MasukDahan-dahan siyang tumayo at kunwari'y iniunat ang kaniyang mga braso at balikat. Pilit niyang itinago ang kaba habang palihim na sinusuri ang paligid. Kailangan niyang makaalis sa lugar na ito sa lalong madaling panahon. Hindi niya alam kung kailan muling magbabago ang isip ni Samir, kaya bawat seg
Napatingin si Sylvie sa kaniya nang may matinding pag-iingat.Habang pinagmamasdan niya ang lalaking nasa harapan niya, bigla niyang naalala ang mga misteryosong datos tungkol sa mga eksperimento ng kaniyang ina. Naalala niya ang mga bagay na ilang beses nang pilit niyang pinagdugtong-dugtong ngunit
Natigilan si Sylvie na para bang biglang nawala ang lahat ng tunog sa paligid. Matagal siyang nakatitig kay Samir, ngunit tila hindi niya kayang iproseso ang mga salitang narinig niya. Ang kaniyang isipan ay tuluyang nablangko, habang ang isang tanong ay paulit-ulit na umaalingawngaw sa kaniyang ulo
Ngunit nang mapunta ang kaniyang tingin sa mismong harapan, bigla siyang natigilan.Isang napakalaking oil painting ang nakasabit sa gitna ng dingding. At ang babaeng nakalarawan doon ay si Liddy.Nanlaki ang mga mata ni Sylvie.Maging ang bahagyang kurba ng labi ng kaniyang ina, ang mahabang buhok
Sa sandaling lumapag ang eroplano, sinalubong sila ng pamilyar na sikat ng araw. Matagal nang hindi nakabalik si Sylvie sa lugar na iyon, ngunit sapat ang tanawin upang bumalik sa kanyang isipan ang napakaraming alaala ng nakaraan.Tumingin si Caelan sa kanya at napansin ang bahagyang pagbabago sa k
Pagkalabas ni Sylvie sa detention center, dumiretso siya sa Palma Group. Matapos ang sunod-sunod na kaguluhang yumanig sa pamilya at sa kumpanya, halos hindi na makilala ang dating maayos na operasyon ng kompanya. Mabigat ang sitwasyon, at kahit saan siya tumingin ay kapansin-pansin ang tensiyon sa
“Halos ganoon na nga,” sabi ni Avi habang tila may kung anong tinitingnan sa phone, halatang kuntento matapos makipagtawaran. Umupo siya nang maayos at mayabang na suminghot bago biglang nag-seryoso ang tono. “Kerstyn, let me tell you ha, you really have to be careful. Ngayon, mas tuso na ang mga la
Hinalikan ni Kian si Kerstyn nang may kaunting bagsik. Ramdam iyon ni Kerstyn, alam na alam niya na hindi iyon simpleng lambing, kundi isang tahimik na parusa. Dahil doon, naging kakaiba ang kilos niya: masunurin, maamo, at hindi umiiwas. Sa halip, sinagot pa niya ang halik nito sa mas banayad nguni
“Then you may leave.” “Opo, Miss Kerstyn.” Nang tuluyang magsara ang pinto ng opisina, ilang segundo ang lumipas bago biglang umalingawngaw ang mababang tawa ni Kerstyn, walang pagtatago, puno ng panunuya. Isang tawang nagsasabing: Talaga bang iniisip n’yo na hindi ko alam ang laro n’yo? Matapos
Makalipas ang ilang oras, muling humarap si Kerstyn sa lapida ng kanyang ina, ngunit sa pagkakataong ito, may kasama na siya.Iniabot ni Kian ang itim na payong sa kanya upang salagin ang ulan. Lumapit siya sa lapida, inilapag ang mga puting krisantemong inihanda niya, at inayos ang ilang matatamis







