas ay ma-realize niya ang lahat. "Noong gabi ng birthday ko... narinig mo ang pag-uusap namin sa study room."

"Oo, Tristan. Narinig ko ang bawat salita," sagot ko habang naglalakad pabalik sa bintana, nakatalikod sa kaniya. "Narinig ko kung paano mo sinabi na wala ka man lang naramdamang pag-ibig sa akin. Na ginawa mo lang akong asawa para may mag-alaga sa bahay niyo habang naghihirap kayo."

"Ria, mali ang akala mo!" lumapit si Tristan at halos lumuhod sa sahig habang nakataas ang mga kamay. "Nalilito lang ako noon! Sinabi lang ni Mama 'yun dahil gipit na gipit na kami! Pero ikaw ang mahal ko, Ria. Patawarin mo ako, pakiusap. Nagsisisi na ako. Handa kong iwan si Kirsten, handa kong ayusin ang lahat, magsimula lang tayo ulit!"

Tumingin ako sa kaniya mula sa aking balikat. Ang lalaking dating pinagmukha akong maliit at walang kwenta ay nakaluhod ngayon sa harap ko, nagmamakaawa para sa kaunting awa.

"Magsimula ulit?" malamig kong tanong. "Ang taong minahal ko limang taon ang nakalipas ay matagal nang namatay sa gabi na 'yon, Tristan. Ang nakatayo sa harap mo ngayon ay ang taong wawasak sa lahat ng natitirang mayroon ka."

Pumasok sa p***o si Baste, may hawak na panibagong set ng mga legal documents. Lumapit siya sa tabi ko at inilagay ang kamay sa likod ko.

"Your time is up, Mr. Madrigal," pahayag ni Baste sa isang commanding na boses. "And by the way, as of eight o'clock this morning, the eviction notice for the Forbes Park property has been officially served. Mayroon na lang kayong apatnapu't walong oras para ilabas ang mga gamit niyo."

"No... No! Hindi niyo pwedeng gawin 'to!" sigaw ni Tristan habang pinatutayo siya ng mga guards para ilabas ng silid. "Ria! Maawa ka sa pamilya ko! Maawa ka sa akin!"

Hindi man lang ako kumurap habang hinihila siya ng security palabas ng p***o. Nang tuluyang makalabas si Tristan, bumalik ang katahimikan sa silid.

Lumapit sa akin si Baste at inabot ang isang baso ng malamig na tubig. "Are you okay?"

Kinuha ko ang baso at uminom nang bahagya. "Mas okay ako kaysa kailanman, Baste. Limang taon kong hinintay ang araw na 'to."

Tumingin siya sa akin habang may malalim na paghanga sa kaniyang mga mata. "Then let's finish phase two. May appointment tayo sa board of directors ng main bank nila ngayong hapon."

Sumunod ako sa kaniya patungo sa elevator. Habang pababa kami papunta sa VIP parking, tahimik kong inaayos ang mga dokumento sa bag ko para sa susunod naming meeting.