Chapter 2

Ang akala ni Amara ay hindi na sila muling magkikita ng mga taong kinamumuhian niya… ngunit tunay na mapaglaro ang tadhana.

Hindi nito akalaing muli na namang magtatagpo ang mga landas nila pagkatapos ng anim na taon.

 “DO WE KNOW each other, Ms. Jane? Parang nakita na kita noon.” sambit ng isang lalaking malalim ang tingin na nasa harapan ngayon ni Jane.

Nanigas si Jane habang mahigpit na nakakapit sa strap ng bag niya. Sa loob ng anim na taon, ilang beses niyang inisip ang muling pagkikita nila ni Matthew Rivera—pero hindi ganito. Hindi habang naka-heels siya sa isang police raid habang nakatitig dito ang lalaking minsang sumira sa buhay niya.

 “Napagkamalan n’yo lang ako, Mr. Rivera,” pilit niyang sagot bago umiwas ng tingin.

Pero hindi gumalaw si Matthew. Diretso lang itong nakatitig sa mukha niya at tila may pilit inaalala.

 “You look like someone I know,” mahina nitong sabi. “Someone who died from a fire six years ago.”

 “Amara Rivera…” bulong ni Jane. Agad namang nanlaki ang mga mata ni Matthew nang marinig ito.

 “Anong sabi mo?” bahagyang nagtaas ang boses ni Matthew.

Inayos ni Jane ang kaniyang tindig at saka sumagot nang mas malakas. “I said, “I am not, Mr. Rivera.” I’m not the one you used to know.”

Pagkasabi noon ni Jane, agad na kumalma si Matthew at saka muling namagitan ang mga pulis.

“Mr. Rivera,” maingat na sabi ng officer, “kailangan po muna naming kunin ang statement niya.”

Napahinga nang malalim si Jane Samaniego, isa nang lawyer sa Trinidad Law Firm, dahil bukod sa problema niya kay Matthew, nasaktuhan namang nagka-aberya pa sa kaniyang misyon nito sa bar. Hindi nito naalalang konektado nga pala si Joaquin Buenavista, na bayaw pala nitong si Matthew sa asawa niyang si Celeste.

“Statement?” singit ni Joaquin. “Bayaw, malinaw naman. Siya ang nag-report sa bar ko. Dahil sa kaniya, nawalan ako ng ilang daang libo ngayong gabi!”

Hindi gumalaw si Jane. “Hindi ako nag-report nang walang dahilan.”

Napalingon sa kaniya ang lahat.

“Then explain,” malamig na sabi ni Matthew.

Ayaw niyang magsalita sa harap ni Matthew, pero wala na siyang choice. Kung tatahimik siya ngayon, lalabas na siya ang kriminal.

“As we speak, there’s still two men in the private room 809. Sigurado akong may mga tao na kayo doon, ngunit sa mga nakikita ko ngayon, hindi na ako sigurado kung nandon pa ang biktima nilang babae. Malamang ay naitago na itong muli.” Tumingin naman si Jane kay Matthew na tila may pinahihiwatig.

She knew who Matthew is. Kayang-kaya nitong itago ang ebidensya para pumabor sa kaniya ang panahon.

“Also, I think their names are Anthony and David? May illegal substances silang dala, kahit icheck niyo pa sa mga sofa nila.”

“Sino ka ho ba talaga, miss?”

“I’m Jane Samaniego, a lawyer from Trinidad Law Firm. Yung babaeng kasama nila kanina ang kliyente ko kaso mukhang hindi ko muna siya makikita ngayon.” Huminga ito nang malalim. “Pumasok ako sa Moonlight Bar para kumuha ng ebidensya dahil walang gustong magsalita para sa biktima.”

“Sinungaling!” sigaw ni Joaquin. “Hostess ka sa bar ko!”

“Disguise,” mabilis na sagot ni Jane. “Kung pumasok ako roon bilang abogado, may magpapakita ba sa akin ng ebidensya?”

Saglit na natahimik ang room, ngunit hindi ang mabigat na paghinga ni Matthew. Malalim na ang titig nito kay Jane ngayon. “You went undercover, Atty. Samaniego?”

Hindi na sumagot si Jane. Isang tingin lang nito ang naging kumpirmasyon ni Matthew. Samantala, napamura naman si Joaquin dahil nagpa-panic na ito. “Brother-in-law, huwag kang maniwala diyan. Gusto lang niyang sirain ako!”

