Chapter 62

Tahimik ang buong mansion nang magising ako kinabukasan. Ang unang naramdaman ko ay hindi pagod, kundi isang uri ng bigat na parang mabigat na bato sa dibdib. Parang lahat ng ginawa ko kagabi ay nanatili pa rin sa balat ko—malagkit, mabigat, marumi.

Bumaba ako ng kama at tumingin sa paligid. Nando’n pa rin ang mga bakas ng kagabi. Ang basong may natirang alak sa side table. Ang coat kong hindi ko naisuot nang buo dahil nagmamadali akong magbihis matapos kong ibaba si Vivien sa basement.

Vivien.

Napahigpit ang hawak ko sa laylayan ng damit ko nang maalala ko ang takot sa mga mata niya habang hinahatak ko siya papunta ro’n. I hated how it felt—how it made me feel powerful and broken at the same time.

I told myself it was justice. But deep inside, I knew it was vengeance. At hindi ko na alam kung alin sa dalawa ang tama.

Pagbaba ko sa kusina, tahimik na sinalubong ako ni Hector. Nakatukod ang braso niya sa mesa, nakamasid sa’kin na parang may gustong itanong pero hindi sigurado kung dapa