“Sirain ka?” malamig na tanong ni Jane. “Kung walang nangyari sa bar mo, bakit ka kinakabahan? Officer, conduct a drug test kina Anthony at David—”

“Putangina mo!”

Hindi na natapos ang sinasabi ni Jane nang biglang sumigaw si Joaquin, dinampot ang ashtray sa mesa, at saka hinampas sa ulo ni Jane. Wala ni isang nakapagsalita bago pa man mangyari ang lahat. Mabilis ang lahat and the next thing they knew, nasa sahig na si Jane at sumisigaw.

“Fuck!!!” Dumudugo ang ulo ni Jane! Napaatras siya, nawalan ng balanse, at bumagsak sa sahig. Mainit na dugo ang dumaloy mula sa noo niya pababa sa mata.

Narinig niya ang sigaw ng officer. Narinig niya ang pagmumura ni Joaquin. Pero ang pinakamalinaw sa lahat ay ang mabilis na yabag ni Matthew papalapit.

“Ms. Samaniego!”

Boses niya iyon. Boses ni Matthew na mababa, mabilim, at bahagyang may bitak. Bago pa makagalaw si Jane, binuhat na siya ni Matthew.

Nanigas ang buong katawan niya nang bumalik sa kaniya ang pamilyar nitong init at amoy. “M-Matthew, bitawan mo ako…”

“Don’t move.”

Mahina lang ang utos ni Matthew pero tumagos iyon sa buto ni Jane. Parang muli siyang naging si Amara—takot, sugatan, at hawak ng lalaking minsan niyang minahal.

“Hindi kita kailangan,” halos pabulong niyang sabi.

Pero hindi siya pinakinggan ni Matthew. “Hospital. Now.”

Habang isinasakay siya sa police car, patuloy ang pagdurugo ng noo niya. Pilit siyang lumayo sa yakap nito, pero mas lalo lang humigpit ang mga braso ni Matthew sa kaniya.

At sa pagitan ng hilo, dugo, at takot, narinig niya ang kaniyang sariling puso.

Masyadong mabilis.

Masyadong takot.

Masyadong buhay.

Pagdating sa emergency room, agad siyang sinalubong ng doktor. “Ms. Samaniego? Teka, malalim ang sugat mo ah? Paano nangyari ito?” mabilis na sambit ng doktor sabay tingin sa kasama ni Jane na si Matthew.

“Tinamaan ng ashtray,” sagot ni Matthew.

Tiningnan ng doktor si Matthew, pagkatapos si Jane. “Asawa mo?”

“No,” mabilis na sabi ni Jane.

Pero halos kasabay niya, tahimik na nanatili si Matthew sa tabi ng kama.

Nang linisin ang sugat, napapikit si Jane sa sakit. Nang makita ng doktor na hindi agad humihinto ang dugo, kumunot ang noo nito.

“Ms. Samaniego, may blood-clotting disorder ka ba?”

Nang marinig iyon ni Jane, napatigil ito sa kaniyang paghinga hindi dahil di niya alam ang kaniyang kondisyon, kundi dahil narinig ni Matthew ang isang bagay na personal kay Jane at Amara. Isang sakit na hindi malilimutan ni Matthew, at nang makita nitong tumango si Jane bilang tugon sa doktor, agad itong napaisip muli.

“Amara…” halos hindi marinig na bulong ni Matthew habang nakatingin sa kawalan.

Napapikit si Jane. Alam nitong hindi ito dapat marinig ni Matthew, ngunit huli na ang lahat. Pinilit nitong paniwalaan ang sarili na hindi siya nakilala ni Matthew dahil napakalayo na ng hitsura nito noon.

Bago pa man mas lumalim ang pag-isip ni Jane at Matthew, biglang may pumasok sa loob ng kanilang silid kaya agad silang napatingin sa pinto.

Tumambad sa kanilang harapan ang isang babaeng mala-porselana ang balat, sexy, matatalim ang mga mata, at tila tuso ang mga ngiti. Naka-all white dress ito, bitbit ang kaniyang designer bag, at saka nag-aalalang tumingin kay Matthew.

It was Celeste Buenavista, Matthew’s wife.

 “Matthew, what happened? I heard na nasa hospital ka raw--?” napatigil si Celeste sa pagsasalita nang makita na hindi nakahiga si Matthew ngunit tila ibang babae ang pasyente. Napataas ang kilay nito pero bahagya ring napakunot nang unang makita ang mga mata ni Jane.

“And who are you?” tanong nito at saka dahan-dahang lumapit. “You look familiar… do we know each other?”